လူ့ယဉ်ကျေးမှုသမိုင်းဟာ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ မြေပုံတွေရဲ့ သမိုင်းတစ်ခုပါ။
ကျွန်တော်တို့ဝန်းကျင်က ကမ္ဘာကို ဘယ်လို နားလည်လာကြလဲ။
အလုပ်ဖြစ်တဲ့ အကျော်ကြားဆုံး မြေပုံ တစ်ခုက တကယ့် မြေပုံတစ်ခု မဟုတ်လို့ပါ။
[အသေးအဖွဲ၊ ဧရာမ စိတ်ကူး]
[Michael Bierut on the London Tube Map]
လန်ဒန် မြေအောက်ရထားက ၁၉၀၈ ခုနှစ်မှာ အတူတူ ဖြစ်လာခဲ့တာက
တစ်ခုတည်းသော စနစ်ကို ဖန်တီးဖို့ မတူတဲ့ သီးခြား ရထားလမ်း
၈ လမ်း ပေါင်းသွားတဲ့အခါပါ။
ဒီစနစ်ကို ကိုယ်စားပြုဖို့ မြေပုံတစ်ခု လိုတယ်။
ဒါမှ လူတွေ စီးရမယ့်နေရာကို သိမှာပါ။
သူတို့ လုပ်ထားတဲ့ မြေပုံက ရှုပ်ထွေးတယ်။
မြစ်တွေ၊ ရေထုတွေ၊သစ်ပင်တွေနဲ့ ပန်းခြံတွေကို မြင်ရတယ်။
ဘူတာရုံတွေက မြေပုံရဲ့ဗဟိုမှာ အတူတူ ပြွတ်သိပ်နေပြီး
အနားစွန်းအပြင်မှာ မြေပုံမှာ ထည့်လို့မရတဲ့ တချို့တောင်ရှိခဲ့တယ်။
ဒီတော့ မြေပုံက ပထဝီဝင်ရှုထောင့်အရ တိကျပေမဲ့ သိပ်အသုံးမဝင်လောက်ဘူး။
Harry Beck ဝင်လာတယ်။
Harry Beck က လန်ဒန် မြေအောက်ရထားမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့
၂၉ နှစ်အရွယ် အင်ဂျင်နီယာ ပုံဆွဲဆရာတစ်ယောက်ပါ။
အဓိက အမြင်တစ်ခုရှိပြီး
ဒါကတော့ မြေအောက် ရထားတွေကို စီးနေတဲ့လူတွေဟာ
မြေပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို တကယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာပါ။
သူတို့က ဘူတာရုံတစ်ရုံကနေ တစ်ရုံကို ရောက်ချင်တာပဲလေ။
“ငါ ဘယ်မှာ တက်လဲ။ ငါ ဘယ်မှာ ဆင်းလဲ။”
စနစ်က အရေးကြီးတာက ပထဝီအနေအထားမဟုတ်ဘူး။
သူက ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ကြာဇံ အရှုပ်အထွေးကို ယူပြီး
ရှင်းလင်းအောင်လုပ်ခဲ့တယ်။
မျဉ်းတွေက ဦးတည်ရာ သုံးခုကိုပဲ သွားတယ်။
အလျားလိုက်၊ ဒေါင်လိုက်နဲ့ ၄၅ ဒီဂရီမျဉ်းတွေပါ။
အလားတူပဲ ဘူတာရုံတွေကို အညီအမျှ ခြားလိုက်တယ်။
ဘူတာရုံ အရောင်တိုင်းကို မျဉ်းရဲ့အရောင်နဲ့ ကိုက်ညီအောင်လုပ်ပြီး
ဒါအားလုံးကို ပြင်လိုက်တော့ တကယ့် မြေပုံတစ်ခုမဟုတ်တော့ဘူး။
ဒါက လျှပ်စီးပတ်လမ်းတစ်ခုလို
ပုံစံ ကားချပ်တစ်ခုပါ။
ဒီပတ်လမ်းက အီလက်ထရွန်တွေကို လျှပ်စစ်မကူး တဲ့ ဝိုင်ယာတွေ မဖြစ်တာက လွဲရင်ပေါ့။
ဒါက လူတွေကို တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ကူးပေးနေတဲ့ ရထားတွေပါတဲ့ ပြွန်တွေပါ။
၁၉၃၃ မှာ မြေအောက်ရထားက နောက်ဆုံး Beck ရဲ့မြေပုံကို စမ်းကြည့် ဖို့ဆုံးဖြတ်တယ်။
မြေအောက်ရထားအဖွဲ့က အိတ်ဆောင်အရွယ် ဒီမြေပုံ တစ်ထောင်ကို အစမ်းလုပ်ခဲ့တယ်။
တစ်နာရီအတွင်း ကုန်သွားတယ်။
ဒါတွေက အလုပ်ဖြစ်တာကို သဘောပေါက်ပြီး
နောက်ထပ် ၇၅၀,၀၀၀ ရိုက်နှိပ်ခဲ့တယ်။
ဒါက ယနေ့ သင် မြင်ရတဲ့ မြေပုံပါ။
Beck ရဲ့ဒီဇိုင်းက ဒီနေ့ မြေအောက်ရထား မြေပုံတွေကို
ကျွန်တော်တို့ တွေးပုံအတွက် လမ်းညွှန် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
တိုကျို၊ ပါရီ၊ ဘာလင်၊ ဆောင်း ပိုလို၊ ဆစ်ဒနီ၊ ဝါရှင်တန် ဒီစီ
အားလုံးက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပထဝီအနေအထားကို ပြတ်သားတဲ့
ဂျီဩမေထရီအဖြစ် ပြောင်းလိုက်ကြတယ်။
မျဉ်းတွေကြားက ခြားနားချက်ကို ပြဖို့ မတူတဲ့ အရောင်တွေကို သုံးတယ်။
ဘူတာရုံ အမျိုးအစားတွေကြားက ခြားနားချက်ကို ပြဖို့ ရိုးစင်းတဲ့ သင်္ကေတတွေကို သုံးတယ်။
အားလုံးက အမြင်အရ အများနားလည်တဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခုရဲ့ အပိုင်းပါ။
Harry Beck ဟာ အသုံးပြုသူ ကြားခံစနစ်တစ်ခုက ဘာဆိုတာ သိခဲ့မှာမဟုတ်ပေမဲ့
ဒါက သူ ပုံစံထုတ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး
ဒီဇိုင်းပြဿနာတိုင်းမှာ အသုံးချနိုင်တယ်လို့ ထင်တဲ့ ဥပဒေသ
သုံးခုအတွက် စိန်ခေါ်၊ ပိုင်းခြားပြခဲ့တာ ကျိန်းသေတယ်။
ပထမက အာရုံစိုက်မှုပါ။
ဘယ်သူ့အတွက် လုပ်နေတာကို အာရုံစိုက်တာပါ။
ဒုတိယ ဥပဒေသက ရိုးရှင်းမှုပါ။
ဒီလိုအပ်ချက်ကို ပေးပို့ဖို့ အတိုဆုံး နည်းလမ်းက ဘာလဲ။
နောက်ဆုံး နောက်ဆုံးအရာကတော့
နယ်ပယ်စုံ နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ စဉ်းစားခြင်းပါ။
လျှပ်စစ် အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်က ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့
အရှုပ်ထွေးဆုံး စနစ်တွေထဲက တစ်ခုကို
ဖွင့်ပေးဖို့ သော့ကို ကိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ တွေးမိမှာတုန်း။
စခဲ့တာက ခဲတံတစ်ချောင်း၊ စိတ်ကူးတစ်ခုရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။