ဒါကတော့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ် ပုလင်း ၃ လုံးရဲ့
အကြောင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်ခရီးကတော့ ကမ္ဘာ‌မြေအပေါ်
မတူညီတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေနဲ့ ကွဲပြားခြားနားသွားပါတော့မယ်။
ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဒီပုံစံအတိုင်း မဟုတ်ပါ။
ဒီပုလင်းတွေဘယ်မှာအဆုံးသတ်လဲဆိုတာနားလည်ဖို့ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဘယ်ကစတင်လဲ လေ့လာကြည့်ရအောင်။
ဒီဘူးတွေရဲ့ဘဝအစက ရေနံချက်စက်ရုံတွေကနေ စတင်တယ်။
ဘူးထဲမှာပါတဲ့ ပလတ်စတစ်တွေက
ဓာတုနည်းအရ ရေနံနဲ့ ဓာတ်ငွေ့ မော်လီကျူလေးတွေ ပေါင်းစပ်ပြီးတော့
မိုနိုမာ ဓာတ်ပေါင်းဖြစ်လာတယ်။
ထိုမိုနိုမာဓာတ်ပေါင်းတွေက ပလတ်စတစ်အစေ့လေးတွေဖြစ်လာစေရန်
ပိုလိုမာချိန်းများအဖြစ် တစ်ဖန်ပေါင်းစီးကြတယ်
စက်ရုံတွေမှာ ပလတ်စတစ်အစေ့လေးတွေကို အရည်ဖျော်ပြီးနောက်
တောင့်တင်းကြံခိုင်တဲ့အသွင်ရအောင် ပုံသွင်းတယ်။
စက်တွေနဲ့ အချိုရည်ကဲ့သို့ အရည်တွေဖြည့်ပြီးနောက်
ထိုဘူးတွေကို ထုတ်ပိုး၊ ပို့ဆောင်၊ ဝယ်ယူ၊ ဖွင့်ဖောက်သုံးစွဲပြီးနောက်
အဆုံးမှာတော့ စွန့်ပစ်ကြတယ်။
အခုတော့ သူတို့က
လူမသိသူမသိနေရာမှာ တည်ရှိနေတယ်။
ပုလင်း န့ပါတ် ၁ ကတော့ အခြားသော ပလတ်စတစ်အမှိုက်များကဲ့သို့
အမှိုက်ပုံကြီးထဲမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။
ဒီကြီးမားတဲ့ အမှိုက်ပုံကြီးက အမှိုက်တွေ ထပ်ဝင်လာပြီး
နေရာယူလာသည့်တပြိုင်နက် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျယ်ပြန့်လာတယ်။
အဲဒီမှာရှိတဲ့ ပလတ်စတစ်တွေက အခြားပစ္စည်းတွေနှင့်အတူ ဖိသိပ်ခံရတယ်။
မိုးရေက ထိုအမှိုက်တွေကြားသို့ စီးဝင်တယ်။
အဲ့နောက်မှာ ရေတွင်ပျော်ဝင်နိုင်သော ဓာတ်ပေါင်းတွေက ရေနဲ့ ပေါင်းစီးသွားပြီး
အချို့က သေစေနိုင်လောက်သော အဆိပ်တွေ ဖြစ်သွားတယ်။
ရေနဲ့ ထိုဓာတ်ပေါင်းတွေ အတူပေါင်းစပ်၍ လီချေ့တ်လို့ခေါ်သော အဆိပ်ဖြစ်သွားပြီးနောက်
မြေအောက်ရေထဲ၊မြေထဲကတစ်ဆင့် ချောင်းတွေထဲသို့ ရောက်သွားတယ်။
‌ဂေဟစနစ်ကို ပျက်စီးစေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကိုဘေးဖြစ်စေတယ်။
ပုလင်းတစ်လုံး ဆွေးမြည့်ဖို့ နှစ်တစ်ထောင်နီးပါးကြာနိုင်တယ်။
ပုလင်းနံပါတ် ၂ ရဲ့အဆုံးသတ်က ပိုထူးခြားပြီး ကံမကောင်းစွာပျော်ရွှင်ဖွယ်အဆုံးသတ်မဟုတ်ပေ။
မြောင်းငယ်ကနေတစ်ဆင့် ချောင်း
ချောင်းကနေ မြစ်
မြစ်ကနေ ပင်လယ်ထဲသို့ မျောပါသွားတယ်။
လပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ထဲမျောပြီးနောက်
ကြီးမားသော ပစိဖိတ်အမှိုက်ပုံလို့ လူသိများပြီး အမှိုက်တွေ စုပုံနေတဲ့
ဧရာမဝဲကြီးထဲကို နစ်မြုပ်သွားတယ်။
ဒီနေရာမှာ ပင်လယ်လှိုင်းကြောင့် သန်းချီတဲ့ ပလတ်စတစ်အမှိုက်တွေ ပိတ်မိနေတယ်။
ဒါကတော့ ကမ္ဘာပေါ်က ပလတ်စတစ်တွေနဲပြည့်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းပတ်လမ်း၅ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တယ်။
ပလတ်စတစ်တွေစုပုံနေတာကြောင့် ထိုနေရာတွေက ညစ်ညမ်းတဲ့အရောင်ပြောင်းသွားတယ်။
ပင်လယ်ငှက်ကဲ့သို့ တစ်ချို့တိရစ္ဆာန်တွေက ထိုအမှိုက်တွေကြား ပိတ်မိတတ်ကြတယ်။
တိရစ္ဆာန်တွေက တောက်ပတဲ့ပလတ်စတစ် အမှိုက်တွေကို အစာမှတ်ပြီး စားကြတယ်။
ပလတ်စတစ်က ဗိုက်ပြည့်စေတယ်လို့ ခံစားရစေတယ်၊ အမှန်တော့ မဟုတ်ပေ။
အဲဒါကြောင့် သေသည်အထိ အငတ်ခံကြတယ်။
ဒါ့အပြင် ပလတ်စတစ်ထဲမှာပါတဲ့ အဆိပ်တွေဟာ အစာကွင်းဆက်ထဲ ပါဝင်လာတယ်။
ဥပမာအနေနဲ့ အဲ့အဆိပ်တွေကို ငါးလေးတွေစားတယ်၊
ငါးလေးတွေကို ပြည်ကြီးငါးတွေက စားတယ်၊
ပြည်ကြီးငါးတွေကို တူနာငါးတွေက စားတယ်၊
တူနာငါးတွေကို လူတွေက ပြန်စားကြတယ်။
ဒါ့အပြင် ပလတ်စတစ်အများစုက မဆွေးမြည့်ပါ။
ပိုပြီးသေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်တဲ့ ဒီအရာတွေက
ပင်လယ်ထဲမှာပဲ ထာဝရလည်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပုလင်းနံပါတ်၃က ကျန်နှစ်လုံးနဲ့ မတူဘဲ ဒီဆိုးရွားတဲ့ငရဲကနေ လွတ်သွားတယ်။
ကုန်ကားက ဒါကို စက်ရုံသို့သယ်တယ်။
၎င်းနဲ့ အခြားသောပလတ်စတစ်တွေကို အပြားရိုက်ပြီးနောက်
အတုံးဖြစ်အောင် ဖိတယ်။
ဒါက ကြားရတာ တစ်မျိုးဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းလာတယ်။
အတုံးတွေကို သန့်စင်၍ အရည်ဖျော်ပြီးနောက် အပိုင်းလေးတွေဖြစ်အောင် မွတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ ပြန်လည်အသုံးပြုလို့ရတဲ့ ကုန်ကြမ်းဖြစ်လာတယ်။
ခုဆိုရင် ပုလင်းနံပါတ်၃က ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။
လုံးဝမတူညီတဲ့ ပုံစံအသစ်တစ်မျိုးအနေနဲ့ပေါ့။
ဒီလိုမျိုး အခြေခံအဆင့်သေးသေးလေးကစမယ်ဆိုရင်
မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မရှိလောက်တော့ဘူး။