မနက် ၄ နာရီရှိပြီ၊ ၈ နာရီအတွင်းမှာ စာမေးပွဲကြီးတစ်ခု၊
နောက်မှာက စန္ဒရားလက်စွမ်းပြပွဲတစ်ခု။
သင်ဟာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကျက်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ အသင့်မဖြစ်သေးဘူးလို့ခံစားရဆဲပါ။
ဒီတော့ သင် လုပ်နိုင်တာက ဘာလဲ။
ကောင်းပြီ၊ သင်ဟာ ကော်ဖီနောက်တစ်ခွက်
သောက်ပြီး နောက်နာရီအနည်းငယ် စာတွန်းကျက်နိုင်ပေမဲ့၊
ယုံချင်မှယုံပါ၊
စာအုပ်တွေကို ပိတ်၊ တေးဂီတကို ဖယ်ကာ အိပ်ရာဝင်လိုက်တာက
ပိုကောင်းလောက်တယ်။
အိပ်စက်မှု ဘဝရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးကို ယူပေမဲ့၊
လူအများစုဟာ ဒါကို အံ့ဩလောက်အောင် ဂရုမစိုက်ကြဘူး။
ဒီလျစ်လျူရှုမှုက နားလည်မှု လွဲမှားတာကြီးတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်လေ့ရှိတာပါ။
အိပ်စက်မှု ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်
ဒါမှမဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်အားလုံးပြီး တဲ့အခါ အနားယူဖို့ နည်းလမ်းပဲ မဟုတ်ဘူး။
ဒါအစား၊ ဒါက အရေးပါတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုပါ၊
ဒီအတောအတွင်း ကိုယ်ခန္ဓာက ၎င်းရဲ့ အရေးပါတဲ့ စနစ်တွေကို ချိန်ညှိပေးတယ်၊
အသက်ရှူမှုကို သက်ရောက်တယ်၊
သွေးလည်ပတ်မှုကနေ ကြီးထွားမှု၊ ကိုယ်ခံအား တုံ့ပြန်မှုအထိ အရာရာကို ထိန်းညှိပေးတာပါ။
ဒါက ကောင်းပေမဲ့ ဒီစာမေးပြီးတဲ့နောက် ဒီအရာအားလုံးကို သင် စိုးရိမ်ရနိုင်တယ်နော်။
မြန်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူး။
အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ သွေးလှည့်ပတ်မှုရဲ့
ငါးပုံတစ်ပုံကို ဦးနှောက်ဆီ သွယ်ပို့တာနဲ့အတူ
အိပ်စက်မှုက ဦးနှောက် အတွက်လည်း အရေးပါတယ်။
အိပ်နေစဉ် ဦးနှောက်ထဲမှာ ဆက်ဖြစ်နေတာက
မှတ်ဉာဏ် လုပ်ဆောင်ပုံအတွက် အရေးပါတဲ့
ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုရဲ့ အလွန်အမင်း တက်ကြွတဲ့ ကာလတစ်ခုပါ။
အပေါ်ယံအနေနဲ့
အရာတွေကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းဟာ သိပ်အထင်ကြီးစရာကောင်းပုံမရဘူး။
၁၉ ရာစု စိတ်ပညာရှင် ဟားမန် အက်ဘင်ဟောက်စ်က
ပထမ မိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ အကြောင်းအရာအသစ် ၄၀% ကို
ပုံမှန်အားဖြင့် မေ့သွားတယ်ဆိုတဲ့
မေ့လျော့တဲ့ မျဉ်းကွေးလို့ သိကြတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဆုံးၡုံးမှုကို သတင်းအချက် အလက်တွေကို ရေတိုမှတ်ဉာဏ်ကနေ
ပိုကြာရှည်ခံတဲ့ ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်ဆီ
ရွှေ့ပြောင်းပေးတဲ့ ဖြစ်စဉ်ဖြစ်တဲ့ မှတ်ဉာဏ် ပေါင်စည်းမှုကနေ တားဆီးနိုင်တယ်။
ဒီပေါင်းစည်းမှုက ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်လို့ သိကြတဲ့ ဦးနှောက်ရဲ့ အဓိက
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဖြစ် ပေါ်လာတာပါ။
၁၉၅၀ လွန်နှစ်တွေမှာ H.M လို့ သိကြတဲ့
လူနာတစ်ယောက်နဲ့အတူ သုတေသနမှာ ဘရန်ဒါ မေလ်နာက
ရေရှည် မှတ်ဉာဏ်ဖွဲ့စည်းမှုမှုမှာ ဒါရဲ့ ကဏ္ဍကို သရုပ်ပြခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊
ရေတို အမှတ်တရ အသစ်တွေ ဖွဲ့စည်းဖို့ H.M ရဲ့ စွမ်းရည် ပျက်စီးသွားပေမဲ့၊
ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်တာကနေ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်တွေကို သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။
ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ကို ဖယ်လိုက်တာကြောင့်၊
H.M ရဲ့ ရေရှည် မှတ်ဉာဏ်တွေ ဖွဲ့စည်းဖို့ စွမ်းရည်လည်း ပျက်စီးခဲ့တယ်။
အခြားအရာတွေအပြင်၊ ဒီဖြစ်ရပ်က ဖော်ပြခဲ့တာက
လက်စွမ်းပြပွဲအတွက် ကျွမ်းကျင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့
လက်ညှိုး လှုပ်ရှားမှုတွေလို တိကျတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထက်၊
ဒီစာမေးပွဲအတွက် မှတ်မိဖို့လိုတဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ အယူအဆတွေလို
ရေရှည် သွယ်ဝိုက် မှတ်ဉာဏ်
ပေါင်းစည်းမှုမှာ ဟစ်ပိုကမ်ပပ်စ်က အထူး ပါဝင်နေတာပါ။
၉၀ လွန်နှစ်တွေမှာ အဲရစ် ကန်ဒယ်ရဲ့ လက်ရာနဲ့အတူ၊ မေလ်နာရဲ့ တွေ့ရှိချက်တွေက၊
ဒီပေါင်းစည်းမှုလုပ်ငန်းစဉ် လုပ်ဆောင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လက်ရှိ ပုံစံ ကို ပေးခဲ့တယ်။
အာရုံခံစားမှု အချက်အလက်တွေကို အစမှာ
ကူးယူပြီး နျူရွန်းတွေမှာ ရေတိုမှတ်ဉာဏ် အဖြစ် ယာယီမှတ်တမ်းတင်တယ်။
အဲဒီကနေ ဒါက ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ဆီ သွားတယ်၊
ဒီအပြင်လွှာ နယ်မြေမှာ နျူရွန်းတွေကို ခိုင်ခံ့၊ မြှင့်တင်ပေးတယ်။
အာရုံကြော ပျော့ပျောင်းမှုရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့်
နာဗ်ကြောဆက် အသစ်တွေ ဖွဲ့စည်းတယ်၊ နျူရွန်း တွေကြား ဆက်သွယ်မှုအသစ်တွေ ခွင့်ပြုပြီး
သတင်းအချက်အလက်တွေကို
ရေရှည်မှတ်ဉာဏ်အဖြစ် ပြန်ပေးမယ့် အာရုံကြော ကွန်ရက်ကို အားကောင်းစေတယ်။
ဒါဆိုရင် တခြားအရာတွေမဟုတ်ဘဲ၊ တချို့ကို ဘာလို့ မှတ်မိတာလဲ။
မှတ်ဉာဏ် ထိန်းသိမ်းမှု အတိုင်းအတာနဲ့
ထိရောက်မှုကို လွှမ်းမိုးတဲ့ နည်းလမ်း အနည်းငယ်ရှိတယ်။
ဥပမာ၊ ခံစားချက်တွေ ပိုပြင်းထန်လာတဲ့ အချိန်တွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဖိစီးမှုတောင်
ဖြစ်တဲ့ အမှတ်တရတွေကို
ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ဆက်နွှယ် မှုကြောင့် ပိုကောင်းကောင်း မှတ်ထားမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ် ပေါင်းစည်းမှုကို ထောက်ပံ့ ပေးတဲ့ အဓိကအချက်တွေထဲက တစ်ခုကတော့
ခန့်မှန်းကြည့်ပါ၊
ညဘက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်မှုပါ။
အိပ်စက်မှုကို အဆင့်လေးဆင့်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်။
ဒါတွေထဲက အိပ်မောအကျဆုံးက လှိုင်းနှေး အိပ်စက်မှုနဲ့
မျက်စိ အမြန်လှုပ်ရှားမှုလို့ သိကြတာပါ။
ဒီအဆင့်တွေအတွင်း လူတွေကို စောင့် ကြည့်တဲ့ EEG စက်တွေက
ဦးနှောက်အရင်းပိုင်၊ ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်၊
ဗဟိုနဲ့ အပြင်လွှာအကြား ရွေ့လျားနေတဲ့ လျှပ်စစ် လှုံ့ဆော်မှုတွေကို ပြသခဲ့တယ်၊
ဒါက မှတ်ဉာဏ် ဖွဲ့စည်းမှုရဲ့ တစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းရာတွေ အဖြစ် လုပ်ဆောင်တယ်။
ဒါ့အပြင် အိပ်စက်မှု အဆင့်အသီးသီးဟာ အမှတ်တရ အမျိုးမျိုးကို
ပေါင်းစည်းဖို့ ကူညီတာကိုလည်း ပြသတာပါ။
REM မဟုတ်တဲ့ လှိုင်းနှေး အိပ်စက်မှုအတွင်း
တိကျတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ဟစ်ပိုကမ်ပပ်စ် အရှေ့ဘက်ပိုင်းက
ယာယီ သိုလှောင်ရုံမှာ ထည့်သွင်းထားတယ်။
အပြင်လွှာနဲ့ ဟစ်ပိုကမ်ပပ်စ်ကြားက ဆက်တိုက် ဆွေးနွေးမှုဖြစ်စဉ်ကနေ
ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်လှုပ်ရှားစေပြီး
အပြင်လွှာထဲက ရေရှည် သိုလှောင်မှုဆီ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြန့်တာကို လှုံ့ဆော်တာပါ။
တစ်ဖက်မှာတော့ REM အိပ်စက်မှူက ဦးနှောက် လှုပ်ရှားမှုကို နိုးတာနဲ့ ဆင်တူမှုနဲ့အတူ
သွယ်ဝိုက် မှတ်ဉာဏ်ကို ပေါင်းစည်းတာနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတယ်။
ဒါကြောင့် လေ့လာမှုတွေအပေါ် အခြေခံကာ
ပုံသေနည်းတွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးနောက် သုံးနာရီနဲ့
စကေးတွေကို လေ့ကျင့်အပြီး တစ်နာရီအကြာမှာ အိပ်ရာဝင်တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ။
ဒီတော့ အိပ်စက်မှုကိူ လျှော့ချတာက ရေရှည် ကျန်းမာရေးကို
ထိခိုက်စေရုံမက၊ အရင်ညက
အသိပညာနဲ့ လေ့ကျင့်မှုအားလုံးကို
ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြေ လျော့နည်းစေလောက်တာကို သင် နားလည်နိုင်တယ်လို့ မျှော်လင့်ရတယ်၊
ဒါအားလုံးက “နှပ်ထားလိုက်ပါ” ဆိုတဲ့ စကားစုရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို အတည်ပြုပေးလိုက်ရုံပါ။
အိပ်ပျော်နေစဉ် အတွင်းပိုင်း
ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုနဲ့ ဆက်သွယ်မှုအသစ်အားလုံးကို တွေးမိတဲ့အခါ
သင့်တော်တဲ့ အိပ်စက်မှုက ရှေ့က
စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ဖြစ် နေတဲ့ ပိုကောင်းမွန်တဲ့ ဦးနှောက်အသစ်နဲ့
မနက်တိုင်း နိုးထစေမယ်လို့တောင် ပြောနိုင်ပါတယ်။