(Gefluit)
(Applaus)
Dankuwel.
(Applaus)
Heel veel dank.
Dat was fluiten.
Ik probeer dit in het Engels te doen.
Wat doet een mollige krullenbol uit Holland --
waarom fluit hij?
Wel, ik fluit al sinds mijn vierde -- ongeveer.
Mijn vader liep altijd fluitend door het huis,
en ik dacht gewoon dat dat deel was van de communicatie in mijn familie.
Ik floot dus met hem mee.
En tot ik 34 was,
verveelde en irriteerde ik mensen altijd met mijn gefluit.
Om eerlijk te zijn,
mijn gefluit is een soort afwijkend gedrag.
Ik floot alleen, ik floot in de klas,
ik floot op mijn fiets, ik floot overal.
En ik floot ook op een kerstfeestje
bij mijn schoonfamilie.
Ze speelden, voor mijn gevoel,
afgrijselijke kerstmuziek.
Als ik muziek hoor die ik niet leuk vind,
dan probeer ik die te verbeteren.
"Rudolph the Red-nosed Reindeer" -- kennen jullie dat?
(Gefluit)
Maar het kan ook zo klinken.
(Gefluit)
Maar tijdens een kerstfeest --
eigenlijk een diner -- is het erg vervelend.
Mijn schoonzus
vroeg me een paar keer: "Stop alsjeblieft met fluiten."
Maar ik kon gewoon niet.
Op een bepaald punt -- ik geef het toe, ik had wat wijn op --
zei ik: "Als er een wedstrijd was, dan deed ik mee."
Twee weken later
kreeg ik een sms: "Je gaat naar Amerika."
(Gelach)
Dus OK, ik ga naar Amerika.
Graag, maar waarom?
Ik belde haar dus meteen.
Ze googlede,
en ze vond dit wereldkampioenschap fluiten,
in Amerika, natuurlijk.
Ze verwachtte niet dat ik zou gaan.
Ik zou mijn gezicht verliezen.
Ik weet niet of dat goed Engels is.
Maar de Nederlanders in de zaal zullen het begrijpen.
(Gelach)
Ik verloor mijn gezicht.
(Applaus)
En ze dacht: "Hij gaat nooit."
Maar ik ging.
Ik ging naar Louisburg, in North Carolina,
in het zuid-oosten van de Verenigde Staten,
en ik trad de wereld der fluiters binnen.
Ik nam deel aan het wereldkampioenschap,
en ik won in 2004.
(Applaus)
Dat was --
Dat was natuurlijk erg leuk.
En om mijn titel te verdedigen --
je weet wel, zoals judoka's en sportlui doen --
dacht ik: wel, ik ga terug in 2005,
en ik won opnieuw.
Toen mocht ik een paar jaar niet meedoen.
In 2008 deed ik weer mee,
in Japan, Tokyo, en ik won weer.
Dus wat er dan gebeurde, is:
ik sta hier in Rotterdam, mooie stad, groot podium,
en ik praat over fluiten.
Ik verdien vandaag zelfs mijn brood met fluiten.
Ik heb mijn job als verpleegkundige opgegeven.
(Applaus)
Ik probeer mijn droom waar te maken --
eigenlijk was het nooit mijn droom, maar het klinkt zo goed.
(Gelach)
OK, ik ben niet de enige die fluit, hier.
Je zegt: "Huh, wat bedoel je?"
Wel, ik bedoel dat jullie gaan meefluiten.
En dan gebeurt steeds hetzelfde:
mensen kijken elkaar aan en denken: "Hemel.
Waarom? Kan ik weg?"
Nee, dat kan je niet.
Het is heel eenvoudig.
Het liedje dat ik ga fluiten,
heet "Fête de la Belle".
Het duurt ongeveer 80 minuten.
Nee, nee. Het duurt vier minuten.
Ik wil eerst met jullie oefenen terwijl jullie fluiten.
Ik fluit de toon.
(Gefluit)
(Gelach)
Sorry. Ik vergat één ding.
Jullie fluiten dezelfde toon als ik.
(Gelach)
Ik hoorde een groot aantal verschillende tonen.
(Gefluit)
Dit is veelbelovend.
Ik vraag de technici om de muziek te starten.
Als het begonnen is, toon ik waar jullie meefluiten,
en dan zien we wat er gebeurt.
Oh, hah.
Sorry, technici.
(Gelach)
Ik ben het zo gewend.
Ik start zelf.
Daar gaan we.
(Gelach)
(Muziek)
(Gefluit)
OK.
(Gefluit)
Makkelijk, niet?
(Gefluit)
Nu komt de solo. Ik stel voor dat ik die zelf doe.
(Gefluit)
(Applaus)
Max Westerman: Geert Chatrou, wereldkampioen fluiten.
Geert Chatrou: Dankuwel. Dankuwel.