ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောပြမှာကတော့
အခုချက်ချင်း အနုပညာရှင်ဖြစ်ကြရအောင် ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာဖြစ်ပါတယ်
ဒီလိုအကြောင်းမျိုး ထုတ်ပြောတဲ့အခါ ပုံမှန်လူတွေအကုန် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး
အနည်းငယ်လောက် စိတ်အတွင်းထဲ ခုခံမှုတွေ စတင်ပါတယ်
အနုပညာက ထမင်းကျွေးလို့လား၊ အခု အလုပ်ရှုပ်ရတဲ့အထဲ ဘာကို အနုပညာရမှာလဲ
ပြီးတော့ ငါ့မှာကျောင်းလည်းတက်ရဦးမှာ လုပ်ငန်းခွင်လည်း ဝင်ရဦးမှာ
လုပ်စရာတွေများ၊ ကလေးကျောင်းပို့ရမှာနဲ့ ရှုပ်ရတဲ့အထဲ
အနုပညာတွေ ဘာတွေ လာလုပ်နေသေးတယ် ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ‌ဝင်မိကြမှာပါ
အခုချက်ချင်း ကျွန်တော်တို့ အနုပညာရှင် မဖြစ်နိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်း ရာချီရှိနေပါတယ်
ခေါင်းထဲ တန်း ပေါ်လာတယ်မလား
မဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်းရင်းတွေ တကယ် များပါတယ်
ဘာကြောင့်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာလည်း သေချာမသိဘူး တကယ်တွေးကြည့်ရင်
ဘာကြောင့်လဲ ကို သေချာ မသိပေမယ့်
ဘာဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်သင့်တဲ့ အကြောင်းရင်းကျတော့ အတော်များပါတယ်
ဘာကြောင့် လူတွေက အနုပညာဆိုတဲ့ အသံကြားတာနဲ့ အခုလို ငြင်းပယ်လိုစိတ်တွေတန်းဝင်ကြတာများလဲ
ဖြစ်နိုင်တာက အနုပညာဆိုတာကို ထူးခြားတဲ့ ပင်ကိုယ်ပါရမီ ပါလာမှ မဟုတ်ရင်
ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျကျ အပတ်တကုပ် လေ့ကျင့်ထားသူတွေသာ
လုပ်တဲ့ အလုပ်မျိုးလို့ တွေးနေတာများ မဟုတ်ဘူးလား
ပြီးတော့ အခု လူကြီးမင်းတို့ဟာ
အနုပညာရှင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ အရမ်းကို ဝေးနေပြီ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတဲ့
အဲဒီလိုအတွေးမျိုးကို တွေးနေနိုင်တယ်လို့ ထင်ပေမဲ့
ကျွန်တော်တော့မဟုတ်ဘူးလို့ထင်တယ်
အဲဒါဟာ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြောပြမဲ့ အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်
ကျွန်တော်တို့အားလုံး အနုပညာရှင်တွေအဖြစ် မွေးလာတာပါ
အိမ်မှာ ကလေးရှိတဲ့သူတွေဆို တန်းသိနိုင်ပါလိမ့်မယ်
ကလေးတွေ လုပ်နေတဲ့ အပြုအမူ အားလုံးနီးပါးဟာ အနုပညာဖြစ်ပါတယ်
နံရံပေါ် ၊ နံရံစက္ကူပေါ် ဖယောင်းခဲတွေနဲ့ ပုံဆွဲတာတွေ
တီဗီမှာ တခုခု လာရင် Son Dam Bi လို အက လိုက်ကရတာနဲ့
အဲဒီနောက်ကျ တကယ်က Son Dam Bi အကလို့ ပြောလို့လည်း မရဘူးပေါ့
ကလေး သူ့ဟန်ပန်အတိုင်း အက‌ပေါ့လေ
အဲ့ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း အကတွေကပြီး သီချင်းတွေလည်း ဆိုလို့
လူတွေအားလုံးကို နားဒုက္ခပေးကုန်ရော
ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီ အဆင့်ဆိုတဲ့ အရာဟာ အဲဒီအနုပညာရဲ့ အဆင့်အတန်းဆိုတာ
မိမိကလေးသာ မဟုတ်ရင် သည်းခံပေးဖို့ ခက်ခဲလှတဲ့
အဆင့်မှာ ရှိတဲ့ အနုပညာကို တနေကုန် လုပ်နေတာကြောင့်ပါ
တကယ်က အားလုံးဟာ ကလေးတွေအနား နေရတာ နည်းနည်း ပင်ပန်းပါတယ်
အဲဒီ ကလေးတွေကတော့ တစ်ယောက်တည်းလည်း ဒရာမာတွေ ခင်းလို့ခင်းပေါ့
အိုးပုတ်နဲ့ ဆော့တာကလည်း တကယ်က တစ်ကိုယ်တော်ဒရာမာ သို့ ပြဇာတ်လည်းဟုတ်တယ်လေ
ပြီးတော့ တချို့ကလေးတွေဟာ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ
လိမ်ညာပြောတာတွေ စလာပါတယ်
မိဘတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် မိမိကလေး ပထမဆုံးလိမ်ပြောတဲ့ အခိုက်အတန့်ကို
မှတ်မိကြပြီး ဒီလို မိခင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်
ရှော့ခ်ရသွားကြတာပေါ့
“ကလေးက နောက်ဆုံးတော့ ဗီဇအမှန်ကို ပြပြီပဲ အဖေနဲ့ တူတာကိုး
နင်ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်ချင်နေလို့လဲ” စသဖြင့် ကလေးတွေကို ဆူပူကြပေမဲ့
အဲလိုကြီး မဟုတ်ပါဘူး
ကလေးတွေ စပြီး လိမ်ပြောတဲ့ အချိန်ဟာ
ပုံပြောခြင်းရဲ့ နိဒါန်းပဲဖြစ်ပါတယ်
(ရယ်သံ)
မမြင်ရတဲ့ အရာတွေကို ဇာတ်လမ်းလုပ် ပြောပြနေတာလေ
မယုံကြည်နိုင်စရာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အခိုက်အတန့်ပါ
မိဘတွေက ဂုဏ်ပြုပွဲတောင် ထလုပ်သင့်တာပါ
ငါ့ကလေးက နောက်ဆုံးတော့ လိမ်ညာပြောတာ စတင်ပြီပဲ
တကယ် ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်သင့်တာပါ
ဥပမာ‌ပြောရရင် “မေမေ သား ဒီနေ့ ကစားပြီး ပြန်လာတော့ ဂြိုဟ်သားနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်”
အဲလိုပြောလိုက်ရင် အမေအများစုက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့ဆိုပြီး
ကလေးကို ဆူကြရောလေ
အဲ့လို မလုပ်ကြပဲနဲ့ စံထားသင့်တာကတော့ ဒီလိုမိဘမျိုး‌တွေပါ
“ဟုတ်လား ဂြိုဟ်သားလား ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဂြိုဟ်သားက သားကို ဘာပြောလိုက်သေးလဲ
ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ” “စတိုးဆိုင်ရှေ့မှာ”
ဒီလိုစကားမျိုးတွေကို ကလေးနဲ့ အပေးအယူမျှမျှ ပြောပေးရင်
ကလေးက သူ စမိတဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာဇာတ်လမ်းကို တာဝန်ယူဖို့အတွက်
နောက်ဆက်ပြီး ပြောဖို့ ဖြစ်လာတာပေါ့ဗျာ
ပြီးတော့ အဲ့လိုဇာတ်လမ်း ဆက်ပြောဖို့ ဖြစ်လာပြီး
ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တွေ ဆက်ဖော်တော့တာပေါ့
ဒါဟာ သေချာပေါက် ကလေးကလားဆန်တဲ့ ပုံပြင်ဆိုပေမဲ့
ဝါကျတစ်ကြောင်းအတွက် နောက်တစ်ကြောင်းကို စဥ်းစားရပြီး
ဆက်ဆက်တွေးနေရတယ်ဆိုတာကိုက
ကျွန်တော့်လို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စာရေးဆရာ တစ်ဦးရဲ့ အလုပ်နဲ့ ထပ်တူကျတဲ့ ကိစ္စပါပဲ
ပုံမှန် အခြေခံ သဘောတရားအရ မကွာခြားလှပါဘူး
Roland Barthes က Flaubert ရဲ့ ဝတ္ထုအကြောင်း ဒီလိုပြောဖူးပါတယ်
’Flaubert က ဝတ္ထုရေးတာ မဟုတ်ဘဲ
ဝါကျတစ်ကြောင်းနဲ့ နောက်တစ်ကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးရုံသက်သက်ပဲ’ တဲ့
အဲဒီ ဝါကျတစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကြားက Eros
အဲဒါကသာ Flaubert ဝတ္ထုရဲ့ အနှစ်သာရပဲလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်
ဟုတ်ပါတယ် ဝတ္ထုဟာ အခြေခံအရ ရှေ့မှာ ဝါကျတစ်ကြောင်းရေးပြီး နောက်မှာ
ထို ဝါကျကို မကျိုးပျက်စေတဲ့ နယ်ပယ်အတွင်းကနေပဲ
နောက်တစ်ကြောင်းကို ရေးရတာပါ
ဒီလိုနဲ့ ဆက်ရေးပြီး ချိတ်ဆက်သွားရတဲ့ သဘောပါ
ဒီဝါကျကို တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်ပါ
ဘယ်က ဝါကျလဲဆိုတာ သိကြတယ်မလား
Franz Kafka ရဲ့ The Metamorphosis က ပထမ စာကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်
အဲလို မခံမရပ်နိုင်ဖွယ်ရာ ဝါကျကို ရေးထည့်ပြီးနောက်မှာ
ဒီဝါကျကို ပြန်ခံရပ်နိုင်အောင် ဆက်ရေးချသွားတာဟာ အမှန်တော့
ခေတ်ပေါ်စာပေ၏ ဂန္ဓဝင်တွင်လက်ရာဖြစ်တဲ့ Franz Kafkaရဲ့The Metamorphosisပါပဲ
သိပ်ထူးခြားတာမရှိပါဘူး
ဒီဝါကျကို ရေးခဲ့ပေမဲ့ အဖေကိုတော့ မပြခဲ့ပါဘူး
Franz Kafka က အဖေနဲ့ ဆက်ဆံရေး သိပ် မကောင်းခဲ့လို့ပါ
တစ်ယောက်တည်း အဲဒီဝါကျကို ရေးသွားခဲ့တာပါ အဖေ့ကိုသာ ပြမိခဲ့ရင်
အဖေက ”ဒီကလေး‌ နောက်ဆုံးတော့ ရူးသွားပြီပဲ” လို့ တွေးမှာပါ
ဟုတ်ပါတယ် အနုပညာဆိုတာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရူးသွပ်မှုပါ
ပြီး‌တော့ နောက်ဝါကျကို ဆက်တည်ဆောက်သွားတာဟာ
ကလေးငယ် ပြုမူလိုက်တာနဲ့ ကြီးကြီးမားမား ကွာခြားမှု မရှိတဲ့ ကိစ္စပါ
အလိမ်အညာ စပြောတဲ့ ဒီကလေးဟာ
ဇာတ်လမ်းပြောပြသူအနေနဲ့ ပထမခြေလှမ်းကို ချလှမ်းနေတာပါ
အခု ကလေးတွေ အနုပညာကို လုပ်ပါတယ်
ပင်ပန်းရကောင်းမှန်း မသိ ပျော်‌ပျော်ကြီး လုပ်ကြတယ်
တစ်လောက ဂျယ်ဂျူကျွန်း သွားတုန်းကဆို
ကလေးတွေကို လွှတ်ပေးထားတော့ ရေထဲမှာ ဆော့ကြ ကစားကြနဲ့ပေါ့လေ
ကလေးအများစုကလည်း ရေကြိုက်ကြတာကိုး
ဒါပေမဲ့ ကလေးတချို့ကျတော့ သဲပြင်‌‌ပေါ်မှာပဲ အတော်ကြာ နေကြတယ်
သဲနဲ့ တောင်ပုံဖော်လိုက် ပင်လယ်လုပ်ရတာနဲ့ ပင်လယ်မဟုတ်ဘူး
တောင်ပုံဖော်တယ် ဟိုဟိုဒီဒီ လူပုံတွေလုပ်မယ် ခွေးရုပ်တွေရောပေါ့နော်
မိဘတွေကျတော့ လိုက်တားနေတာ
လှိုင်းတွေတက်လာရင် ဒါတွေ အကုန်ပျောက်ကုန်မှာ
ပြောချင်တာက အသုံးမဝင်ပါဘူးပေါ့လေ
အလကားအလုပ်တွေပါပေ့ါ
ကလေးတွေကျတော့ အဲလိုတွေ ဂရုစိုက်မနေဘူး
လုပ်နေရတာကိုပဲ ပျော်နေတာ
ဆက်တိုက် ဒါတွေနဲ့ပဲ ဆော့နေကြတာပေါ့ဗျာ
ကလေးတွေက တစ်ယောက်ယောက် ခိုင်းလို့ လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး
လုပ်ငန်းခွင်ထဲကလို အထက်လူကြီးခိုင်းလို့လည်း မဟုတ်ဘူး
ဘယ်သူမှ မခိုင်းဘဲကို လုပ်နေကြတာပါ
လူကြီးမင်းတို့လည်း ငယ်စဥ်က
မူလအရင်းခံ အနုပညာရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားခဲ့ရတဲ့ ကာလ သေချာပေါက် ရှိခဲ့မှာပါ
ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ ကျောင်းသားတွေကို
အပျော်ခဲ့ရဆုံး အချိန်အကြောင်း ရေးခိုင်းလိုက်ရင်
ကျောင်းသားအတော်များများက ငယ်ငယ်တုန်းက အတွေ့အကြုံတွေကို
အခြေခံကာ အနုပညာဆန်တဲ့ အတွေ့အကြုံအကြောင်းတွေကို ပြောပြကြပါတယ်
ပထမဆုံးစန္ဒရားတီးစသင်ပြီး သူငယ်ချင်းနဲ့လက်လေးဖက်တင်တီးကြတာတွေ
ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းနဲ့အတူ စနောက်သရုပ်ဆောင်ကြရင်း
ရူးနေကြသလားထင်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံ စတာတွေပေါ့
ဒီနောက် ဖလင်ကင်မရာနဲ့ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကို ပထမဆုံးထုတ်ခဲ့တဲ့အခိုက်အတန့်
ဒီလို အတွေ့အကြုံတွေအကြောင်း အများကြီး ပြောကြပါတယ်
လူကြီးမင်းတို့မှာလည်း အဲ့လိုအခိုက်အတန့်တွေ ရှိခဲ့ကြမှာပါ
အဲဒီအချိန်ထိ အနုပညာဟာ ပျော်စရာပါ
အလုပ် မဟုတ်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ
အလုပ်ကျတော့ ပျော်စရာမကောင်းဘူး ပင်ပန်းခက်ခဲတာပဲ များတယ်
ပြင်သစ်စာရေးဆရာ Michel Tournierမှ နာမည်ကျော်စကားစု ချန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်
နည်းနည်းတော့ ထိမယ့်ဟာပေါ့
“အလုပ်ဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ ဗီဇနဲ့ မကိုက်ဘူး
လုပ်တာနဲ့ ပင်ပန်းလာတာက အဲဒီသက်သေပဲ” ဟုတ်တယ်မလား
ဗီဇနဲ့ ကိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ပင်ပန်းမှာလဲပေ့ါ
ကစားနေရတာကျတော့ မပင်ပန်းဘူးလေ
ပျော်ပါးဖို့ဆို တစ်ညလုံးလည်း ရတယ်
အလုပ်ကျတော့ တစ်ညလုံးလုပ်ရမယ်ဆို အချိန်ပိုကြေး ရမှ
ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ပင်ပန်းလို့လေ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလည်း နွမ်းလျကုန်လို့ပေါ့
ကလေးတွေဟာ မိမိပျော်ရွှင်မှုအတွက် အနုပညာကို လုပ်‌လေ့ရှိပါတယ်
ကစားရင်း လုပ်ကြတာပါ
ဖောက်သည်မှာတာ ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ပုံဆွဲရတာမျိုး
မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် ငွေရှာဖို့ စန္ဒရားတီးရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး
သေချာပေါက် အဲဒီလို ကလေး မရှိဘူးလည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့နော်
သူ့ကို သိကြမယ်ထင်ပါတယ်
မိသားစု စားဝတ်နေရေးစရိတ် ရှာဖို့
ဥရောပတစ်ခွင် တီးခတ်ဖျော်ဖြေရေးခရီးထွက်ခဲ့တဲ့
Wolfgang Amadeus Mozart ပါ
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရာချီကမို့ ဒီလိုလူငယ်လေးကို ချွင်းချက်ထားလိုက်ရအောင်ပါ
ကာလတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဒီလိုအနုပညာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကစားတာတွေ အဆုံးသတ်သွားပါတယ်
ကလေးတွေလည်း ကျူရှင်သွားရ၊ ကျောင်းသွားရ၊ အိမ်စာလုပ်ရနဲ့
စန္ဒရားတီးသင်တန်း၊ ဘဲလေးသင်တန်းတွေလည်း တက်တော့ တက်ပေမယ့်
စိတ်ဝင်စားစရာတော့ ကောင်းမနေတော့ပါဘူး
လုပ်ကိုလုပ်ရမှာတွေ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပါလာတာကြောင့် ပျော်ဖို့မကောင်းတော့တာပါ
မူလတန်းရောက်နေတာတောင် အိမ်နံရံပေါ် ဆေးရောင်ခြယ်နေတုန်း ဆိုလို့ကတော့
အမေ့ဆီကနေ အကြီးအကျယ် ဆူခံထိမှာ သေချာပါတယ်
သေချာပေါက် ဒီလိုပဲ မဟုတ်ရင်တောင်
အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အနုပညာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူမိရင်
တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို ကြည့်နေမှာဆိုတဲ့ အတွေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာပါတယ်
ဖိအားပေးခံရမယ်၊ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြုမူ နေထိုင်ဖို့လည်း မကြာခဏ တောင်းဆိုခံရမှာပါ
ကျွန်တော့်တုန်းကဆိုရင်
အလယ်တန်းဒုတိယနှစ်တုန်းက ကျောင်းကနေပြီးတော့
ဂယောင်းဘို့ နန်းတော်မှာ ပုံဆွဲပြိုင်ပွဲသွားပြိုင်တာလေ
ကျွန်တော့်ဘာသာတော့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားဆွဲနေခဲ့တာ
အဲ့လိုကနေ ဆရာမတစ်ယောက် ရောက်ချလာပြီး “နင်အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဆိုပြီး
“ပန်းချီကြိုးစားပြီးဆွဲနေတာပါဗျ”
“ဒါဆို ဘာလို့ အမည်းရောင်ပဲ သုံးနေတာလဲ”
ကျွန်တော်က အမည်းရောင်နဲ့ပဲ ကြိုးစားခြယ်နေခဲ့တာပါ
အဲ့လိုမေးလာတော့ ကျွန်တော်လည်း ပြောလိုက်တာပေါ့ဗျာ
“မှောင်မဲနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျီးကန်းလေး သစ်ပင်ပေါ် နားနေတဲ့ပုံ” ဆိုပြီးပေါ့
အဲ့ဒါနဲ့ ဆရာမက
“အော် အေးပါ ယောင်းဟာလေးက ပန်းချီမှာတော့ ပါရမီ မပါပေမဲ့
ဇာတ်လမ်းဖွဲ့ပြောတာမှာ ပါရမီရှိသားပဲကိုး”
ဆိုပြီး ‌ပြောပေးခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲဗျာ
“ဒီကို ထွက်လာ ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့” ဆိုပြီး ဆူတာနဲ့
“ထွက်လာခဲ့” ဆိုပြီး ပြောတာနဲ့
တကယ်က Gyeongbokgung နန်းတော် တို့ Gyeonghoeru တို့ ဆွဲရမှာကို
တစ်ယောက်တည်း အမည်းရောင်ပဲ ဆက်တိုက် ခြယ်နေတော့
ကျွန်တော့်ကို အပြင်ဆွဲခေါ်သွားရောလေ
အဲ့မှာအလယ်တန်းကျောင်းသူတွေပါ အများကြီးရောက်နေကြတာကို
ပြောရရင် အရှက်ကွဲသွားတာပေါ့ဗျာ
ကျွန်တော်ရှင်းပြတာတွေ အကြောင်းရင်း ဘာညာ ဒါတွေ တစ်ခုမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး
တော်တော်လေးကို အဆူပဲခံခဲ့ရတာပါ
စံတင်လောက်တဲ့ ဆရာသာဆိုရင် စောစောက ကျွန်တော်ပြောသလို ပြောပေးခဲ့မှာပါ
သူ့မှာ ပန်းချီပါရမီတော့ မရှိပါလား ဂင်ယောင်းဟာ ဆိုတဲ့ ကလေးလေးက
ဒါပေမယ့် စကားကို ဖန်တီးပြောဆိုနိုင်စွမ်း ရှိပါလား ဆိုပြီး
အားပေးစကားပြောပေးမှာပါ ဒီလိုဆရာမျိုးတကယ်ကြုံတောင့်ကြုံခဲပါ
နောက်ကျတော့ ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်လာပြီး
ဥရောပဘက် ခေတ်ပြိုင် အနုပညာပြခန်းဆီ သွားကြည့်တော့
ခံပြင်းလိုက်တာဆိုတာ ဒီလိုပန်းချီတွေ ပြထားကြတာလေ
သူတို့ကျတော့ Basel တို့ ဘာတို့မှာ အပြခံရတယ်
ငါ့ကျ အကြိမ်း‌မောင်းခံရပြီး ပန်းချီပုံကို ပါးစပ်မှာကိုက်
နန်းတော်ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းခဲ့တာ ဘာကြောင့်များလဲ
ဒါပဲကြည့်ပါဦး ဒီလိုတွေလေ ရွှံ့စေးရောင်နံရံစက္ကူနဲ့မတူဘူးလား
ပြီးတော့ ‌ခေတ်ပြိုင်အနုပညာဆိုတာဘာလဲ နောက်မှ သိတာ
သေချာတာတော့ သူတို့ ကျွန်တော့်လို ကျီးကန်း ဘာဖြစ်ညာဖြစ်နဲ့
တောကျတဲ့ စကားမျိုး ပြောမနေဘူးပေါ့ဗျာ
အများစုက ခေါင်းစဥ်မပါပါ Untitle ဘာညာဆိုပြီး တပ်ထားတာ
ဘာဖြစ်ဖြစ်ပါ ခေတ်ပြိုင်အနုပညာဟာ၊ ၂၀ ရာစု ခေတ်ပြိုင်အနုပညာဆိုတာ
ထူးထူးဆန်းဆန်း တခုခု လုပ်ထည့်ပြီး
နေရာလွတ်တွေကို ရှင်းပြချက် အဓိပ္ပါယ်ဖော်ဆောင်မှုတွေနဲ့
ဖြည့်စွက်တဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်
ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာနဲ့ အခြေခံအရတော့ ဆင်တူပါတယ်
ကျွန်တော့်ဟာကတော့ လက်ရာအဆင့်နိမ့်တာပေါ့ဗျာ
ဥပမာအနေနဲ့ ပိုပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုကြည့်ရရင်
ဒါက Pablo Picasso ရဲ့လက်ရာပါ
စက်ဘီးထိုင်ခုံမှာ လက်ကိုင်ကို သွားကပ်ထားပြီးတော့
နွားသိုးခေါင်းဆိုပြီး ပြောတော့လည်း ဟုတ်သလိုလိုပေါ့
နောက်တစ်ခုကကျ အိမ်သာခွက်ကို ရေပန်းတဲ့လေ
ရယ်ဒီမိတ် ရေပန်းတဲ့ ဒီလိုပြောခဲ့တဲ့ Duchamp ကိုပဲ
ဥပမာကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီရှင်းပြချက်နဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းလုပ်တာတွေရဲ့
ကြားကွက်လပ်ကို ဖြည့်တာဟာ
ပုံပြင်တွေနဲ့ ဖြည့်စွက်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ခေတ်ပြိုင်အနုပညာကနေ လုပ်တဲ့ ကိစ္စပဲ
ပီကာဆိုကတော့ စကားပါ သေချာချန်ခဲ့တာပါ
“ငါက ကိုယ်မြင်ရတာကို ဆွဲတာမျိုးမဟုတ်ပဲ အတွေးဝင်မိတာကို ဆွဲတာပါ” တဲ့
အဲ့လိုသာဆို Gyeonghoiroo ပုံမဆွဲလည်း ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ
ဒီစကားကိုသာ ကျွန်တော် အလယ်တန်းတုန်းက သိခဲ့ရင်
ဆရာမနဲ့ တစ်ခါလောက်တော့ ပြိုင်ပြောမိခဲ့မှာပဲကို
ကံမကောင်းစွာပဲ ကျွန်တော်တို့ရင်တွင်းက အနုပညာရှင်ငယ်လေးတွေဟာ
ကျွန်‌တော်တို့ အနုပညာဆန့်ကျင်သူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်မတွေ့ခင်ကတည်းကကို
လည်ချိုး အသတ်ခံထားရတာပါ
အစောကြီးကတည်းကကို ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပါ
တကယ် ရင်နင့်ဖွယ်ရာပါပဲ
ဒီလို အနုပညာရှင်ငယ်လေးတွေ ပိတ်လှောင်ခံရတာ သို့ နှင်ထုတ်ခံရတာ သို့ အသတ်ခံရရင်
ဘယ်လိုတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲ
အလိုရမ္မက်တွေဆိုတာ ပျောက်ပျက်မသွားပါဘူး
ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ‌ ဖော်ပြချင်တယ် မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ပြချင်တာကို
ဒီလိုတွေဖြစ်ကုန်တော့ မကြာခဏ အနည်းနဲ့အများ အနုပညာလောဘတွေက အမှောင်ခြမ်းကနေ ထွက်လာရော
ကာရာအိုကေခန်းသွားပြီး ကျိန်းသေ ဒီလို သီချင်းဆိုတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်
She’s gone သို့ Hotel California တွေဆို
ဂီတာတီးဟန်တွေ လုပ်ရင်း
အများအားဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာ များတာပေါ့ဗျာ
တချို့ကျ ရော့ကာကြီးတွေ ထဖြစ်သွားတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်
ဒါမှမဟုတ် ခန်းမထဲသွား ကကွက်တွေ နင်းနေတာ ဖြစ်ဖြစ်
ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့တာမျိုးသာ လုပ်ခဲ့ရရင် ပိုပျော်ရွှင်နေကြမဲ့ လူတွေက
ညလုံးပေါက် မကောင်းတဲ့ ကောမန့်တွေ လိုက်ရေးတာဖြစ်ဖြစ် ဒီလို
အမှောင်ခြမ်းဘက် ဦးတည်ပြီး စာရေးတာတွေ ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်
အဲဒါကြောင့် တခါတလေ ကလေးတွေ ကစားတာ စောင့်ပေးနေရာက
ကိုယ်က ပိုပျော်မြူးလာတဲ့ အဖေတွေရှိတယ်လေ
Lego အတုံးဆက်တာ ပလတ်စတစ်အရုပ်ဆက်တာမျိုးတွေ လုပ်ရင်းကပေါ့လေ
“အသာနေစမ်းပါ အဖေလုပ်ကြည့်မယ်”ဆိုလို့ကတော့
ကလေးက စိတ်ဝင်စားမှုပျောက် တခြားနေရာဆီ ရောက်သွားတောင်
အဖေ တစ်ယောက်တည်း ရဲတိုက်တွေဆောက် ဟိုဟာဆက် ဒီဟာဆက်နဲ့ ဖြစ်နေတာပါ
ဒီလို ကျွန်တော်တို့ရင်ထဲက အနုပညာလှုံ့ဆော်မှုတွေဟာ
ဖိနှိပ်ခံထားရရုံတင်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်တဲ့သဘောပဲ
အဆိုးဘက်ခြမ်းကနေလည်း ထွက်လာတတ်တယ်
အများအားဖြင့် မနာလိုမှုအနေနဲ့ ပေါ်တတ်ပါတယ်
ဒီသီချင်းသိတယ်မလား “တီဗီမှာ ငါပါလာရင် ကောင်းမှာပဲ” ဘာကြောင့်များလဲ
တီဗီထဲမှာဆို ကျွန်တော်တို့ ဖြစ်ချင် လုပ်ချင်ပေမဲ့
မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်နေတဲ့ သူတွေနဲ့ အပြည့်ပါ
သီချင်းဆိုက သရုပ်ဆောင်နေရုံသက်သက်မဟုတ်ပဲ
အဲ့လိုလုပ်လေလေ ချီးကျူးခံရတယ်လေ
အဲဒါကြောင့်မို့ အဲဒီလူတွေကို ဆိုးဆိုးရွားရွား မနာလို စဖြစ်ကုန်ရော
ရီမုကြီးကိုင် အာဏာရှင်ကြီးအဖြစ်နဲ့ မကောင်းပြော ဝေဖန်တာတွေ စတော့တာပေါ့
“ဟဲ့ အဲ့ဒါကို သရုပ်ဆောင်တာလို့ ခေါ်လား ဆိုးလိုက်တာ”
“တလွဲတွေ အဲဒါလား သီချင်းဆိုတာ သီချင်းလည်း မဆိုတတ်ပဲ ဘာကို အဆိုတော်လဲ”
ဒီလိုတွေ ပြောဖို့ ဖြစ်လာကုန်ပါရော
ကျွန်တော်တို့ အတွင်းစိတ်ထဲက မနာလိုမှုဆိုတာ ကိုယ်က ယုတ်မာတတ်တဲ့သူမို့လို့ မဟုတ်ပဲ
ဒီလို နုနုနယ်နယ်အနုပညာရှင်လေးတွေကို ရင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာကြောင့်မို့သာ
ပေါ်လာတဲ့ ‌အခြေအနေဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော်တော့ အတွေးဝင်မိပါတယ်
အဲ့လိုသာဆိုရင် ဘယ်လို လုပ်သင့်သလဲ ဆိုတော့
ဟုတ်ပါတယ်
ကျွန်တော်တို့ကိုယ်ပိုင်ဟန်ဖြင့် အနုပညာကို အခုချက်ချင်း စတင်လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်
ချက်ချင်း တီဗီကို ပိတ်
အင်တာနက်ချိတ်ဆက်မှုကို ပိတ်ချဖြတ်တောက်ပြီး
ထပြီး တခုခု စလုပ်လိုက်ရင် ရပါပြီ
ပြဇာတ်ကျောင်းမှာ ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးတဲ့အခါ
ကျွန်တော်သင်ပေးရတာ မဟုတ်ပေမယ့် ပြဇာတ်ဆိုတဲ့ ဘာသာရပ် ရှိတယ်
ဒီကျောင်းကိုလာတက်တဲ့ ကျောင်းသားအားလုံး ဒီဘာသာရပ်မှာ ပြဇာတ် တစ်ခု တင်သွင်းရတယ်
ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုနဲ့ ဝင်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ သရုပ်ဆောင်လို့ မရဘူး
ဥပမာ‌ အဲဒီကျောင်းသားတွေက ပြဇာတ်ရေးတာဖြစ်ဖြစ်
စာရေးအဓိက ကျောင်းသားတွေကျ စင်မြင့်ထက် သုခုမပညာဖန်တီးတာဖြစ်ဖြစ်
စင်မြင့်ဖန်တီးတဲ့မေဂျာကျောင်းသားတွေကျ သရုပ်ဆောင်လုပ်ပြီး
ပြဇာတ်ကို ဖန်တီးရတာပါ
ကျောင်းသားတွေက ပထမတော့ ငါလုပ်နိုင်ပါ့မလား ထင်ကြပေမယ့်
နောက်ကျတော့ အရမ်းပျော်ကုန်ရော
ပြဇာတ်လုပ်ခိုင်းလို့ဆိုပြီး မကြိုက်ဖြစ်နေတဲ့သူ မတွေ့ခဲ့ရသလောက်ပဲ
ကျောင်း၊စစ်တပ်၊ နောက်ဆုံးစိတ္တဇဆေးရုံမှာတောင်ခိုင်းရင်
လုံးဝကို ပျော်ပျော်ကြီးလုပ်ကြမှာပါ
စစ်တပ်ထဲမှာ လုပ်ကြတာလည်း တွေ့ဖူးပြီး
နေရာအတော်များများမှာ ပြဇာတ်ကပြရင်း ပျော်နေတဲ့သူတွေကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုအတွေ့အကြုံမျိုးလည်း ရှိဖူးတယ်
စာရေးတဲ့အတန်းချိန်မှာ ဒီလို လေ့ကျင့်ခန်းမျိုး ကျောင်းသားတွေကိုပေးပါတယ်
ဒီလို ကျောင်းသားတွေ စုဝေးနေတယ်မလား
ဒါပေမဲ့ စာရေးခြင်းအထူးပြု မဟုတ်တဲ့ ကျောင်းသားတွေလည်း များတယ်
သုခုမပညာအထူးပြု ၊ ဂီတအထူးပြု‌ ကျောင်းသားတွေ များတယ်
ဒီကျောင်းသားတွေက ငါတော့ စာမရေးနိုင်လောက်ဘူးပဲ တွေးကြတာ
အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် စက္ကူအလွတ်တွေ ဝေပေးပြီး ခေါင်းစဥ်တစ်ခုစီ ပေးလိုက်တယ်
ဥပမာ ခေါင်းစဥ်ကတော့ ရိုးရိုးပါပဲ
ငယ်ငယ်တုန်းက ကံဆိုးခဲ့တဲ့ အကြောင်း ရေးခိုင်းတာမျိုးပါ
ဒါပေမဲ့ ရူးရူးသွပ်သွပ်ကို ရေးခိုင်းတာပါ
ရူးသွပ်စွာပေါ့ဗျာ
ကျွန်တော်လိုက်ကြည့်ပြီး အားပေးအား‌မြှောက် လိုက်လှုံ့ဆော်တာ
“မြန်မြန်ရေး” ဆိုပြီး ရူးရူးသွပ်သွပ်ကို ၂နာရီဆို ၂နာရီ ၊ ၁နာရီဆို ၁နာရီအတွင်း
အရင်ဆုံး ၅မိနစ်လောက်ပဲ အတွေးပုံဖော်ပြီး ရေးချသွားရတာပါ
ကျွန်တော်ဒီလို စာကို ‌ရူးသွပ်စွာ ရေးတဲ့အချိန် လုပ်ပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက
ဖြည်းဖြည်းရေးနေရင်း အတွေးတွေ များလာရင်
ကျွန်တော်တို့ ရင်တွင်းက အနုပညာရှင် မိစ္ဆာကြီး နိုးထလာပါတယ်
ဒီမိစ္ဆာဟာ စာမရေးနိုင်အောင်လုပ်တဲ့ အကြောင်းရင်း ရာချီပြီးတော့
ကိုယ်ဒီစာကို မရေးနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်း ရာနဲ့ချီ ပြောရင်း
“သူများတွေ မင်းကို လှောင်ရယ်ကြမှာ ဒါလား စာရေးတာကလည်းကွာ”
ဝါကျကြီးကလည်း လက်ရေးကိုလည်း ကြည့်ပါဦး
ဒီလိုတွေ အမျိုးမျိုး ပြောနေမှာပါ
ဒီမိစ္ဆာကြီး လိုက်မလာနိုင်အောင် မြန်မြန် ရေးမှ ဖြစ်ပါမယ်
ကျွန်တော်သင်ခဲ့တဲ့ အတန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံး‌ စာတွေဟာ
အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ပေးထားတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေမှာ မဟုတ်ပဲ
ကျောင်းသားတွေ မိနစ် ၄၀၊ တစ်နာရီအတွင်း ထိုင်ပြီးတော့
ကျွန်တော့်‌ရှေ့မှာတင် ခဲတံကိုင် ရေးရတဲ့ စာတွေမှာ တွေ့ခဲ့ရတာပါ
အဲဒီကျောင်းသားတွေက အာရုံစူးစိုက်မှုတွေထဲ မျောပါသွားတာပါ
နောက်ကျ မိနစ်၃၀၊ ၄၀ ‌လောက်ရောက်သွားရင်
ဘာရေးနေမှန်းတောင် မသိတော့ပဲ အသားကုန်ရေးကုန်ရော
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမဲ့ မိစ္ဆာ ပေါ်မလာတော့ဘူး
ဒါကြောင့် ဒီလိုပြောလို့ရနိုင်ပါတယ်
အနုပညာရှင်မဖြစ်နိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းရာချီမဟုတ်ဘဲ
ဖြစ်လာရုံအပြင်မရှိတဲ့ ကိုယ်ပိုင် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက
လူတစ်ယောက်ကို အနုပညာရှင်ဖြစ်စေတာပါ
မဖြစ်နိုင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက အရေးမကြီးပါဘူး
အနုပညာရှင်အများစုဟာ ဒီလိုကြောင့် ဖြစ်လာပါ
အခု ကျွန်တော်တို့ရင်ထဲက မိစ္ဆာကို အိပ်ပျော်စေပြီး
မိမိရဲ့ အနုပညာကို စတင်မလို့ လုပ်တဲ့အခါမှာ
ရန်သူတွေဟာ အပြင်ကနေ ‌စတင်ပေါ်လာပြန်ပါတယ်
အများစုက မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဖြစ်နေတာ များတယ်
ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့လည်း ပေါ်လာတတ်ပေမဲ့
သူတို့ဟာ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ မိဘ၊ အိမ်ထောင်ဖက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး
မိစ္ဆာပါ
မိစ္ဆာဖြစ်ပါတယ်
ခဏတာ ပြောင်းလဲပြီး ကမ္ဘာပေါ် ဆင်းလာပြီး
လူကြီးမင်းတို့အနုပညာဖြစ်မဲ့ လမ်းကြောင်း ၊ အနုပညာရှင်လုပ်ချင်တာကို တားနေတဲ့ လူတွေပါ
ဒီလူတွေမှာ မှော်ဆန်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးရှိတယ်
အဲဒါဘာလဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က “ငါ သရုပ်ဆောင်ကြည့်မလားလို့”
“သရုပ်ဆောင်သင်တန်းကျာင်းရှိတာ တက်ကြည့်မလားလို့လေ” ဆိုပြီးဖြစ်ဖြစ်
“အီတလီသီချင်း သင်မလားလို့” ဆိုပြီးပြောလိုက်ရင်
“အော်ဟုတ်လား သရုပ်ဆောင်လား အဲဒါလုပ်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
မှော်ဆန်ဆန်မေးခွန်းနော်
အဲဒါလုပ်ပြီးဘာလုပ်ဖို့လဲ ဆိုပြီး မေးကြရော
ဒါပေမဲ့ အနုပညာဆိုတာက တခုခုလုပ်ဖို့ လုပ်နေတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ
အနုပညာဆိုတာ နောက်ဆုံး အဆုံးစွန်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ပါ
ကျွန်တော်တို့စိတ်ဝိဉာဥ်ကို ကယ်တင်ပေးပြီး
ဝမ်းပန်းတသာ နေနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးတာမျိုးပါ
အရက်နဲ့ ဆေး အကူအညီမရှိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်အောင်
ကိုယ်ပိုင် ဖော်ပြချက်‌တွေကို လုပ်ဖြစ်အောင် ကူညီပေးတာပါ
အဲဒါကြောင့် ဒီလိုမေးခွန်းနဲ့ပက်သက်ပြီး ဒီလိုလက်တွေ့ဝါဒသမားတွေရဲ့ မေးခွန်းကို
ကျွန်တော်တို့ ရဲရဲတင်းတင်း တုန့်ပြန်နိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်
“အေး ဒီအတိုင်း ပျော်လို့ လုပ်တာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလို့ လုပ်တာ”
ဆောရီးကွာ ငါပဲ ပျော်နေလို့
ငါ့ဘာသာ အရင်လုပ်နှင့်မယ်ကွာ ဆိုတာမျိုး ပြောနိုင်တဲ့ လူဖြစ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ
စံထားလောက်တယ်လို့ ကျွန်တော်တွေးမိတဲ့ အနာဂတ်က
ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ အမျိုးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာမို့
ဒီကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေထဲကမှ
တစ်ခုတလေကပဲဖြစ်ဖြစ် အနုပညာရှင်ဖြစ်လာစေဖို့ပါ
ကျွန်တော် နယူးရောက်သွားတုန်းက တက္ကစီ စီးတာ
ကားနောက်ခုံကနေလိုက်စီးလာရော
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပြဇာတ်နဲ့ တခုခု သက်ဆိုင်တဲ့ ဟာလေး ကပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်
အဲဒါနဲ့ “ဒါ ဘာလဲ”လို့ မေးလိုက်တော့
သူ့ကိုယ်ရေးအကျဥ်းတဲ့လေ
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာလုပ်တဲ့သူလဲ” ဆိုတော့ ပြဇာတ်သရုပ်ဆောင်တဲ့
တက္ကစီမောင်း၊ ပြဇာတ်လည်း ကပေါ့
အဲဒါနဲ့ “ဘာဇာတ်ကောင်မျိုးကို အဓိကထားသရုပ်‌ဆောင်ရလဲ”မေးတော့
ဂုဏ်ယူစွာပဲ King Lear အဖြစ် သရုပ်ဆောင်တာတဲ့
အိုး King Lear
“ငါဘယ်သူလဲ ပြောနိုင်တာ ဘယ်သူလဲ”
King Learရဲ့ မိမိုက်တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းစာသားလေ
ဒါဟာ ကျွန်တော်အိပ်မက်မက်နေတဲ့ လောကမျိုးပါ
ဒီလူက နေ့ဘက်ဆို ဂေါက်ရိုက်ကစားသမားဆိုရင် ညဘက်ကျ စာရေးဆရာ ဖြစ်မယ်
တက္ကစီသမားတဖြစ်လဲ ပြဇာတ်သရုပ်ဆောင်
ဘဏ်ဝန်ထမ်းတဖြစ်လဲ ပန်းချီဆရာ
အဲဒီလိုလုပ်ရင်း လျှို့ဝှက်စွာ တဖန် ပွင့်လင်းစွာ
ကိုယ့်အနုပညာကိုယ် လုပ်ဆောင်သွားတာမျိုးပေ့ါ
၁၉၉၀ ခုနှစ် ခေတ်ပြိုင်အကရဲ့ ဂန္ဓဝင်ပညာရှင်ကြီးဖြစ်တဲ့
Martha Graham ကိုရီးယားကို ရောက်လာတုန်းက
ဂင်ဖိုလေဆိပ်မှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး
ဒီလို အသက်၉၀ကျော် ဂန္ဓဝင်ကြီးတစ်ယောက် နိုင်ငံထဲရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတာပေါ့နော်
အဲ့မှာသတင်းထောက်ကမေးလိုက်တယ်
ပုံမှန် ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးတွေ မေးလေ့ရှိကြပါတယ်
ကောင်းကောင်း ကတတ်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ လို့ပေါ့
ကိုရီးယား ‌အကကျောင်းသားတွေအတွက် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပါပေါ့
ဂန္ဓဝင်ကြီးလေ ဒီပုံဆို ၁၉၄၈ ခုနှစ်က ရိုက်ထားတာ
အဲဒီတုန်းကတည်းကကို ဂန္ဓဝင်တွင်သူဖြစ်နေပါပြီ
၁၉၉၀ ခုနှစ်မှာ အဲဒီလို မေးခွန်းမေးကြည့်ကြတာပါ
အဲဒီလို မေးလိုက်တော့ သူကနေ ဒီလို ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်
“JUST DO IT” ဒီအတိုင်း လုပ်သာလုပ်လိုက်
တကယ် ရင်ထဲ ထိပါတယ်
စကားလုံးလေး ၃ လုံးပဲ ပြောပြီး ပြည်ဝင်ပေါက်ကနေ တန်းထွက်သွားခဲ့ပါတယ်
ဟုတ်ပါတယ် အခု ကျွန်တော်တို့အတွက် လိုအပ်တာက ဘာများ ဖြစ်မလဲ
အနုပညာရှင် ဖြစ်ကြစို့ ချက်ချင်း အခုချက်ချင်းပါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ
JUST DO IT ပါ
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
(လက်ခုပ်သံများ)