ประวัติศาสตร์บางแง่มุมของมนุษยชาติ คือประวัติศาสตร์ของแผนที่
เรามีความเข้าใจ ต่อโลกรอบ ๆ ตัวเราได้อย่างไร
หนึ่งในแผนที่ที่โด่งดังที่สุด มีประสิทธิภาพ เพราะที่จริงแล้ว มันไม่ใช่แผนที่
[ของธรรมดากับแนวคิดที่ยิ่งใหญ่]
[ไมเคิล เบรุต พูดถึงแผนที่รถไฟใต้ดินลอนดอน]
รถไฟใต้ดินลอนดอน เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในปี ค.ศ.1908
เมื่อรถไฟแปดสายถูกนำมาเชื่อมต่อกัน
เป็นโครงข่ายเดียว
จึงมีความจำเป็น ที่จะต้องมีแผนที่แสดงโครงข่าย
เพื่อให้ผู้โดยสารรู้ว่าจะเดินทางไปไหน
แผนที่ที่สร้างขึ้นนั้นซับซ้อน
มีส่วนที่แสดงแม่น้ำ แหล่งน้ำ ต้นไม้ และสวน
สถานีจำนวนมากกระจุกอยู่ตรงกลาง
และมีบางส่วนรอบนอก ที่ไม่สามารถใส่ไว้ในแผนที่ได้
แผนที่นี้ถูกต้องตามหลักภูมิศาสตร์ แต่ไม่เป็นประโยชน์เท่าไร
และแล้ว เฮนรี่ เบ็ค ก็เข้ามา
เฮนรี่ เบ็ค คือช่างเขียนแบบวิศวกรรม อายุ 29 ปี
เขาทำงานเกี่ยวกับรถไฟใต้ดินมาหลายครั้ง
และมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ว่าผู้โดยสารที่อยู่ในรถไฟใต้ดิน
ไม่สนใจหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบนบ้าง
พวกเขาแค่อยากเดินทาง จากสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีหนึ่ง
"ฉันจะขึ้นรถไฟที่สถานีไหน จะลงที่ไหน"
โครงข่ายต่างหากที่สำคัญ ไม่ใช่ภูมิศาสตร์
เขาคลี่เส้นสายที่พันกันยุ่งเป็นบะหมี่ออก
และทำให้มันง่ายขึ้น
เส้นทางการเดินรถถูกแยกออกไปเพียงสามทิศทาง
ได้แก่ แนวนอน แนวตั้ง และ 45 องศา
ในทำนองเดียวกัน เขาจัดระยะห่างระหว่างสถานีให้เท่ากัน
ทำสีให้กับทุก ๆ สถานี ให้สอดคล้องกับสีของสายการเดินรถ
เมื่อเขาได้แก้ไขทั้งหมดแล้ว มันก็ไม่ใช่แผนที่อีกต่อไป
มันกลายเป็นแผนภาพ
เหมือนกับแผงวงจรไฟฟ้า
แค่แผงวงจรไฟฟ้านี้ไม่ได้มีไว้นำไฟฟ้า
มันคือรถไฟใต้ดินที่บรรทุกผู้โดยสาร จากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง
ในปีค.ศ.1933 ในที่สุดรถไฟฟ้าใต้ดินลอนดอน ก็ตัดสินใจลองใช้แผนที่ของเฮนรี่ เบ็ค
รถไฟใต้ดินทดลองใช้ แผนที่ขนาดพกพาจำนวนพันฉบับ
แผนที่ถูกแจกหมดภายในหนึ่งชั่วโมง
พวกเขารู้เลยว่านี่จะเป็นการปฏิวัติวงการ
แผนที่ถูกพิมพ์อออกมาอีก 750,000 ฉบับ
และนี่คือแผนที่ที่คุณเห็นกันในปัจจุบัน
การออกแบบของเบ็คกลายเป็นต้นแบบ
สำหรับแนวคิดเกี่ยวกับ แผนที่รถไฟใต้ดินในปัจจุบัน
โตเกียว ปารีส เบอร์ลิน เซาเปาโล ซิดนีย์ วอร์ชิงตัน ดี. ซี.
แผนที่เหล่านี้ เปลี่ยนแผนที่ภูมิศาสตร์ที่ดูซับซ้อน
ให้กลายเป็นแผนที่เรขาคณิตง่าย ๆ
แยกเส้นทางการเดินรถด้วยสีที่ต่างกัน
ใช้สัญลักษณ์ง่าย ๆ เพื่อแยกสถานีชนิดต่าง ๆ
เฉกเช่นกว่า พวกมันเป็นส่วนหนึ่งของภาษาสากล
ผมขอพนันว่า แฮรี่ เบ็ค ไม่ได้ล่วงรู้มาก่อนว่า ส่วนต่อประสานผู้ใช้ คืออะไร
แต่นั่นแหละ คือสิ่งที่เขาออกแบบ
เขาจัดการกับปัญหาท้าทาย และจำแนกมันออกมาเป็นหลักการสามประการ
ที่ผมคิดว่าสามารถประยุกต์ใช้ได้ กับปัญหาในการออกแบบเกือบทุกอย่าง
ประการแรก กำหนดเป้าหมาย
กำหนดเป้าหมายว่า คุณกำลังทำสิ่งนี้ให้ใคร
หลักการประการที่สองก็คือ ความเรียบง่าย
ทางลัดที่สั้นที่สุดในการตอบสนองความต้องการ
และประการสุดท้ายก็คือ
คิดนอกกรอบ
ใครจะไปคิดว่าวิศวกรไฟฟ้า
จะเป็นคนถือกุญแจสำคัญ
ที่ใช้ไขปัญหาของหนึ่งในเครือข่าย ที่ซับซ้อนที่สุดในโลก
ทั้งหมดเริ่มต้นจากคนเพียงคนเดียว ที่มีดินสอและความคิด