Mam dla was pewną wizję.
Wizja ta sprowadza się do tego,
że budzicie się rano
i uśmiechacie na samą myśl o tym, kim jesteście
i co robicie.
W ciągu dnia
możecie dosłownie paść na kolana z wdzięczności
za wszystkie dobrodziejstwa, jakimi jesteście obdarzeni.
Kilka razy w ciągu dnia
czujecie się pełni życia.
Jeżeli tak nie jest,
to z szacunkiem sugeruję, że marnujecie życie.
A szkoda na to czasu.
Przez następne 17 minut
- jedną minutę już zużyłem -
proponuję dać wam narzędzia,
które pomogą się tam znaleźć.
Jesteście zainteresowani?
Publiczność: Tak.
Srikumar Rao: OK.
To konferencja o szczęściu,
ale nawet jeśli nie,
to czy skłamałbym mówiąc, że w pewnym sensie
poświęcamy całe życie
na osiągnięcie szczęścia?
Wszystko co robimy, praca, rodzina, dzieci, związki
- to pogoń za szczęściem.
Zgadza się?
Zastanówcie się teraz.
Co takiego jest potrzebne,
żeby osiągnąć szczęście?
Zajmiemy się tym tylko przez moment.
Co takiego jest potrzebne, żeby osiągnąć szczęście?
Ktoś?
Przy tym doświadczeniu wychodzi wiele rzeczy:
ogromne bogactwo, młoda żona, zdrowie, podróże, czas wolny.
Jeśli pomyślimy o tym przez chwilę,
to każdy pewnie ma listę pod tytułem:
"Rzeczy. które by mnie uszczęśliwiły".
Rozważmy:
wszystko co można zdobyć,
powtórzę - wszystko, co można zdobyć,
można też stracić, prawda?
Bogactwo uszczęśliwia - jutro może go już nie być.
Pracownicy sektora finansowego zapewne już się o tym przekonali.
Wszystkiego, co można zdobyć i co nas uszczęśliwia,
jutro może nie być.
Co nam to daje?
Nieprzyjemne uczucie, prawda?
Chciałbym zasugerować coś innego.
Chciałbym zasugerować,
że nie trzeba niczego zdobywać, robić czy kimś być,
żeby osiągnąć szczęście.
Powtórzę:
Nie trzeba niczego zdobywać, robić ani kimś być, żeby osiągnąć szczęście.
W zasadzie szczęście jest cechą wrodzoną.
Jest zaprogramowane. Jest częścią naszego DNA.
Nie można nie być szczęśliwym.
Jesteście bardzo uprzejmi.
Podczas prelekcji w najlepszych szkołach biznesowych
słuchacze nie są tak uprzejmi.
Zawsze znajdzie się ktoś, kto powie to, co chodzi wam teraz po głowie.
"Jeżeli szczęście to cecha wrodzona,
dlaczego go nie doświadczam?
Dlaczego moje życie jest do bani?".
(Śmiech)
Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta.
Spędzamy całe życie,
ucząc się bycia nieszczęśliwym.
Powtórzę: spędzamy życie, ucząc się bycia nieszczęśliwym.
Uczymy się, jak być nieszczęśliwym
przez wiarę w modele mentalne.
Przez modele mentalne postrzegamy, jak działa świat.
Wszyscy mamy modele mentalne, mamy ich dziesiątki.
Mamy model mentalny na to, jak znaleźć prace,
jak rozwijać się zawodowo, jak wybrać restaurację,
na jaki film pójść - dziesiątki.
Problem nie leży w tym, że mamy modele mentalne,
ale na tym, że o nich nie wiemy.
Myślimy, że tak działa świat.
Im bardziej utrwalamy model mentalny,
tym bardziej nam się wydaje, że tak właśnie działa świat.
Ale tak nie jest, to tylko model.
Ten głęboko zakorzeniony model mentalny
mówi, że trzeba coś zdobyć, żeby móc coś zrobić,
żeby kimś zostać.
Trzeba mieć dużo pieniędzy, żeby podróżować w egzotyczne miejsca,
żeby być szczęśliwym.
Trzeba być w związku, żeby uprawiać wspaniały seks,
żeby być szczęśliwym.
Wszystko to warianty modelu "jeśli - to".
Ten model wygląda tak:
"jeśli tak się zdarzy,
to będziemy szczęśliwi".
Jeśli znajdę lepszą prace, jeśli będę lepiej zarabiać,
jeśli mój szef dostanie zawału,
gdybym tylko miał żonę, gdyby tylko żona odeszła,
(Śmiech)
gdybym tylko miał dzieci,
gdyby tylko dzieci dorosły i poszły na studia.
Nie ważne, co to jest.
Cała idea jest taka, jeśli coś się zdarzy,
to będę szczęśliwy.
Jedyne, co różni was od siebie,
to na jakim "jeżeli" się skupiacie
i jedyną rzeczą, która różni was
od siebie samych sprzed dziesięciu lat,
jest to, na jakim "jeżeli" się skupiacie.
Pomyślcie o swoim życiu dziesięć lat temu.
Poświęćcie na to minutę.
10 lat temu
chcieliście pewnych rzeczy.
Zgadza się?
Są duże szanse,
że wiele z tych rzeczy już teraz macie.
Zgadza się?
Gdzie was to doprowadziło?
Dokładnie w to samo miejsce, tak?
Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że to sam model jest błędny,
"jeśli tak się zdarzy, to będę szczęśliwy"
to błędny model.
Ale zamiast zdać sobie sprawę z błędu modelu,
spędzamy niewiarygodnie dużo czasu
zmieniając "jeżeli".
"Myślałem, że jak zostanę prezesem, to pomoże,
ale teraz wiem, ze nie chcę zostać prezesem,
chcę zostać prezesem miliarderem
i w tedy będę szczęśliwy".
Każdy ma swoją wersję,
ale to model jest błędny,
a nie to, co podstawimy w tym równaniu za "jeżeli".
Mogę wam to udowodnić.
Czy ktoś z was przypomina sobie moment,
kiedy napotkaliście coś tak pięknego,
że wyszliście poza siebie, w błogi spokój?
Mogła to być tęcza, góry,
dolina albo morze.
Jeśli możecie sobie to przypomnieć, podnieście rękę.
Prawie każdy z was, tak?
Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego tak się dzieje?
Dzieje się tak dlatego,
że z jakiegoś powodu
w tej jednej chwili
zaakceptowaliście wszechświat takim, jakim jest.
Nie mówiliście:
to jest piękna tęcza ale jest trochę za bardzo na lewo,
gdyby tylko przesunąć ją 200 m na prawo,
byłoby dużo ładniej.
(Śmiech)
Nie powiedzieliście: to piękna dolina,
ale drzewa mają za dużo pokrzywionych gałęzi.
Gdyby mieć 20 minut i piłę łańcuchową,
to by się poprawiło.
Niesymetryczna tęcza
była w porządku,
drzewa z powyginanymi gałęziami
były w porządku.
W momencie, w którym zaakceptowaliście wszechświat takim, jaki jest,
zniknęły wieczne oczekiwania
i ujawniło się wrodzone szczęście.
Poczuliście to.
Wiem, że to poczuliście,
bo choć mięło tyle lat,
nadal to pamiętacie.
Problem polega na tym, że wasze obecne życie,
ze wszystkimi jego problemami,
a właściwie z domniemanymi problemami,
jest równie doskonałe,
ale go nie akceptujecie.
W dodatku poświęcacie cały swój czas,
żeby tylko jakoś je zmienić.
Nie akceptujecie go.
A kiedy czegoś się nie akceptuje,
utrwala się model "jeżeli - to".
"Jeśli tak się przydarzy, to będę szczęśliwy".
Ten model jest błędny.
Pozwólcie, że pokażę, jak z tego wyjść
albo chociaż postawić pierwszy krok w tym kierunku.
Chcę wam pokazać, co robić.
Żyjemy po to, by coś osiągnąć, zgadza się?
Jesteśmy tutaj i czegoś chcemy.
Alex chce udanej konferencji,
wielu z was chce świetnego programu dla firmy,
która odnosi sukcesy,
więcej postępu, więcej pieniędzy i tak dalej, zgadza się?
Każda z tych rzeczy to skutek, chcecie, żeby coś się wydarzyło.
Chciałbym, żebyście o czymś pomyśleli.
Macie kontrolę nad swoimi działaniami,
nie całkowicie, ale w dużym stopniu.
Skutki są całkiem poza waszą kontrolą.
OK?
Kontrolujecie swoje działania,
nie kontrolujecie skutków.
Jak wiadomo, kiedy mamy cel
i zaczynamy pracę nad jego realizacją,
czasami go nie osiągamy,
a czasem osiągamy coś zupełnie przeciwnego od założeń.
Przydarzyło się to komuś z was?
Na przykład mój przyjaciel powiedział:
"Bardzo zaniedbałem żonę,
to się musi zmienić",
więc podczas następnej delegacji
kupił żonie bardzo drogą sukienkę.
Chciał w ten sposób pokazać, jak bardzo mu na niej zależy
i że będzie miło.
Kiedy wręczył prezent żonie, usłyszał:
"Po dwudziestu latach małżeństwa nie wiesz jaki mam rozmiar?".
(Śmiech)
"Poza tym nie wiesz, że nigdy nie noszę takich rzeczy?".
No i zaczęła się zażarta kłótnia.
Komuś z was się to przydarzyło?
Podjęliście działania w jakimś celu,
a wynik był odwrotny od zamierzonego?
Zdarza się tak cały czas.
Żyjemy w świecie,
w którym sądzi się, że wysiłki
gwarantują skutek.
Określamy życie tak:
jestem tutaj, chcę być tam,
to są kroki, jakie trzeba podjąć,
żeby przejść stąd do celu.
Jeśli odniosę sukces - życie jest piękne,
a jeśli nie - to ponoszę porażkę,
życie jest złe, życie jest do bani.
Prawda? Fałsz?
Na tym spędzamy życie.
Inwestujemy w skutki.
Jak wcześniej wspomniałem,
skutki często różnią się od tego, co byśmy chcieli,
a czasem wręcz odwrotne.
Przywiązując uwagę do skutków, gwarantujecie sobie
nadmierną frustrację, niepokój
i całą resztę rzeczy, które sprawiają, że życie jest do bani.
Jest alternatywa.
Można nie inwestować skutki,
tylko w proces.
Najlepiej obrazuje to cytat z Johna Woodena.
Nie wiem, ilu z was zna Johna Woodena.
Jest bardzo znany w USA,
zwłaszcza wśród fanów koszykówki.
Jest jedyną osobą, która trafiła do galerii sław koszykówki
jako zawodnik i jako trener.
Co mówił swoim drużynom...
Doprowadził YCLA do niespotykanej ilości zwycięstw w finałach NCAA.
Nigdy nie mówił drużynom o wygranej.
Powtarzał: "Kiedy jest już po wszystkim i patrzysz w lustro,
czy dałeś z siebie wszystko?
Jeśli dałeś z siebie wszystko,
to wynik nie ma znaczenia,
ale podejrzewam, że jeśli dałeś z siebie wszystko,
to wynik jest satysfakcjonujący".
To jest inwestycja w dążenia.
Postępujemy odwrotnie.
Przywiązujemy uwagę do skutków.
Tego chcę...
Chcę tego rozpaczliwie, bo jeśli to osiągnę - będę szczęśliwy.
Próbujecie ze wszystkich sił robić, co się da,
ale zawsze skupiacie się na skutku.
Myślenie o skutkach jest w porządku,
nadaje działaniom kierunek.
Inwestowanie w skutki oznacza,
że uzależniacie dobre samopoczucie
od konkretnego skutku,
a to przepis na pewną porażkę.
Można zrobić coś innego.
Można przywiązywać uwagę do procesu.
Kiedy już określimy: jestem tu,
chcę być tam i jest w porządku,
skupiamy się na skutkach na tyle, żeby nadać kierunek działaniom,
ale potem skupiacie się całkowicie na samej drodze.
Mówicie: tu są kroki. które chcę podjąć,
i wkładacie w to całe serce.
Jeśli osiągniecie sukces - świetnie,
a jeśli nie osiągniecie sukcesu
- to też wspaniale,
bo teraz można zacząć od nowa,
wybrać nowy cel i dążyć naprzód.
Jeśli tak zrobicie, okaże się, że każdy dzień jest wspaniały.
Pozwólcie, że dam wam przykład.
Kto ma dzieci - ręka w górę.
Widzieliście, jak dziecko uczy się chodzić?
Zwykle między 11. a 13. miesiącem życia.
Wstaje i widzi, że wszyscy chodzą,
ono też chce, wstaje, upada, zaczyna płakać,
mama podbiega, uspokaja, całuje i już w porządku.
Ono próbuje jeszcze raz, znowu upada, mama podbiega, dziecko przestaje płakać.
Po jakimś czasie zmęczona mama już nie podbiega,
a dziecko już nie płacze.
Podnosi się, robi krok,
nie upada, robi następny krok,
pięknie się uśmiecha
i zwykle w 24 godziny chodzi wszędzie,
zmieniając wystrój salonu.
Wiecie już, że zaczął się nowy etap rodzicielstwa.
Zgadza się?
Teraz wyobraźcie sobie, co by się stało,
gdyby za każdym upadkiem
dziecko mówiło: "Znów porażka,
nigdy nie nauczę się chodzić"
i trzeba szukać terapeuty,
żeby pomógł by mu uporać się z poczuciem nieprzystosowania,
brakiem osiągnięć i upadkami.
Ile by zajęła nauka chodzenia, gdyby trzeba było to robić
przy każdym upadku,
te wizyty u terapeuty?
Brzmi śmieszne prawda?
A właśnie tak postępujemy.
Dziecko skupia się na procesie.
Inwestuje w proces,
nie w skutek.
My robimy coś dokładnie odwrotnego.
Z wiekiem tracimy zdolność skupienia na procesie.
Zaczynamy inwestować w skutki.
Z definicji skutki są poza naszą kontrolą
i jeśli tam wydatkujemy emocjonalną energię,
będziemy wyczerpani, tak jak teraz.
Z drugiej strony jeżeli powiemy:
"Tutaj jest skutek, inwestuję w proces
i dam z siebie wszystko",
każdy dzień jest wspaniały.
Każdy z was może zrealizować tę wizję.
Często słyszę: "Profesorze Rao,
nie czuję żadnych pasji".
Pytam wtedy: co by cie cieszyło?
i zawsze jest to lista rzeczy:
taka praca, takie zarobki,
taki szef,
tacy współpracownicy,
tacy klienci, takie podróże,
takie duże biuro, takie grube wykładziny,
tyle okien...
Cała masa kryteriów.
Chcę się podzielić moją odpowiedzią:
po pierwsze, żadna z tych rzeczy nie istnieje,
po drugie, nawet gdyby istniały,
to nie minęłoby nawet pół roku,
a byłbyś tak samo nieszczęśliwy i godny pożałowania jak teraz,
bo pasja jest wewnątrz.
Nie ma jej w pracy.
Jeśli nie umiesz jej rozpalić,
właśnie tu i teraz,
nie znajdziesz jej na zewnątrz,
ale jeśli uda ci się ją rozpalić,
wtedy świat zewnętrzny
zmieni się,
żeby dostosować się do osoby, którą się stajesz.
Przekonasz się, że cuda zdarzają się cały czas.
Będziesz zachwycony osobami, które napotkasz.
W twoim życiu pojawią się nowi ludzie.
Nic łatwiejszego,
bo wszystko w życiu to podróż
Przyszliście tutaj, wyruszyliście w podróż.
Jesteście koło dystrybutora wody
i rozmawiacie o tym, jak okropna jest wasza praca,
wyruszyliście w podróż.
Oglądacie "Gotowe na wszystko",
wyruszyliście w podróż,
w której jakieś czterdziestolatki romansują z 19-letnimi ogrodnikami,
podczas gdy mężowie zabawiają się z modelkami.
Cały czas wyruszacie w podróże.
Nie ma w tym nic złego, tylko zapytajcie siebie:
czy chcę wyruszyć w tę podróż?
Czy to jest miejsce, w którym chcę spędzać czas?
Jeśli zaczniecie to robić,
zobaczycie, że wasze życie się zmieni:
ludzie, jakich spotykacie, rzeczy, o jakich mówicie,
filmy,na jakie chodzicie, książki, jakie czytacie,
wszystko się zmieni.
A wszystko zaczyna się
od skupienia się na procesie.
Zwróćmy uwagę na proces, nie na skutek.
Dziękuję