တက်တူးတွေကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့၊
စံသွေတဲ့ သို့မဟုတ် ခေတ်မီတဲ့ လူငယ်ကြိုက် အမှတ်အသားတွေအဖြစ် လူကြိုက်များတဲ့
မီဒီယာတွေမှာ မကြာခဏ တင်လေ့ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ တက်တူး ပုံစံတွေက ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ပေမဲ့
၎င်းတို့ အဓိပ္ပါယ်က ယဉ်ကျေးမှု အသီးသီးမှာ ကွဲပြားနေပေမဲ့
ဒီအလေ့အထက ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုလိုပဲ သက်တမ်းရှိပါတယ်။
အလှဆင်ထားတဲ့ အရေပြား အမှတ်အသားတွေကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက လူရုပ်ကြွင်းတွေမှာ
ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး
ဘီစီ ၆၀၀၀ က ပီရူး မမ်မီမှာ ရှေးအကျဆုံးတွေ့ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆေးမင်ကြောင်ထိုးတာ အလုပ်လုပ်ပုံကို တွေးဖူးသလား။
တစ်နာရီကို အရေပြားဆဲလ်
၃၀-၄၀,၀၀၀ လောက် ဆုံးရှုံးသွားတာကို သင် သိနိုင်လောက်တယ်။
ဒါက တစ်ရက်ကို ၁,၀၀၀,၀၀၀ လောက်ပါ။
ဒါဆို ဆေးမင်ကြောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျွတ်မသွားတာလဲ။
ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေကတော့ တက်တူးထိုးတာက
အရေလဲတဲ့ အပြင်လွှာထက် အရေပြားအတွင်း
ဆေးရောင်တွေ ပိုနက်နက် ရောက်စေတာ ပါဝင်တယ်။
သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မတူတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေက
ဒါကို ပြီးမြောက်ဖို့ နည်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး ခေတ်မီ တက်တူထိုးစက်က
သောမတ်စ်အယ်ဒီဆင်ရဲ့ ပုံထွင်းစက်နောက်မှာ ပုံစံထုတ်ခဲ့ပြီး
လျှပ်စစ်နဲ့ လည်ပတ်ခဲ့တယ်။
ဒီနေ့ အသုံးပြုနေတဲ့ တက်တူးထိုးစက်တွေက
ဆိုးဆေးပါတဲ့ အပ်သေးသေးလေးတွေေ တစ်မိနစ်မှာ အကြိမ်ရေ ၅၀ ကနေ
၃၀၀၀ နှုန်းနဲ့ အရေပြားထဲသို့ ထိုးသွင်းတယ်။
အပ်တွေက အရေပြား အပေါ်ယံလွှာကနေ တဆင့် ထိုးဖောက်တာပါ၊
မင်ကို ကော်လာဂျင် အမျှင်တွေ၊ အာရုံကြောတွေ၊ ဂလင်း၊
သွေးကြောနဲ့ အခြားအရာတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အလယ်အရေပြားလွှာအတွင်းထဲကို စိမ့်ဝင်စေတာပါ။
အပ်တစ်ချောင်း ထိုးသွင်းတိုင်း အရေပြားကို ရောင်ရမ်းမှုဖြစ်စဉ်ကို
စတင်ဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိပေးတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်စေတယ်။
အရေပြားကို စတင်ပြုပြင်ဖို့ ခုခံအားစနစ် ဆဲလ်တွေကို
ဒဏ်ရာနေရာကို ခေါ်တာပါ။
ဒါက တက်တူးတွေကို အမြဲတမ်း တည်မြဲစေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။
ပထမဆုံး ရောင်နေတဲ့ အညစ်အကြေးကို ရှင်းထုတ်ဖို့
ကြိုးပမ်းရာမှာ macrophages ဆိုတဲ့ အထူးပြု ဆဲလ်တွေက ဝင်လာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စားတယ်။
ဒီဆဲလ်တွေက lymphatic system ကနေတဆင့် ဖြတ်သွားတဲ့အခါ
တချို့မှာ ဆိုးဆေးပြည့်နေနဲ့ ဝမ်းဗိုက်နဲ့ lymph node တွေအတွင်း ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားကာ
တချို့က အလယ်အရေပြားလွှာမှာ ကျန်နေတယ်။
ဆေးရောင်ကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘဲ
အတွင်းပိုင်း ဆိုးဆေးတွေက အရေပြား တစ်လျှောက် ဆက်မြင်နေရတယ်။
မင်အမှုန်တချို့က အရေပြားရဲ့
အဆီပျစ်လို ကွန်ရက်မှာ ဆိုင်းနေပြီး
တချို့က fibroblasts လို့ခေါ်တဲ့ အရေပြားဆဲလ်တွေနဲ့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။
အစပိုင်းမှာ မင်တွေ အရေပြား အပေါ်ယံလွှာ အတွင်းကို စိမ့်ဝင်သွားပေမဲ့
အရေပြားပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာနဲ့ ဆိုးဆေးကင်းစင်တဲ့
ဆဲလ်အသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးတာက
ခြေဖနောင့် နေလောင်တာလို ကျွတ်ထွက်သွားတဲ့ အပေါ်ဆုံးအလွှာနဲ့အတူပါ။
ရည်ကြည်ဖုထတာ၊တင်းနေတာတွေကို အများအားဖြင့် ကျွမ်းကျင်တဲ့ တက်တူးတွေမှာ မတွေ့ရတော့ဘဲ
ပြီးပြည့်စုံသော အရေပြား ပြန်လည်ပေါက်ဖွားဖို့ ၂-၄ ပတ် လိုအပ်တယ်၊
ဒီကာလမှာ မှိန်သွားတာ တားဆီးဖို့ လွန်ကဲတဲ့ နေရောင်
ထိတွေ့မှုနဲ့ ရေကူးတာကို ရှောင်သင့်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရေပြားဆဲလ်တွေက သေဆုံးတဲ့အထိ ရှိနေတာပါ။
ဆဲလ်တွေ သေတဲ့အခါ ဒါတွေကို အနီးနား ဆဲလ်ငယ် တွေကနေ မင်နဲ့ အားလုံးကို ယူထားတာကြောင့်
မင်က အဲဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကြာလာတာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က
ဖီလာ ရောင်ခြယ် အမှုန်တွေကို တုံ့ပြန်ပြီး ခုခံအားစနစ်ရဲ့
macrophages က သယ်ယူဖို့ တဖြည်းဖြည်း ဖြိုခွဲတော့
တက်တူးတွေက သဘာဝအတိုင်း ကွယ်ပျောက်သွားတယ်။
ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်က နေရောင်ကာ လိမ်းဆေး အသုံးပြုတာကနေ လျော့ပါးစေပေမဲ့
ဒီအရောင်ပျက်တာကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အလယ်လွှာ အရေပြားဆဲလ်တွေက အတော်လေးတည်ငြိမ်တော့
မင်အများက လူတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ အရေပြားမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ကျန်ရှိနေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ တက်တူးတွေကို အရေပြားမှာ တစ်သက်လုံး မြှုပ်ထားရင် ဒါတွေကို ဖျက်ဖို့ နည်းရှိလား။
နည်းပညာအရ ဟုတ်ပါတယ်။
ဒီခေတ်မှာ လေဆာကို အရေပြား အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ပြီး
လှိုင်းအလျားအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ရောင်ခြယ်တွေကို ခွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင်ကို
ပစ်မှတ်ထားတာက အလွယ်ကူဆုံးပါ။
လေဆာရောင်ခြည်က မင်စက်လေးတွေကို သေးငယ်တဲ့ အမှုန်တွေအဖြစ်သို့ ခွဲထုတ်ကာ
macrophages နဲ့ ဖယ်ရှားနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရောင်မင်တချို့က အခြားအရာတွေထက် ဖယ်ရခက်ပြီး
ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် တက်တူးကို ဖယ်ရှားတာက ထိုးတာထက် ပိုခက်ခဲသေးပေမဲ့
မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒီတော့ တစ်ခုတည်းသော တက်တူးက ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ပေမဲ့
တက်တူးတွေက လက်ရှိယဉ်ကျေးမှုထက် ပိုကြာပါတယ်။
၎င်းတို့ရဲ့ ဆက်လက် ရေပန်းစားလာမှုက တက်တူးထိုးခြင်းအနုပညာက ဒီမှာ ရှိနေဖို့ပါ။