Historia cywilizacji jest w pewnym sensie historią map.
Jak doszliśmy do tego, że rozumiemy świat wokół nas?
Jedna z najsławniejszych map funkcjonuje, bo tak naprawdę wcale mapą nie jest.
[Mała rzecz. Wielki projekt.]
[Michael Bierut o mapie londyńskiego metra]
Londyńskie metro powstało w 1908 roku,
gdy złączono osiem różnych, niezależnych linii,
tworząc jeden system.
Potrzebowano mapy przedstawiającej ten system,
by ludzie wiedzieli, dokąd jechać.
Ich mapa jest skomplikowana,
pokazuje rzeki, zbiorniki wodne, drzewa i parki.
Stacje, wszystkie razem, były stłoczone na środku mapy,
a te na peryferiach czasami nawet się nie mieściły.
Mapa była precyzyjna geograficznie, lecz niezbyt użyteczna.
Wejście Harry'ego Becka.
Harry Beck był 29-letnim inżynierem kreślarzem
pracującym okazjonalnie dla metra w Londynie.
Jego myślą przewodnią było to,
że pasażerów metra
nie bardzo obchodzi, co dzieje się na powierzchni.
Chcą tylko dotrzeć od stacji do stacji:
"Gdzie wsiadam? Gdzie wysiadam?".
To system ma tu znaczenie, nie geografia.
Beck wziął ten talerz spaghetti
i uprościł go.
Linie idą tylko w trzech kierunkach:
poziomym, pionowym, lub pod kątem 45 stopni.
Tak samo uporządkował i stacje:
nadał każdej z nich kolor korespondujący z kolorem linii,
tak to wszystko rozwiązując, że w zasadzie nie jest to już mapa.
To w zasadzie diagram.
Zupełnie jak obwody elektryczne,
tyle że zamiast obwodów z elektronami
mamy tunele z pociągami i pasażerami.
W 1933 roku zdecydowano w końcu dać mapie Becka szansę.
Firma zrobiła test, drukując tysiąc kieszonkowych map.
Rozeszły się w godzinę.
Zorientowali się, że są na dobrym tropie,
dodrukowali kolejne 750 000,
i oto jest mapa, którą widzisz dzisiaj.
Projekt Becka naprawdę stał się wzorem
sposobu myślenia o mapach metra.
Tokio, Paryż, Berlin, Sao Paulo, Sydney, Waszyngton D.C.
- wszystkie przekształciły skomplikowaną geografię
w schematyczną geometrię.
Wszystkie używają kolorów do rozróżnienia linii,
wszystkie używają symboli, do odróżnienia typów stacji.
Pozornie wszystkie są częścią uniwersalnego języka.
Założę się, że Henry Beck nie wiedziałby, co to jest interfejs użytkownika,
a tak naprawdę sam go wymyślił.
Podjął wyzwanie i sprowadził je do trzech zasad,
które można zastosować niemal każdego projektu.
Pierwszy to skupienie
Skupienie na tym, dla kogo coś robisz.
Drugi to prostota.
Jak to najszybciej dostarczyć?
W końcu - ostatnia rzecz:
myślenie interdyscyplinarne.
Kto by pomyślał,
że inżynier-elektrotechnik znajdzie klucz
do jednego z najbardziej skomplikowanych systemów na świecie?
Wszystko zapoczątkował jeden gość z ołówkiem i pomysłem.