(Muziek)
Goedenamiddag.
Zoals jullie allemaal weten, zijn het harde economische tijden.
Ik breng jullie een bescheiden voorstel
om de financiële last te verlichten.
Ik kreeg dit idee tijdens een gesprek
met een vriend van mij die fysicus is aan MIT.
Hij had last om me iets uit te leggen:
een mooi experiment dat lasers gebruikt om materie af te koelen.
Hij bracht me van bij het begin in de war,
want licht koelt dingen niet af,
het verhit ze. Dat gebeurt nu ook.
De reden waarom je me hier ziet staan,
is omdat deze zaal gevuld is met 100 triljoen fotonen
die willekeurig door de ruimte bewegen, tegen de lichtsnelheid.
Ze hebben verschillende kleuren,
ze kabbelen tegen verschillende frequenties
en ze springen van elk oppervlak af, ook van mij,
en sommige vliegen direct je oog in,
waardoor je brein een beeld krijgt van mij zoals ik hier sta.
Een laser is anders.
Die gebruikt ook fotonen, maar die zijn gesynchroniseerd.
Als je ze in een straal richt,
krijg je een zeer nuttig instrument.
De controle van een laser is zo precies:
je kan opereren in een oog,
je kan enorme hoeveelheden gegevens opslaan,
je kan het gebruiken voor het mooie experiment
dat mijn vriend niet uitgelegd kreeg.
Eerst vang je atomen in een speciaal flesje.
Het gebruikt elektromagnetische velden om de atomen te isoleren
van het omgevingsgeluid.
De atomen zijn zelf agressief,
maar als je er lasers op afschiet op exact de juiste frequentie,
zal een atoom de fotons even opslorpen
en dan vertragen.
Het koelt geleidelijk af
tot het het absolute nulpunt benadert.
Als je de juiste atomen gebruikt en je maakt ze koud genoeg,
dan gebeurt iets raars.
Het is geen vaste stof meer, geen vloeistof en geen gas.
Het gaat over naar een nieuwe fase, zogenaamde superfluïditeit.
De atomen verliezen hun individualiteit.
De regels van de quantumwereld nemen het over,
waardoor superfluïden spookachtige eigenschappen krijgen.
Als je licht door een superfluïde laat schijnen,
kan het de fotonen vertragen
tot 60 km per uur.
Nog zo'n spookeigenschap is dat het vloeit
zonder enige viscositeit of wrijving.
Als je het deksel van die fles zou halen,
zou het er niet in blijven zitten.
Een dunne flip zal de binnenkant opkruipen,
over de rand vloeien en naar buiten komen.
Zodra het in het uitwendig milieu terechtkomt
en de temperatuur zelfs maar een fractie van een graad stijgt,
wordt het onmiddellijk weer gewone materie.
Superfluïden zijn één van de fragielste ontdekkingen ooit.
Dit is het plezier van de wetenschap:
als het experiment de intuïtie te slim af is.
Maar het experiment is niet het einde van het verhaal,
want je moet de kennis nog overbrengen naar anderen.
Ik ben doctor in de moleculaire biologie.
Ik begrijp nog steeds nauwelijks wat de meeste wetenschappers zeggen.
Toen mijn vriend me dat experiment trachtte uit te leggen,
was het alsof hoe meer hij zei,
hoe minder ik begreep.
Als je iemand een overzicht wil geven
van een complex idee, als je de essentie wil vatten,
kan je best zo weinig mogelijk woorden gebruiken.
Het ideale is wellicht helemaal geen woorden.
Ik herinner me dat ik dacht dat mijn vriend
het experiment met een dans had kunnen uitleggen.
Dansers zijn er nooit als je ze nodig hebt.
Het idee is niet zo gek als het klinkt.
Vier jaar geleden begon ik met de wedstrijd 'Dans je doctoraat'.
In plaats van hun onderzoek in woorden uit te leggen
moeten wetenschappers het met dans uitleggen.
Verrassend genoeg lijkt het te werken.
Dans kan wetenschap echt begrijpelijker maken.
Geloof me niet op mijn woord.
Zoek 'Dance your Ph.D.' op het internet.
Er wachten je honderden dansende wetenschappers.
De grootste verrassing van deze wedstrijd
is dat wetenschappers nu met dansers aan hun onderzoek werken.
Aan de University of Minnesota is er
een biomedisch ingenieur, David Odde,
die met dansers bestudeert hoe cellen bewegen.
Ze doen het door van vorm te veranderen.
Als er een signaal aankomt aan één kant,
reageert de cel door zich uit te rekken aan die kant,
want de cel raakt de omgeving voortdurend aan.
Daardoor kan de cel meedeinen in de juiste richting.
Maar wat van buitenuit traag en sierlijk lijkt,
is vanbinnen eerder chaotisch.
Cellen bepalen hun vorm met een skelet van rigide proteïnevezels,
die steeds weer uit elkaar vallen.
Zodra ze ontploffen,
hechten andere proteïnen zich eraan en maken ze langer.
Het skelet verandert voortdurend
gewoon om gelijk te blijven.
David bouwt daar mathematische modellen van die hij in het lab test.
Maar eerst werkt hij met dansers
om uit te zoeken welke modellen hij eerst moet bouwen.
Het is efficiënte brainstorming.
Toen ik David opzocht om te leren wat zijn onderzoek was,
legde hij het me uit met dansers
in plaats van het gebruikelijke PowerPoint.
En zo komen we bij mijn bescheiden voorstel.
Ik denk dat slechte PowerPoint-presentaties
een ernstige bedreiging vormen voor de wereldeconomie.
(Gelach) (Applaus)
Het hangt van je manier van meten af,
maar er bestaat een schatting van meer dan 250 miljoen dollar verlies per dag.
Ze gaat uit van presentaties van een half uur
voor een gemiddeld publiek van 4 mensen
met salarissen van 35.000 dollar.
De voorzichtige schatting
is dat ongeveer een kwart van de presentaties volstrekt tijdverlies zijn.
Gegeven dat er blijkbaar
30 miljoen PowerPoint-presentaties per dag worden gemaakt,
zou dat inderdaad neerkomen op een jaarlijkse verspilling
van 100 miljard dollar.
Dat is alleen het tijdverlies
door het bijwonen van presentaties.
Er zijn meer kosten, want PowerPoint is een instrument
dat kan en zal misbruikt worden.
Om een concept te ontlenen aan onze CIA:
het helpt om je publiek in te pakken.
Het leidt ze af met mooie plaatjes, irrelevante cijfers.
Het creëert een illusie van competentie,
een illusie van eenvoud,
en wat het ergste is: een illusie van begrip.
Mijn land heeft 15 biljoen dollar schulden.
Onze leiders werken noest om besparingen te vinden.
Eén idee is een drastische verlaging van de overheidssteun voor de kunst.
Ons Nationaal Kunstbudget,
dat 150 miljoen bedraagt,
kan je afschaffen om de overheidsschuld meteen
met een duizendste percent te verlagen.
Met die cijfers valt niet te spotten.
Maar als we overheidssteun voor kunst afschaffen,
zal dat wat nadelen hebben.
De werkloze kunstenaars zullen het leger werklozen vervoegen.
Velen zullen in drugs en prostitutie vluchten,
en het onroerend goed in de stad zal in waarde dalen.
Daardoor gaat onze verhoopte besparing in rook op.
Ik zal daarom mijn eigen voorstel doen,
dat hopelijk niet op bezwaren stuit.
Als we openbare financiering van kunstenaars stopzetten,
kunnen we hen laten werken in plaats van PowerPoint.
Laten we als test met Amerikaanse dansers starten.
Dat zijn de meest vergankelijke in hun soort,
met veel letsels en trage genezing
door ons zorgsysteem.
In plaats van ons doctoraat te dansen,
zouden we al onze complexe problemen met dans moeten uitleggen.
Stel je voor dat politici met dans
moeten uitleggen waarom we een ander land moeten binnenvallen
of een zakenbank moeten redden.
Hulp verzekerd.
Het kan natuurlijk dat ooit in een verre toekomst
een overtuigingstechnologie ontstaat
die nog sterker is dan PowerPoint,
waardoor dansers nutteloos worden als retorisch instrument.
Maar ik vertrouw erop dat we tegen dan
de huidige financiële ramp te boven zijn gekomen.
Misschien zullen we ons de luxe kunnen permitteren
om gewoon in een publiek te zitten
met als enig doel
getuige te zijn van de menselijke vorm in beweging.
(Muziek)
(Applaus)