Esta é a historia de tres botellas de plástico,
baleiras e refugadas.
A súas viaxes sufrirán un cambio
cuxos resultados impactan nada menos que no destino do planeta.
Pero non sempre foron así.
Para entender onde terminan estas botellas,
primeiro cómpre investigar as súas orixes.
As heroínas da nosa historia foron concibidas nesta refinaría de petróleo.
O plástico dos seus corpos
formouse grazas ao enlace químico de moléculas de petróleo e gas,
que crea monómeros.
Pola súa vez, estes monómeros únense en longas cadeas de polímeros
para convertérense en plástico en forma de millóns de gránulos.
Estes fundíronse en plantas de fabricación e transformáronse en moldes
para crear o material resistente que forma o corpo das nosas tres botellas.
As máquinas encheron as botellas cun líquido doce con burbullas
e logo foron empaquetadas, transportadas, compradas, abertas, consumidas,
e, sen máis, refugadas.
E agora xacen aquí,
ás beiras do descoñecido.
A botella un, como centos de millóns de toneladas das súas irmás de plástico,
acaba nun vertedoiro.
Este enorme vertedoiro medra cada día conforme chega máis lixo
e segue ocupando espazo.
A medida que o plástico queda comprimido entre capas de lixo,
a auga de choiva flúe a través dos residuos
e absorbe os compostos solubles en auga que estes conteñen,
algúns deles altamente tóxicos.
Xuntos, crean un caldo daniño chamado lixiviado,
que pasa á auga subterránea, ao solo e ás correntes,
envelenando os ecosistemas e danando a vida silvestre.
A botella un pode agonizar mil anos ata descomporse.
A viaxe da botella dúas é estraña pero, por desgraza, non máis feliz.
Aboia nunha corrente que dá nun regato,
que dá nun río
que chega ao mar.
Despois de meses perdida no mar,
únese lentamente a un enorme remuíño onde se acumula lixo,
un lugar coñecido como Gran Mancha de Lixo do Pacífico.
Aquí as correntes oceánicas atraparon millóns de refugallos plásticos.
Este é un dos cinco remuíños de plástico dos mares do mundo.
Sitios onde os contaminantes converten a auga nunha turbia sopa de plástico.
Algúns animais, como as aves mariñas, enguedéllanse nesa lea.
Estas, e outras, confunden con alimentos
os anacos de plástico de cores brillantes.
O plástico dálles sensación de saciedade pero non é así,
por iso morren de fame
e pasan as toxinas do plástico á cadea alimentaria.
Por exemplo, os peixes lanterna comen os plásticos,
as luras comen os peixes lanterna,
os atúns come as luras,
e nós comemos os atúns.
E a maioría dos plásticos non son biodegradables,
o que significa que se desintegrarán en anacos cada vez máis pequenos
chamados microplásticos,
que poden permanecer no mar eternamente.
Pero a botella tres líbrase do purgatorio cruel das súas irmás.
Un camión lévaa a unha planta
onde é comprimida xunto coas súas compañeiras
para formar un bloque.
Vale, isto tamén soa bastante mal, pero espera.
Isto mellora.
Os bloques tritúranse en pequenos anacos,
que se lavan, fúndense,
e convértense en materia prima que se pode reutilizar.
Como por encantamento, a botella tres está lista para renacer
como algo completamente novo.
Para este anaco de plástico de orixe tan humilde,
de súpeto, o ceo é o límite.