‫در اول سپتامبر سال ۱۹۵۳
‫ویلیام اسکویل با یک میل‌لنگ دستی و یک اره مته‌ای ارزان‌قیمت
‫وارد مغز یک جوان شد، بخش‌های حیاتی آن را قطع کرد
‫و آنها را با یک لوله فلزی بیرون کشید.‬‬
‫اما این صحنه‌ای از یک فیلم ترسناک یا گزارش مخوف پلیس نبود.‬
‫دکتر اسکویل یکی از جراحان مغز و اعصاب نامدار زمان خود بود،‬‬
‫و آن مرد جوان هم یک بیمار مشهور به نام هنری مولایسون (.H.M) بود،‬‬
‫که بیماری‌اش موجب درکی جذاب در مورد نحوه عملکرد مغز ما شد.‬‬
‫ایچ ام وقتی که پسربچه بود، در تصادف دچار شکستگی جمجمه شد‬‬
‫و کمی بعد دچار تشنج، غش و ازدست‌دادن کنترل بدن شد.‬‬
‫پس از چندین سال تحمل حمله‌های مکرر و حتی ترک تحصیل از دبیرستان‬
‫جوان ناامید به دکتر اسکویل مراجعه کرده بود،‬‬
‫که به جسارتش در جراحی‌های پرخطر شهرت داشت.‬‬
جراحی‌های لوبوتومی جزئی بر این اساس استوار بودند که عملکردهای ذهنی
به مناطق خاصی از مغز محدود می‌شوند.
‫برای دهه‌ها برای درمان بیماران اعصاب و روان استفاده می‌شدند‬‬
‫استفاده موفق از آن (روش‌ها) در کاهش تشنج در بیماران روان پریش
موجب شد، ‫اسکویل تصمیم به تخلیه هیپوکامپ ایچ ام بگیرد.‬‬
‫بخشی از سیستم لیمبیک که مربوط به احساسات می‌شد‬‬ ‫ولی عملکردش نامعلوم بود.‬‬
‫در نگاه اول جراحی موفقیت‌آمیز بود.‬‬
‫تشنج‌های ایچ ام، بدون کوچک‌ترین تغییر در شخصیت او، تا حدودی برطرف شد‬‬
‫و حتی ضریب هوشی‌اش هم بهتر گشت.‬‬
‫ولی یک مشکلی وجود داشت: حافظه‌اش آسیب دید.‬‬
علاوه‌برآن بسیاری از خاطرات گذشته‌اش را از دست داد،‬
ایچ ام قادر به انجام کار جدید نبود و حتی روز‌ها را هم فراموش می‌کرد،‬‬
حرف‌هایش را تکرار می‌کرد و حتی چند وعده‌غذایی را پشت‌سرهم می‌خورد‬
‫وقتی اسکویل متخصص دیگری به نام وایلدر پنفیلد را از نتیجه مطلع ساخت،
‫او یک دانشجوی دکترا به نام برندا میلنر برای مطالعع بر روی ایچ ام
را به خانه والدینش فرستاد
‫جایی که ایچ ام روزهایش را با انجام کارهای عجیب می‌گذراند
‫و فیلم‌های کلاسیک را انگار که اولین بار باشد بارها تماشا می‌کرد.
‫چیزی که او در معاینه‌ها و آزمایش‌هایش یافته بود‬‬
‫تنها به مطالعات ارزشمند حافظه محدود نمی‌شد.‬‬
حتی تعریف جدیدی از حافظه ارائه کرد.
‫یکی از یافته‌های میلنر نوری بر یک حقیقت آشکار افکند‬‬
‫که هرچند ایچ ام نمی‌توانست خاطرات جدید ایجاد کند، اما می‌توانست اطلاعات را‬‬
‫به مدت کافی مثلاً اتمام جملاتش و یا پیداکردن حمام به ذهن بسپارد.‬‬
‫وقتی میلنر به او اعداد تصادفی می‌داد،‬‬
‫ایچ ام می‌توانست با تکرارشان آنها را برای پانزده دقیقه به ذهن بسپارد.‬‬
‫ولی تنها بعد از ۵ دقیقه، حتی فراموش می‌کرد که تستی انجام شده است.‬‬
‫دانشمندان علوم اعصاب حافظه را یکپارچه می‌دانستند،‬‬
‫و فکر می‌کردند همه‌ی آن اساساً یکسان بوده و در سراسر مغز ذخیره می‌شد‬‬
‫نتایج میلنر نه‌تنها اولین سرنخ برای تمایز آشنای فعلی
بین حافظه بلندمدت و کوتاه‌مدت بود‬‬
‫بلکه نشان داد که هر کدام از آنها از نواحی مختلف مغز استفاده می‌کنند.‬‬
‫حالا ما می‌دانیم که تشکیل حافظه از چندین مرحله تشکیل شده است.‬‬
‫بعد از اینکه داده‌های حسی لحظه‌ای توسط نورون‌ها در قشر مغز موقتاً رونویسی شدند
‫به هیپوکامپ منتقل می‌شوند‬
جایی که پروتئین‌های خاص برای تقویت اتصالات سیناپسی کورتیکال دست‌به‌کار می‌شوند.
‫اگر تجربه به‌اندازه کافی قوی باشد،
‫و یا به طور مداوم طی روزهای ابتدایی تکرارش کنیم،‬‬
‫بعد هیپوکامپ حافظه را برای ذخیره‌سازی نهایی به لایه کورتکس بر می‌گرداند‬
‫مغز ایچ ام می‌توانست برداشت‌های اولیه را ایجاد کند‬‬،
‫ولی بدون هیپوکامپ برای تثبیت این حافظه،‬‬
‫مثل پیام‌های نوشته شده بر روی شن‌ها از بین می‌رفتند.‬‬
‫اما این تنها تمایز در مورد حافظه نبود که میلنر پیدا کرد.‬‬
‫در یک آزمایش مشهور، او از ایچ ام پرسید که ستاره سومی را‬‬
‫را در فضای باریک‌بین خطوط دو ستاره‌ی هم‌مرکز ترسیم کند‬‬
درحالی‌که فقط می‌توانست خودکار و کاغذش را در آینه ببیند‬
‫همانند سایر افرادی دیگری که این تست سخت را برای اولین‌بار انجام می‌دهند‬،
‫او نیز به‌سختی انجام داد‬‬
‫ولی به طور شگفت‌آوری در تست‌های مکرر پیشرفت کرد‬‬،
‫هرچند که از تلاش‌های قبلی‌اش هیچ‌چیز در خاطر نداشت‬‬.
‫بخش ناخودآگاه مغز او آنچه که بخش خودآگاه‌ فراموش کرده بود را به‌خاطر می‌آورد.‬‬
‫میلنر دریافت که حافظه اظهاری اسامی، تاریخ‌ها و حقایق‬‬
‫با حافظه پویشی مثل دوچرخه‌سواری یا امضاکردن نام شما متفاوت است.‬‬
‫و ما اکنون می‌دانیم که حافظه‌ی پویشی‬‬
‫بیشتر بر گانگلیای پایه و مخچه متکی می‌باشد،‬‬
‫ساختارهای سالمی که در مغز ایچ ام وجود داشتند‬‬.
‫وجه تمایز {دانستن} و {چگونه انجام‌دادن}،‬
‫پایه و اساس تمام تحقیقات حافظه از آن زمان تاکنون بوده است.‬‬
‫ایچ ام در سن ۸۲ سالگی و بعد از گذراندن یک زندگی آرام در خانه سالمندان از دنیا رفت.‬
‫طی سال‌های طولانی توسط بیش از ۱۰۰ دانشمند علوم اعصاب معاینه شد،‬‬
‫مغز او را به یکی از برجسته‌ترین ذهن‌های مطالعه شده در تاریخ تبدیل کرد‬‬
‫مغز او پس از مرگش (برای بررسی بیشتر) حفظ و اسکن شد‬‬
‫و قبل از این که به بیش از دویست هزار تکه تقسیم شود‬‬
‫برای تشکیل نقشه دیجیتالی تا سطح تک تک نورون هایش تصویر برداری شد.‬‬
‫و طی پخش زنده توسط چهارصد هزار نفر تماشا شد.‬‬
‫هر چند ایچ ام بیشتر عمرش را با فراموش‌کردن سپری کرد،‬‬
‫اما او و نقش وی در درک ما از حافظه‬‬
‫برای نسل‌های آینده به یادگار خواهد ماند.‬