من برای هر کدام از شما رویایی دارم،
و رویایی که برایتان دارم
این است که وقتی هر صبح بیدار می شوید،
خون در رگهایت شادمانه از بودنتان جریان یابد
و همینطور که کارهایتان را می کنید؛
و همانطور که روزتان را ادامه می دهید،
انگار که با حق شناسی زانو میزنید
از این خوشبختی عظیمی که به شما عطا شده؛
و همچنان که روز را ادامه می دهید،
بارها سرزنده و تابناک می شوید.
و اگر زندگیتان اینطور نیست،
با فروتنی می گویم که زندگیتان را هدر می دهید.
و زندگی خیلی کوتاه است تا هدر رود.
پس آنچه در ۱۷ دقیقه بعد پیشنهاد میکنم --
تا حالا یک دقیقه را گذرانده ام --
اینست که به شما ابزارهای قدرتمندی بدهم
که می تواند شما را برای شروع به آنجا برد.
آیا دوست دارید؟
حضار: بله.
سریکومار راو: بسیار خوب.
این سمیناری برای شادمان بودن است،
اما حتی اگر سمینار شاد بودن هم نبود ،
آیا درست بود که بگویم که به نوعی، شکلی، طریقی،
شما تمامی زندگی تان را صرف
خوشحال بودن کرده اید؟
هر آنچه می کنید -- کارتان، خانواده، فرزندان، روابط، هرچه --
در پیدا کردن خوشحالی است.
درسته؟
دوست دارم در باره اینها فکر کنید:
به چه باید برسی
تا خوشحال شوی؟
تنها یک دقیقه را در این مورد صرف می کنیم.
برای خوشحال شدن باید به چه برسی؟
کسی نظری نداره، سریع؟
وقتی این آزمایش را می کنم، چیزهایی روشن می شود:
ثروت زیاد، همسر زیبا، سلامتی، سفر های زیاد، زمان و غیره و غیره.
همین حالا اگر بخواهید به آن فکر کنید،
احتمالا لیستی از « اینها چیزهایی هستند که نیاز دارم
تا خوشحال بشوم» را دارید.
دوست دارم تا این را بدانید:
هرچیزی که بتوانید بدست آورید --
بگذلرید تکرار کنم -- هر چیزی که بتوانید بدست آورید، می توانید از دست دهید.
این درسته؟
پس، ثروت زیاد میتونه شما رو خوشحال کنه. ثروت زیاد می تونه فردا از بین بره.
آدمهایی که در کارهای مالی هستند این را کشف کرده اند.
پس هر چیزی که بدست آوردید که می تونه شما رو خوشحال کنه
می تونه از بین بره.
و این شما رو به کجا می بره؟
نه جای خیلی خوبی، درسته؟
من پیشنهاد دیگری برای شما دارم.
چیزی که می خواهم پیشنهاد بدهم
اینه که چیزی نیست که شما بتوانید بگیرید، داشته باشید، یا انجام بدهید یا باشید
تا خوشحال بشوید.
بگذارید تکرار کنم:
چیزی نیست که شما بگیرید، داشته باشید، یا انجام بدهید یا باشید تا خوشحال بشید.
در واقع، خوشحالی طبیعت ذاتی شماست.
در درون شما ثبت شده. بخشی از DNA شماست.
شما نمی توانید خوشحال نباشید.
اینجا همه شما خیلی با ادبید،
و در بعضی از همایش های دیگری که صحبت می کنم، مثل دانشگاه های مدیریت،
خیلی مودب نیستند
و همیشه، یکی آنچه را که خیلی از شما بهش فکر می کنید را بیان می کنه،
که اینه: « اگر خوشحالی در ذات منه،
چرا من احساسش نمی کنم؟
چرا حس می کنم زندگیم بی خوده؟»
( خنده حضار )
و جواب آن واقعا ساده است.
شما تمام زندگیتان را صرف
یاد گرفتن خوشحال نبودن کردید.
بگذارید تکرار کنم: تمام زندگیتان را صرف یاد گرفتن خوشحال نبودن کرده اید.
و راه یاد گرفتن خوشحال نبودن
باور کردن یک الگوی ذهنی خاص است.
الگوی ذهنی تصوریه که دنیا به این شکل کار می کنه.
همه ما الگو های ذهنی داریم، دهها الگوی ذهنی داریم.
ما الگوی های ذهنی از چطور پیدا کردن شغل داریم،
چطور در کار پیشرفت کنیم، چطور رستورانی را برای غذا انتخاب کنیم،
چطور به سینما برویم ... خیلی از اونها.
مشکل این نیست که الگو های ذهنی داریم.
مشکل اینه که نمی دانیم که الگو های ذهنی داریم.
ما فکر می کنیم روش دنیا این است .
و هر قدر بیشتر در الگوهای ذهنی سرمایه گذاری می کنیم،
بیشتر مشخص میشه که این، در واقع، این روش دنیاست.
اما نیست: این تنها یک الگوی ذهنی است،
و الگوی ذهنی که داریم که آنقدر قوی باورش کرده ایم
اینه که باید چیزی بدست آوریم تا بتوانیم کاری انجام بدهیم
تا بتوانبم چیزی باشیم.
مثل، باید کلی پول بدست بیاریم تا بتونیم به سفر خارج برویم
تا بتونیم خوشحال باشیم.
باید در یک رابطه باشیم تا بتوانیم رابطه جنسی خوبی داشته باشیم
تا خوشحال باشیم.
همه این ها انواعی از الگوی «اگر- پس» هستند.
و الگوی اگر- پس یعنی:
اگر این اتفاق افتاد،
پس من خوشحال خواهم بود.
اگر کار بهتری پیدا می کردم، اگر پول بیشتری داشتم،
اگر رئیسم سکته قلبی می کرد،
اگر فقط ازدواج می کردم، اگر زنم از من جدا می شد --
( خنده حضار )
اگر فقط بچه داشتم،
اگر بچه ایم بزرگ می شدند و به دانشگاه می رفتند ...
مهم نیست که چه چیزیه،
تصور اینه که اگر این اتفاق بیفته،
بعد من خوشحال می شوم.
و حالا تنها چیزی که فرق می کنه
بین آدمهایی که اینجا هستند
اینه که این «اگر» خاص که بهش فکر می کنید چیه؟
و تنها چیزی که فرق می کنه
بین آنچه شما الان هستید و جایی که ۱۰ سال پیش بودید
اینست که « اگر» خاصی که رویش تمرکز کرده ای کدام است؟
به زندگیت در ۱۰ سال پیش فکر کن.
این کار را برای دقیقه ای انجام بده.
ده سال پیش، اگر درست بیاد آوری،
چیزهای خاصی بود که می خواستی.
درسته؟
احتمال زیادی وجود داره
که خیلی از چیزهایی را که ۱۰ سال پیش می خواستی را الان داشته باشی.
درسته؟
کجا از تو جدا شد؟
دقیقا در همون نقطه، درسته؟
آنچه درست نمی فهمیم اینه که خود الگو ناقص است.
الگوی اگر- پس -- «اکر این اتفاق بیفته پس خوشحال میشوم» --
خود الگو ایراد دارد.
اما بجای آنکه فکر کنیم که الگو ایراد دارد،
کاری که می کنیم این است که مقدار زیادی زمان صرف می کنیم
تا « اگر» را عوض کنیم.
« آره، خوب، فکر کردم اگه مدیر عامل بشم کمک می کنه،
اما حالا فهمیدم که دلم نمی خواسته مدیر عامل بشم.
دلم می خواد یک مدیر عامل میلیاردر بشم،
و بعدش خوشحال می شم.»
شما انواع مختلف خودتون رو از این دارید.
اما این خود الگوست که اشکال دارد، نه چیزی که در سمت «اگر»
معادله می گذارید.
می تونم این را به شما نشان دهم.
هیچکدام از شما بیاد می یاره
وقتی با یک زیبایی تماشایی مواجه شده اید
که شما رو از خود بی خود کرده و به مرحله ای از آرامش برده باشه؟
مثلا یک رنگین کمان، یا رشته کوه،
یک دره، دریا.
و اگر این را بیاد داشته باشی -- لطفا دستت را بلند کن.
تقریبا همه شما می تونید، درسته؟
به نظرتون عجیب نیست که چرا این اتفاق می افته؟
دلیل این موضوع اینه که به نوعی،
به دلایلی،
در آن لحظه،
دنیا را دقیقا به همان شکلی که هست پذیرفتید.
نگفتی،
« این یک رنگین کمان زیباست، اما یه جوری سمت چپش کجه،
و اگر بتونم ۲۰۰ متر به راست جابجایش کنم،
واقعا خیلی زیباتر میشه.»
( خنده حضار )
نگفتی که، « این یک دره زیباست،
اما درخت جلویی کلی شاخه های کج و معوج داره.
پس اگه یک اره برقی به من بدی در ۲۰ دقیقه
من کلی بهترش می کنم»
خوب نه، رنگین کمان کج
خیلی هم خوب بود.
درخت با شاخه های کج و معوج
خیلی هم خوب بود.
و وقتی که جهان را همونطوری که بود قبول کردی،
خود «دائما-خواهنده ات» را بدور انداخته ای،
و شادمانی که در طبیعت درونت است ظاهر می شود،
و آن را حس می کنی.
و می دانم که حسش کرده ای چون حالا،
حتی حالا پس از آن همه سال،
هنوز بیادش می اوری.
مشکل اینست که حالا زندگیت،
با همه مشکلاتی که داری --
مشخصا، همه مشکلاتی که فکر می کنی داری --
همانقدر عالی است.
اما این را قبول نداری.
در حقیقت، تمامی وقتت را صرف می کنی
با تمامی توان تلاش می کنی تا تغییرش دهی.
قبولش نمی کنی.
و وقتی که قبولش نمی کنی،
الگوی اگر-پس را بدست می آوری:
اگر این اتفاق بیفتد، من خوشحال می شوم.
و این خود الگوست که ناقص است.
بگذارید نشانتان دهم که چطور از آن خارج شوید،
یا حداقل قدمهایی را برای خروج از آن بردارید.
دوست داریم این حرکت را با شما سهیم شوم.
ما همه زندگی می کنیم چون می خواهیم به چیزی برسیم، درسته؟
می دانید، ما اینجاییم و می‌خواهیم چیزی داشته باشیم.
الکس می خواهد که یک سمینار موفق داشته باشد.
می دانی، خیلی هایتان برنامه‌هایی عالی برای شرکت هایتان می خواهید
که خیلی موفق باشد.
می خواهید پیشرفت کنید، پول بیشتری داشته باشد، همه اینها، درسته؟
همه آنها یک نتیجه است؛ می خواهی که اتفاقی بیفتد.
دوست دارم در باره اینها فکر کنم:
اعمالی در اختیار شما هستند،
نه کاملا، اما به مقدار زیادی،
اما نتیجه کاملا از دست شما خارج است.
قبوله؟
اعمال در اختیار شما هستند.
اما نتیجه کاملا از دست شما خارج است.
آیا هیچکدام از شما فهمیده اید که وقتی هدفی دارید
و شروع به تلاش بسویش می کنید،
بعضی وقتها به هدفتان نمی رسید،
و بعضی وقت ها چیزی که بدست می آورید
درست بر خلاف چیزی است که می خواستید؟
آیا برای هیچکدامتان پیش آمده؟
مثل یکی از دوستان من که گفت، « تو میدونی،
خیلی به زنم توجه نمی کردم،
و باید این را تغییر بدهم.»
پس دفعه بعدی که به سفر کاری رفتیم،
یک لباس خیلی گرون برایش خرید.
و اینجوری میخواست بگه، یعنی، برایم مهمی،
نتیجه خوبی بگیره.
و وقتی که هدیه را به زنش داد، واکنش لحظه ای او این بود که،
« بعد از ۲۰ سال ازدواج هنوز سایز من رو نمی دونی؟»
( خنده حضار )
« و بعلاوه، مگه نمی دونی من هیچوقت از این چیزها نمی پوشم؟»
و تا بیای و بفهمی، یک دعوای اساسی خانوادگی داشت.
برای شما پیش اومده؟
می خواستی تا از کاری نتیجه مشخصی بگیری
اما نتیجه کاملا مخالف
آنچه می خواستی بوده؟
خیلی وقت ها پیش میاد.
خوب ما در دنیایی زندگی می کنیم که چیزهایی که فکر می کنیم،
سرمایه گذاری هایی که می کنیم،
نتیجه هاست.
ما زندگی خود را به این شکل تعریف می کنیم:
من اینجا هستم، و به اینجا می خواهم بروم،
اینها قدم هایی هستند که برای رسیدن از اینجا
تا جایی که می خواهم بروم باید بردارم،
و اگر موفق شدم، زندگی عالی است.
و اگر نشدم، پس شکست خورده ام،
زندگی دیگر خوب نیست، افتضاح است.
درسته؟ غلطه؟
ما اینطور زندگی می کنیم.
ما در مقصد سرمایه گذاری می کنیم،
و همین الان اشاره کردم،
نتیجه معمولا با چیزی که دوست داریم فرق می کنه،
و بعضی وقت ها درست قطب مخالف چیزی که دوست داریم.
تو در مقصد سرمایه گذلری کرده ای و تضمین کرده ای که
سهم بیشتری از نا امیدی، وحشت
و همه چیز های دیگری که زندگی را خراب می کند بدست آوری.
راه دیگری وجود دارد.
و راه دیگر این است که در مقصد سرمایه گذاری نکن،
در مسیر سرمایه گذاری کن.
و بهترین راه بیان آن جمله ای از «جان وودن» است.
نمی دانم که چند نفر از شما با جان وودن آشنا هستید.
او در ایالات متحده خیلی شناخته شده است
و خصوصا بین هواداران بسکتبال.
او تنها کسی است که وارد تالار مشاهیر بسکتبال شده
هم به عنوان بازی کن و هم به عنوان مربی.
و چه به تیم مقدماتی اش گفت --
او UCLA را به تعداد بی سابقه ای پیروزی در مسابقات فینال و NCAA رساند --
و چیزی که به هر تیم جدیدی می گفت این بود که هیچوقت در باره پیروزی صحبت نمی کرد.
همیشه می گفت،« وقتی که تموم شد و توی آینه نگاه کردی،
آیا بهترین کاری رو که می تونستی انجام دادی؟
و اگر بهترین کاری رو که می تونستی انجام دادی،
نتیجه خیلی مهم نیست.
اما مطمئنم که اگر بهترین کاری رو که می تونستی انجام بدی،
نتیجه ای رو که می خواستی بدست آوردی.»
این سرمایه گذاری در مسیر است.
کاری که ما می کنیم دقیقا خلاف آن است.
ما در مقصد سرمایه گذاری می کنیم.
این چیزی است که من می خواهم -- وای من این رو خیلی می خوام،
چون اگه بهش برسم خیلی خوشحال می‌ شم.
و تو با تمام توان تلاش می کنی، و هر کاری که می تونی می کنی،
اما همیشه روی ، «این مقصد است» تمرکز کرده ای.
خوب، تمرکز بر مقصد اشکالی نداره.
چون به تو جهت میده.
سرمایه گذاری در مقصد یعنی
که تو دستاوردی در یک نتیجه خاص داری
که خوشحالیت به آن وابسته است.
و این حتما دستور العمل شکست است.
کاری که میتونی انجام بدهی چیز دیگریه.
میتونی در مسیر سرمایه گذاری کنی.
که این، وقتی که تصمیم گرفتی، یعنی من اینجام،
این جاییه که می خواهم باشم، و خیلی هم خوبه،
اگر تنها روی مقصد به اندازه ای تمرکز کنی که به تو جهت بدهد،
و بعد خودت را کاملا وقف در مسیر کنی.
خواهی گفت، این قدم هاییه که می خواهی برداری،
و همه تلاشت را برای آن خواهی کرد.
و اگر موفق شدی، عالیه.
و اگر موفق نشدی،
باز هم عالیه،
چون حالا نقطه شروع جدیدی داری، و از این نقطه شروع جدید،
مقصد دیگری رو انتخاب می کنی و ادامه می دهی.
و وقتی که این کار رو می کنی، می فهمی که هر روز یک انفجاره.
بگذارید برای شما مثالی بزنم.
و اگر بچه داشته باشید-- اونهایی که بچه دارند دستشون رو بلند کنند.
تا حالا دیده اید که یک بچه کوچک راه رفتن یاد بگیره؟
چه اتفاقی می‌افته، که معمولا بین ۱۱ تا ۱۳ ماهگی پیش میاد،
بچه بلند میشه و میبینه که همه دارند راه میروند،
او هم می خواهد راه بره، ولی میافته، گریه می کنه
مامان می دوه و حالش رو خوب می کنه، پایش رو میبوسه، خوبش می کنه.
او دوباره تلاش می کنه، میافته، مامان دوباره می دوه.
و بعد از مدتی، مامان خسته می شه و دیگه نمی دوه
و بچه دیگه گریه نمی کنه،
و بلند میشه، و یک قدم بر میداره
و نمی افته، و دوباره قدم بر می داره،
و خنده شیرینی روی لبش میاد.
و خیلی زود، معمولا در ۲۴ ساعت، داره همه جا راه میره،
و اتاق نشیمن شما رو بهم میریزه.
و می فهمی که وارد مرحله دیگری از پدر و مادری شدی.
درسته؟
حالا فکر کن، چه اتفاقی می‌افتاد
اگر هر بار که بچه می افتاد،
با خودش می گفت، « خدای من، دوباره شکست خوردم.
هیچوقت نمی تونم راه رفتن یار بگیرم.»
وباید برایش مشاور می‌گرفتید
تا بتونه با احساس بی کفایتی
و ناتوانی در موفقیت و شکست دوباره کنار بیاد.
فکر می کنی اگر این کار رو بکنم چقدر طول میکشه تا راه رفتن رو یاد بگیره،
هر سه باری که زمین بخوره، باید یک مشاور بگیری
تا بهش مشاوره بده و غیره؟
به نظر خنده دار میاد، غیر از اینه؟
اما این دقیقا کاری است که می‌کنیم.
کاری که کودک می‌کنه تمرکز بر مسیره.
او در مسیر سرمایه گذاری می‌کنه،
نه در مقصد.
کاری که ما می کنیم دقیقا خلاف این است.
همینطور که بزرگ می‌شویم،
ما شروع به سرمایه گذاری در مقصد می‌کنیم.
با این تعریف مقصد خارج از کنترل ماست،
و این جاییه که ما تمام انرژی احساسی مان را صرف می‌کنیم،
و در این کار تخلیه می‌شویم.
اما، اگر در صورت دیگر، می‌گفتیم،
« این مقصد است، من در مسیر سرمایه گذاری می‌کنم
همه تلاشم را خواهم کرد،»
هر روز یک انفجار است،
و تو در راهی که برایت مشخص کردم بخوبی حرکت می‌کنی.
سوالی که همیشه از من میشه، اینه که، « پروفسور راو،
اما چیزی من را مشتاق نمی‌کنه.»
و جوابم اینه، « درسته، چه چیزی؟»
و همیشه می گویند، می دونی، این چیزها.
این کار منه و درامدش اینقدره،
رئیس من همچین آدمیه،
همکار های من اینطوریند،
مشتری های من اینجوری هستند، اینقدر مسافرت می کنم،
دفتر من اینقدر بزرگه، فرش های من خیلی کلفته،
من چند تا پنجره دارم --
و کلی جزئيات.
و چیزی که من به اونها می گویم اینه که می خواهم به شما هم بگویم،
بخاطر اینکه همه این چیزها -- اول از همه وجود ندارند.
اما ثانیا، حتی اکر داشتند و شما درگیرش بودبد،
بیشتر از شش ماه طول نمی‌کشه
که همون شخصیت متاسف، و بدبختی باشی که الان هستی،
چون اشتیاق در درون تو وجود دارد.
وجود آن در درون شغل تو نیست.
و اگر راهی برای مشتعل کردنش در درونت پیدا نکنی
درست جایی که هستی،
آن را در بیرونت پیدا نمی کنی.
اما اگر راهی پیدا کردی که درجایی که هستی روشنش کنی
خواهی دید که دنیای بیرونی
خود را تطبیق خواهد داد
برای تطبیق با انسان جدیدی که می‌شوی.
و همینطور که این کار را می کنی، میبینی که مداوما معجزه رخ می دهد.
آدمهایی می آیند که از دیدنشان خوشحال می‌شوی.
آدمهای جدیدی وارد زندگیت می‌شوند.
مثل یک باد خنک،
چون زندگی تو تماما سفرهایی است.
به این سخنرانی آمده ای؛ به سفری رفته ای.
دور و بر آبسردکنی،
و از اینکه چقدر وضعیت شغلیت خراب است صحبت می کنی؛
تو به سفر رفته‌ای.
سریال « همسران ناامید» را نکاه می‌کنی و به سفر می‌روی.
به یک سفر می‌روی
که در آن زنهای ۴۰ و چند ساله با باغبان های ۱۹ ساله رابطه دارند
وقتی که شوهرانشان با مدل ها سرخوشند.
تنها کاری که می‌کنی سفر است.
این هیچ اشکالی ندارد، اما تنها از خود بپرس،
« آیا این سفری است که می‌خواهم بروم؟»
آیا این مرا به جایی که می خواهم وقتم را بگذرانم می برد،
و اگر شروع به انجامش کنی،
می بینی که زندگیت تغییر می کند.
آدمهایی که می بینی، چیز هایی که در باره اش حرف می‌زنی،
فیلم هایی که می بینی، کتابهایی که می خوانی --
همه چیز عوض می شود.
تو همه این ها را شروع می کنی
با تمرکز بر مسیر.
سرمایه گذاری در مسیر، نه در مقصد.
متشکرم.