Heb je ooit geprobeerd om een tiener te begrijpen?
Dat is vermoeiend, toch?
Het is verbazingwekkend dat sommige tieners het goed doen op school,
dat ze groepen en teams leiden
en vrijwilligerswerk doen in hun gemeenschappen,
maar dat ze ook vaatwastabletten eten voor een online uitdaging,
te snel rijden en sms-en in de auto,
te veel drinken en experimenteren met illegale drugs.
Hoe kunnen zoveel tieners zo slim, vaardig en verantwoordelijk zijn --
en tegelijk roekeloze risico's nemen?
Toen ik 16 was,
en ik mijn klasgenoten observeerde, zowel persoonlijk
als op social media,
begon ik me af te vragen waarom zoveel tieners zulke waanzinnige risico's namen.
Het lijkt wel alsof de voorlichting over drugs in groep 7 van de basisschool
hen niet tegenhoudt.
(Gelach)
Wat ik nog zorgwekkender vond
was dat hoe meer ze zichzelf blootstelden aan deze risico's,
des te makkelijker het voor hen werd om risico's te blijven nemen.
Dit verbaasde me,
maar het maakte me ook ongelofelijk nieuwsgierig.
Als iemand wiens naam
letterlijk 'kennis verkennen' betekent,
zocht ik naar een wetenschappelijke verklaring.
Het is geen geheim dat tieners tussen 13 en 18 jaar
meer risico's nemen dan kinderen of volwassenen,
maar wat maakt hen zo avontuurlijk?
Worden ze ineens zo roekeloos,
of is dit een natuurlijke fase waar ze doorheen gaan?
Neurowetenschappers hebben al bewijs gevonden
dat het tienerbrein nog in ontwikkeling is --
waardoor ze uitzonderlijk slecht zijn in het nemen van beslissingen
en ze slachtoffer worden van risicovol gedrag.
Maar als het de schuld is van het ouder wordende brein,
waarom zijn tieners dan meer kwetsbaar dan kinderen,
ondanks dat hun brein meer ontwikkeld is dan dat van kinderen?
Daarbij nemen niet alle tieners over de hele wereld gelijke risico's.
Zijn er nog andere onderliggende of onbedoelde oorzaken
die hen risico's laten nemen?
Dit is precies waar ik besloot onderzoek naar te doen.
Ik baseerde mijn onderzoek op de basis van een psychologisch proces
dat bekend staat als 'gewenning',
wat je ook zou kunnen omschrijven als gewoontevorming.
Gewenning verklaard hoe onze hersenen zich aanpassen aan bepaald gedrag,
bijvoorbeeld liegen, als we er vaker aan blootgesteld worden.
Dit concept inspireerde me tot een project
dat moest bepalen of hetzelfde grondbeginsel
gold bij de enorme groei in risicovol gedrag bij tieners.
Ik voorspelde dat gewenning aan het nemen van risico's
potentieel het al kwetsbare brein van een tiener kan veranderen
door het afzwakken of zelfs uitroeien
van negatieve emoties die bij risico horen,
zoals angst of schuldgevoel.
Ook verwachtte ik dat ze door minder angst en schuldgevoel
minder gevoelig waren en meer geneigd tot het nemen van nog meer risico's.
Ik wilde een onderzoek uitvoeren
dat één belangrijke vraag zou beantwoorden:
waarom blijven tieners buitensporige keuzes maken
die schadelijk zijn voor hun gezondheid en welzijn?
Ik had te maken met één grote hindernis.
Om dit probleem te onderzoeken,
had ik tieners nodig om op te experimenteren,
laboratoria en apparatuur om hun hersenactiviteit te meten,
en leraren of professoren om me te controleren en te begeleiden.
Ik had hulpmiddelen nodig.
Maar ik zat in South Dakota op een middelbare school
met beperkte mogelijkheden voor wetenschappelijk onderzoek.
Mijn school had clubs voor sport,
muziek, koor, debatteren enzovoorts,
maar geen wetenschappelijke programma's of onderzoeksbegeleiders.
Het idee dat een scholier
onderzoek deed of meedeed aan een wetenschapsbeurs was er vreemd.
Ik had dus niet bepaald de ingrediënten
om een gerecht van een topkok te maken.
Deze belemmeringen waren frustrerend,
maar ik was ook een koppige tiener.
Als dochter van immigranten uit Bangladesh
en een van de weinige Moslim-studenten
op mijn middelbare school in South Dakota,
had ik vaak moeite om erbij te horen.
En ik wilde iemand zijn die iets kon bijdragen aan de maatschappij,
niet alleen gezien worden als het bruine meisje met sjaal,
die afweek in mijn woonplaats.
Ik hoopte dat door dit onderzoek,
ik dit kon aantonen
en hoe waardevol het doen van onderzoek kon zijn voor kinderen zoals ik,
die niet zo snel ergens hun plekje vonden.
Met beperkte onderzoeksmogelijkheden,
hielp vindingrijkheid me over onmogelijk lijkende belemmeringen heen.
Ik werd creatief in het werken met verschillende methodes,
materialen en proefpersonen.
Ik veranderde de bescheiden schoolbibliotheek.
in een laboratorium
en mijn leeftijdgenoten in proefdieren.
(Gelach)
Mijn enthousiaste aardrijkskundeleraar,
die ook de voetbalcoach van de school is,
werd mijn cheerleader,
en mijn mentor, die het benodigde papierwerk ondertekende.
En toen het logistiek onmogelijk werd
om gebruik te maken van een elektro-encefalografie-machine,
of EEG,
die bestaat uit elektroden die emotionele reacties meten,
kocht ik een draagbare EEG-headset van mijn eigen geld,
in plaats van de nieuwe iPhone X
waar veel van mijn klasgenoten voor spaarden.
Uiteindelijk startte ik mijn onderzoek
met 86 studenten tussen 13 en 18 jaar van mijn middelbare school.
Ik gebruikte de computerhokjes in de bibliotheek van school,
ik liet ze op de PC een besluitvormingssimulatie doorlopen
om risicogedrag te meten in vergelijking met dat in de echte wereld,
zoals alcohol- en drugsgebruik en gokken.
Terwijl ze de EEG-headset droegen,
rondden de studenten het onderzoek twaalf keer in drie dagen af
om herhaalde blootstelling aan risico's te simuleren.
Een bedieningspaneel op de EEG-headset
mat hun verschillende emotionele reacties:
zoals aandacht, interesse, opwinding, frustratie,
schuldgevoel, stressniveaus en ontspanning.
Ze beoordeelden ook hun emoties
in termen van een goed gevalideerd scala aan waarden.
Dit betekende dat ik het proces van gewenning had gemeten
en zijn effect op besluitvorming.
Het duurde 29 dagen om dit onderzoek af te ronden.
En na maanden van fanatiek voorstellen schrijven
en tintelend van de cafeïne om 2 uur 's nachts data berekenen,
kon ik de resultaten afronden.
Deze lieten zien dat gewenning aan het nemen van risico's
het tienerbrein kon veranderen door het aanpassen van emotionele niveaus,
wat leidde tot meer risicovol gedrag.
De emoties van de studenten die geassocieerd werden met risico's,
zoals angst, stress, schuldgevoel en nervositeit,
en ook aandacht,
waren sterk toen ze voor het eerst de risicosimulator gebruikten.
Dit toomde hun verleidingen in en zorgde voor zelfcontrole,
wat voorkwam dat ze meer risico's namen.
Hoe meer ze echter blootgesteld werden aan de gesimuleerde risico's,
hoe minder angstig, schuldig en gestrest ze werden.
Dit zorgde voor een situatie waarin ze niet langer
de instinctieve angsten en behoedzaamheid van het brein voelden.
En omdat hun tienerbrein nog niet volledig ontwikkeld is,
raakten ze enthousiast en geïnteresseerd in het zoeken naar sensatie.
Wat waren de gevolgen?
Ze misten zelfcontrole voor het nemen van logische beslissingen,
namen grotere risico's
en maakten schadelijker keuzes.
Dus het ontwikkelende brein op zich, is niet de schuldige.
Het proces van gewenning speelt ook een grote rol in het nemen van risico's,
en het escaleren van risico's.
Hoewel de bereidheid om risico's te nemen
grotendeels komt door structurele en functionele veranderingen
in het ontwikkelende brein van een tiener,
is het gevaar dat mijn onderzoek aan het licht bracht,
dat gewenning aan risico's
het brein van een tiener daadwerkelijk fysiek kan veranderen
en kan leiden tot meer risicovol gedrag.
Het is de combinatie van het onvolwassen brein van een tiener
en de invloed van gewenning
dat ideale voorwaarden schept voor meer schadelijke effecten.
Dit onderzoek kan ouders en het grote publiek helpen
begrijpen dat tieners niet alleen expres waarschuwingen negeren
of ouders uitdagen door steeds gevaarlijker gedrag te vertonen.
Hun grootste probleem is hun gewenning aan risico's:
alle fysieke, meetbare en emotionele functionele veranderingen
die hun overdreven risicogedrag sturen, controleren en beïnvloeden.
Dus we hebben beleid nodig dat zorgt voor veiligere leefomgevingen
en die blootstelling aan grote risico's beperken,
maar we hebben ook beleid nodig dat dit inzicht gebruikt.
Tieners worden door die resultaten ook wakker geschud.
Het laat hen zien dat de natuurlijke en nodige angst en schuldgevoelens
die hen beschermt tegen onveilige situaties
uitdoven wanneer ze herhaaldelijk risicovol gedrag kiezen.
Met de hoop om mijn bevindingen te delen met mede-tieners en wetenschappers,
nam ik mijn onderzoek
naar het Intel International Science and Engineering Fair, of ISEF,
een verzamelplek voor ruim 1.800 studenten
uit 75 landen, regio's en gebieden,
die er hun geavanceerde onderzoeken en uitvindingen toonden.
Het is de Olympische Spelen van de wetenschapsbeurs.
(Gelach)
Ik liet mijn onderzoek zien aan experts in neurowetenschappen en psychologie
en kreeg waardevolle feedback.
Maar het meest memorabele moment van de week
was toen de luidsprekers ineens mijn naam uitriepen
tijdens de prijsuitreiking.
Ik geloofde het niet en vroeg mezelf af:
Was dit weer een "La La Land"-blunder
zoals bij de Oscars?
(Gelach)
Dat was het gelukkig niet.
Ik had echt de hoofdprijs gewonnen
in "Gedrags- en Sociale Wetenschappen".
(Applaus)
Ik hoef niet te zeggen
dat ik niet alleen dolblij was met deze erkenning,
maar dat de hele wetenschapsbeurs-ervaring
mijn werk bekroonde
mijn nieuwsgierigheid brandend houdt
en mijn creativiteit, doorzettingsvermogen en verbeelding versterkt.
Deze foto van mij waarop ik een experiment uitvoer in de bibliotheek op school
lijkt heel gewoontjes,
maar vertegenwoordigt voor mij een soort inspiratie.
Het herinnert me eraan dat dit proces me geleerd heeft risico's te nemen.
Ik weet dat het ongelofelijk ironisch klink.
Maar ik nam risico's in de wetenschap
dat onvoorziene mogelijkheden vaak voortkomen uit het nemen van risico's --
niet het gevaarlijke, negatieve soort dat ik bestudeerd heb,
maar de goede,
de positieve risico's.
Hoe meer risico's ik nam,
des te beter ik werd in omgaan met mijn onconventionele omstandigheden,
wat leidde tot meer tolerantie, veerkracht en geduld
om mijn project af te ronden.
Deze lessen hebben me nieuwe ideeën gegegeven
zoals: is het omgekeerde van negatieve risico's nemen ook waar?
Kan positief risicovol gedrag escaleren bij herhaaldelijke blootstelling?
Leiden positieve handelingen tot positieve werking van de hersenen?
Ik denk dat ik een idee heb voor mijn volgende onderzoek.
(Applaus)