လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့
မိမိဘာသာ သီးသန့်သက်ရှိ တစ်ဦးအနေနဲ့မြင်ကြပေမဲ့
ဘယ်တော့မှ ထီးတည်းမဟုတ်ပါဘူး။
သန်းနဲ့ချီတဲ့ ပိုးမွှားလေးများစွာဟာ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေထိုင်ပါတယ်။
တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း မတူပြန်ပါဘူး။
လူတစ်ဦးချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ ပိုးမွှားစားကျက်တွေ ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရေပြား ကန္တာရတွေေ၊
နှုတ်ခမ်းပေါ်က ရွာလေးတွေ၊
ပါးစပ်ထဲက မြို့တွေ စသဖြင့်ပေါ့။
သွားတစ်ချောင်းစီမှာတောင် အိမ်ယာကိုယ်စီ ရှိနေပြီး
အူထဲမှာဆိုရင်လည်း မြို့တော်ကြီးများစွာနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။
အူအတွင်းက စည်ကားနေတဲ့ လမ်းတွေမှာဆိုရင်
အဆက်မပြတ်ဝင်ရောက်နေတဲ့ အစာတွေနဲ့
အဏုဇီဝရုပ်တိုင်းအတွက် အလုပ်တွေ ရှိနေပါတယ်။
ဥပမာ၊ ဒီ Cellulolytic ဘက်တီးရီးယားဆိုရင်
အရွက်ထဲမှာပါတဲ့ Cellulose ဓာတ်ပေါင်းကို
သကြားအဖြစ် ဖြိုခွဲရမယ့် အလုပ်ရှိပါတယ်။
အဲ့သည့်နောက် ဒီသကြားတွေကို ဆွဲယူပြီး
လောင်စာအဖြစ် ချက်မယ့် အဏုဇီဝရုပ်တစ်မျိုးဆီကို
သယ်ဆောင်သွားပြန်ပါတယ်။
အစာတွေ အစာလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်သွားနေတာနဲ့အမျှ
ကစော်ဖောက်တဲ့ပိုးတွေဆီ ရောက်သွားပြီး သူတို့က Alcohol နဲ့
Hydrogen ဓာတ်ငွေ့တွေလိုမျိုး
ဓာတုပစ္စည်းတွေအဖြစ်
ပြောင်းလဲပြီး အမှိုက်အဖြစ် စွန့်ပစ်ပါတယ်။
အူမြို့တော်ရဲ့အတွင်းပိုင်းမှာတော့
Syntrophs တွေဟာ ကစော်အမှိုက်တွေထဲက အသက်ရှင်တာမှန်သမျှကို စားပါတယ်။
ဒီအဆင့်တိုင်းမှာ
စွမ်းအင်ထွက်ပေါ်လာပြီး
အဲ့သည့်စွမ်းအင်ကို
အူနံရံဆဲလ်တွေက စုပ်ယူပါတယ်။
လူတိုင်း လူတိုင်းရဲ့ မြို့တော်တွေဟာ မတူညီကြပါဘူး။
လူတစ်ဦးချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ အဏုဇီဝရုပ်အသိုင်းအဝိုင်းတွေရှိပြီး
အစာကို မတူညီစွာ ချက်လုပ်ချေဖျက်ကြပါတယ်။
လူတစ်ဦးရဲ့ အူတွင်းပိုးမွှားက
ကယ်လိုရီအနည်းငယ်သာ ချက်နိုင်ချိန်မှာ
တခြားလူရဲ့ ပိုးမွှားကတော့ ရသမျှထုတ်ယူနိုင်ပါတယ်။
ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ပိုးမွှားတွေကို ဘယ်အရာက စီစဥ်ပေးတာလဲ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ဖွဲ့စည်းပုံလို အရာတွေနဲ့
ဘဝတလျှောက်လုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဏုဇီဝရုပ်တွေကပဲ
အဆုံးအဖြတ် ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စားတဲ့ အစာတွေကလည်း
ဒီအချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးပါသေးတယ်။
ရှုပ်ထွေးတဲ့မော်လီကျူးတွေပါတဲ့
ပန်းသီးဟာ
ခြေဖျက်ရန်အတွက် မြောက်များစွာသော အဏုဇီဝရုပ် လုပ်သားတွေ လိုအပ်ပါတယ်။
ရိုးရှင်းတဲ့မော်လီကျူးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့
စုပ်လုံးချိုချဥ်ကတော့
ဒီလုပ်သားတချို့ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်စေပြီး
မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားစေပါလိမ့်မယ်။
အလုပ်သမားနည်းနည်းလေး နဲ့ဆိုရင်
အဏုဇီဝအသိုင်းအဝိုင်းတွေမှာ ကောင်းကောင်း အလုပ်မဖြစ်တာပါ။
ဥပမာ၊ ဆီးချိုနဲ့ နာတာရှည်အူရောင်ရောဂါ
ခံစားနေရတဲ့သူတွေရဲ့ အူထဲမှာ
အဏုဇီဝရုပ်မျိုး အနည်းငယ်သာ ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ အဏုဇီဝ အသိုင်းအဝိုင်းတွေကို
အကောင်းဆုံးထိန်းသိမ်းဖို့ နည်းလမ်း မတွေ့သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာရေးလိုက်စားပြီး
အသီးအရွက်နဲ့ အစားမျိုးစုံ စားတာမျိုးက
အူအတွင်းက အဏုဇီဝ ဂေဟစနစ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပြီး
ခန္ဓာကိုယ်က ပိုးမွှားတွေကို ရှင်သန်စေပါတယ်။
ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ပါဘူး။
ပိုးမွှားသန်းပေါင်းများစွာနေထိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ အသက်ရှင်နေတာပါ။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လိုအပ်သလို ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူတို့ကို လိုအပ်ပါတယ်။
အဏုဇီဝရုပ် အချင်းချင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့
ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကိုကို ပိုသိလာတာနဲ့အမျှ
မိမိ သွင်ပြင်နဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပုံသွင်းနေတဲ့
ကမ္ဘာငယ်လေးကို
ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဘယ်ပုံ
ပျိုးထောင်ခဲ့သလဲဆိုတာ
တွေ့ရှိနိုင်မှာပါ။