Bu Columbus, Ohio'da bir ilköğretim okulu.
Bu okulun içinde D adında bir öğrenci var.
D burada okula başladığında 6 yaşındaydı.
Bir tomurcuk kadar tatlı,
bir gülüşüyle tüm odayı aydınlatırdı.
Ama okulda birkaç ay sonra,
D sinirli biri oldu
ve o gülüşü söndü.
D, masaları ters çevirmeye,
sıraları ve sandalyeleri fırlatmaya,
öğretmenlere bağırmaya,
pencere pervazlarında oturmaya,
sınıfın içinde ve dışında koşmaya
ve hatta okuldan kaçmaya başladı.
Bazen bu öfke krizleri tüm okulu acil durum haline sokar
ve D kendini toparlayana kadar sürerdi.
Bu, bazen bir saatten fazla sürerdi.
Okulda kimse D'ye nasıl yardım edeceğini bilmiyordu.
Bunu biliyorum çünkü ben bu okulun müdürüydüm.
Kadromla hızlı ve ortaklaşa bir şekilde öğrendiğim şey ise
bu durumun daha önce eğitildiğimiz
herhangi bir konudan daha zorlu olduğuydu.
D her saldırganlaştığında
kendi kendime hep şunları düşündüm:
Müdürlüğe hazırlık çalışmalarımda neyi kaçırdım?
D gibi bir çocukla ne yapmam gerekiyor?
Onun diğer tüm öğrencilerin öğrenimini engellemesini nasıl durduracağım?
D ile konuşma, haklarını elinden alma, ailesini arama gibi
bildiğimizi düşündüğümüz her şeyi yaptıktan sonra
elimizde kalan tek gerçek seçenek onu okuldan atmaktı
ve bunun ona yardım etmeyeceğini biliyordum.
Bu senaryo D'ye özel değil.
Dünya genelinde bütün öğrenciler eğitimleriyle ilgili sıkıntı çekiyor.
Kolay bozulmayan türden bir çözüm bulamamamıza rağmen
basit bir fikir bulduk:
D gibi çocukları sadece okulda tutabilmek değil,
gelişimlerini sağlayabilmek için
onlara okuma ve yazmayı öğretmenin yanında
bir şekilde duygularını kontrol etmeye yardım edecek bir yol bulmak zorundaydık.
Bunu yaparak sadece birkaç yıl içinde,
okulumuzu F derecesiyle Ohio eyaletindeki
en düşük performans gösteren okullardan biri olmaktan
C derecesine kadar çıkarabildik.
Apaçık ortada gibi görünebilir, değil mi?
Tabii ki öğretmenler çocuklarının duygusal refahları üzerinde odaklanmalılar.
Ama gerçekte,
30 öğencinin olduğu bir sınıftayken
biri size masayı fırlattığında çocuğu dışarı atmak
onun kafasında olup bitenleri anlamaya çalışmaktan çok daha kolaydır.
Ama D ve onun gibi çocuklar hakkında öğrendiğimiz şey,
küçük değişikliklerin büyük farklılıklar yaratabildiği
ve buna şu anda başlamanın mümkün olduğuydu.
Yüksek bütçelere ya da büyük strateji planlarına ihtiyacınız yok,
sadece neye sahip olduğunuza ve ona nerede sahip olduğunuz hakkında
daha akıllı düşünme yollarına ihtiyacınız var.
Eğitimde, aradığımız cevaplar için hep elimizde olmayan şeylerle ilgilendik
ve halihazırda elimizde olanları geliştirmek için gereken
zaman, para ve çabayı çok nadir harcadık.
Ancak bu şekilde anlamlı değişiklikler hızlı olabilir.
İşte, D hakkında öğrendiğim şey de bu.
Nasıl bu kadar sinirlendiğini anlamak için daha derine inmek istiyordum.
Öğrendiğim şey ise babasının evi terk ettiği
ve annesinin aileye bakmak için uzun mesailere kaldığıydı
ve bu D ile ilgilenecek bir yetişkinin olmadığını da gösteriyordu.
D, ayrıca okuldan eve döndüğünde
küçük kardeşine bakma sorumluluğunu yüklenmişti.
Size D'nin 6 yaşında olduğunu hatırlatmalı mıyım?
Okul ortamına geçmekte bazı sorunlar yaşadığı için
onu suçladığımı söyleyemeyeceğim.
Ama ona okuma ve matematiğin ana becerilerini öğretirken
bu büyük duygulara yardım etmenin bir yolunu bulmak zorundaydık.
Bize üç şey çok fazla yardım etti.
Birincisi, en çok nerede sıkıntı çektiğini anlamalıydık.
Birçok küçük çocuk için
daha az yapısallaşmış olan ev ortamından
daha fazla yapısallaşmış okul ortamına geçmek zor olabilir.
Bu yüzden D için yaptığımız şey,
mola odamızda onun için sakin bir alan yaratmaktı.
Odaya sallanan sandalyeler, yumuşak yastıklar ve kitaplar yerleştirdik
ve D'nin diğer çocuklardan uzakta,
kendi isteğiyle evden okul ortamına geçmesine zaman vermek için
sabahları bu odaya gitmesine izin verdik.
D hakkında daha fazla şey öğrenmeye başladıkça
onu sakinleştiren başka stratejiler de öğrendik.
Örneğin, D kendinden küçük öğrencilere yardım etmeyi severdi
bu yüzden onu kreş yardımcısı yaptık.
Kreş sınıfına gitti
ve öğrencilere harflerin nasıl yazılacağını öğretti.
Gerçekten de öğretmenin bazı öğrencilerde başaramadığını kendisi başarmıştı.
İster inanın ister inanmayın
D gerçekten de buradaki bazı öğrencileri sakinleştirdi
ve bize akranların davranış üzerindeki etkisinin
yetişkinlerinkinden çok daha iyi olduğunu gösterdi.
Onunla şarkıları ve şakaları kullandık.
Evet, müdür ve öğretmenlerin çocuklarla gülmelerinin
kulağa gerçekten saçma geldiğini biliyorum
ama müdür bir şaka yaptığında veya okul hoparlöründen
sonu neredeyse her zaman kahkahayla biten bir şarkı söylediğinde,
D'nin yüzündeki şoku hayal edebilirsiniz.
Bu D'nin sinir krizlerinin süresini kısaltmaya
ve onun dünyasıyla bağlantı kurmamıza yardımcı oldu.
Biliyorum, bazılarınız
"Her öğrenciye bu tür özel muamele göstermek gerçekçi değildir"
diye düşünüyor
ama biz gerçekten de bunu yaptık.
Çünkü D için işe yarayan yöntem ve taktikleri anladığımızda
öğretmenlerimiz aynı yöntemleri başka öğrencilerle kullanabildiler.
Öğrencilerin davranışlarına sadece tepki göstermek yerine
aktif olarak üzerine gitmeye başladık.
Öğretmenlerimiz ders programlarında zaman yaratarak
öğrencilere duygularını nasıl tanımlayacaklarını
ve onlarla 10'a kadar saymak, stres çarkı çevirmek
veya kısa bir yürüyüşe çıkmak gibi
uygun ve sağlıklı baş etme stratejileri öğrettiler.
Gün içinde çocuklara şarkı söylemeleri,
yoga yapmaları
ve fiziksel aktivitelere katılmaları için
zihin molaları verdik.
Uzun süreler boyunca hareketsiz oturmakta zorlanan çocuklar içinse
sallanan sandalyeler,
egzersiz bisikletleri
ve hatta zemin için eliptik bisikletler alarak
esnek oturma alanları yarattık.
Bu değişiklikler çocukları sınıfta kalmaları için cesaretlendirdi
ve odaklanıp öğrenmelerine yardımcı oldu.
Daha az çocuk düzeni bozduğunda
tüm çocuklar daha iyi oldu.
İşte, büyülü olan şey:
Bu bize fazladan paraya mal olmadı.
Sadece önceden sahip olduklarımızı farklı bir şekilde düşündük.
Örneğin, her devlet okulunun bir eğitim materyali hattı vardır.
Eğitim materyali bir kitap olabilir,
beyaz tahta olabilir,
esnek oturma düzeni olabilir,
stres çarkı olabilir,
okulun duvarlarını daha yatıştırıcı bir renge boyamak bile olabilir
ki bunlar öğrencileri geliştirir.
Tabii ki de akademik araçlara yatırım yapmadık değil
ama biz sosyal araçları da ciddiye aldık.
Sonuçlar ise ortada.
Çocuklarımızın duygusal gelişimini ciddiye alarak
ve duygularını kontrol etmelerine yardımcı olarak
okuma ve matematik puanlarımızda bir yılda beklediğimiz büyümeyi aşan
ve bizimle aynı demografide olan birçok okula fark atan
büyük bir büyüme gördük.
Çocuklarımızın duygu kontrolüne yardımcı olmak için yaptığımız ikinci şey ise
yardım almaktı.
Çok da finanse edilmeyen bir okul olarak
çocukların evde karşı karşıya kalabileceği
kargaşayı ele alacak bir destek ekibimiz yoktu
ve konuyu doğrudan ele almak için eğitimimiz veya paramız da yoktu.
Bu yüzden yerel gruplara, toplumsal kurumlara
ve hatta Ohio Devlet Üniversitesi'ne ulaşmaya başladık.
Ohio Devlet Üniversitesi'yle olan ortaklığımız
okulumuza sadece pedagoji okuyan değil
aynı zamanda okul psikolojisi
ve okul sosyal hizmetleri okuyan öğrencileri de sağladı.
Bu öğrenciler, en çok zorluk çeken çocuklara yardım etmek için
öğretmenlerimizle eşleşti.
Bundan herkes yararlandı
çünkü öğretmenlerimiz en yeni düşünce sistemlerine ulaşabildiler
ve üniversite öğrencileri de sınıflarda gerçek hayat deneyimleri kazanabildi.
yerel Nationwide Children's Hospital çocuk hastanesiyle olan ortaklığımız
okulumuza, öğrencilerimize fiziksel ve akıl sağlığı kaynakları sağlayan
bir sağlık kliniği kazandırdı.
Bizim çocuklarımız bundan da faydalandı.
Devamsızlıklar azalmaya devam etti
ve çocuklarımız okul günü boyunca erişebilecekleri
rehberlik desteğine sahipti.
Belki de en büyük değişim D'de veya diğer çocuklarda değildi.
Odadaki yetişkinlerdeydi.
Öğretmenler genelde akademik öğretimi planlamak ve ders anlatmakta iyilerdir
ama düzen bozucu davranışlar,
işin tamamen kapsamı dışında gibi gelebilir.
Ama biz çocuklarımızın duygusal gelişimini ciddiye alarak
dışlama felsefesinden --
sınıfı rahatsız ediyorsun, çık --
güven ve saygı felsefesine geçtik.
Kolay değildi
ama biz bunun bir değişim yapmanın
olumlu bir yolu olduğuna gönülden inandık
ve bu adımı benimle birlikte atan öğretmenlere hayranlık duyuyorum.
Kişisel mesleki gelişim planımızın bir parçası olarak
Dr. Bruce Perry'nin farklı çocukluk deneyimlerinin,
gelişmekte olan bir çocuğun beyni üzerindeki etkilerini inceleyen
araştırmasını inceledik.
Öğrendiklerimiz, bazı öğrencilerimizin ortada görünmeyen bir ebeveyn,
düzensiz bir ev hayatı,
yoksulluk ve hastalık gibi
deneyimlerinin gelişen bir beyin üzerinde gerçek bir travma yaratmasıydı.
Evet, tramva.
Biliyorum bu çok büyük bir kelime
ama gördüğümüz davranışlara yeni bir açıdan bakmamıza
ve anlamamıza yardımcı oldu.
Bu zor ev hayatı,
öğrenmenin önünde,
bizim bir şekilde üstesinden gelmemiz gereken dikenli teller yaratıyor.
Böylece öğretmenlerimiz, çocukların iki dakika boyunca sınıfta
zıplamalarına ve dans etmelerine imkan veren hareket molaları vermeye
ve onların derse katılımını sağlayan,
tek bir konu odaklı, daha kısa yeni ders planları uygulamaya devam etti.
Çünkü molaların yeni bilgileri akılda tutmaya yardımcı olduğunu öğrendik.
"Cha-Cha Slide" şarkısının kısa bir dans partisi için
harika olduğunu ekleyebilir miyim?
(Kahkahalar)
Öğretmenlerin "Senin neyin var?" yerine
"Sana ne oldu?" veya "Çık" yerine,
"Sana nasıl yardımcı olabilirim?" dediklerini duydum.
Çocuklarımıza yaptığımız bu yatırım büyük farklar yarattı
ve akademik başarımızda artış görmeye hala devam ediyoruz.
D, 4. sınıfa geçtiğinde
artık başının nadiren derde girdiğini söylemekten mutluyum.
Okulda bir lider oldu
ve bu davranış diğer öğrencileri de etkiledi.
Okul ortamının iyileşmeye devam ettiğini ve sadece çocuklar için değil,
aynı zamanda yetişkinler için de
mutlu ve güvenli bir ortam haline geldiğini
hem gördük ve hem hissettik,
Günümüze gelirsek
ben artık geleneksel lise ortamında zorlanan lise öğrencileri ile çalışan
bir alternatif eğitim programında çalışıyorum.
Yakın zamanda bazılarının geçmişlerini inceledim.
Çoğu uyuşturucu kullanan,
ıslahevine girip çıkmış
ve okuldan atılmış
17-18 yaşlarında gençler.
Keşfettiğim şey, birçoğunun 6 yaşındaki D'de gördüğüm
davranışları sergiliyor olmasıydı.
Bu yüzden eğer bu çocuklar küçükken
sağlıklı başa çıkma stratejileri öğrenmiş olsalardı
şimdi normal bir lisede
okuyor olabilirler miydi diye merak etmeden edemedim.
Kesin olarak bir şey diyemem
ama benim yardım edebileceğine inandığımı söylemeliyim.
Artık hepimizin çocuklarımızın sosyal ve duygusal gelişimini
ciddiye alma zamanı geldi.
Şimdi, çocuklarımız için ne yapmamız gerektiğini söylememizin zamanı.
Eğer çocuklara okuma yazmayı öğretirsek
ama duygularını yönetmeyi bilmeden mezun olurlarsa
toplumumuz ileride neye benzeyecek?
İnsanlara ya şimdi yatırım yapabileceklerini
ya da daha sonra ödemek zorunda kalacaklarını söylüyorum.
Çocuklarımıza yatırım yapmanın şimdi tam zamanı.
Onlar sadece bir sınavı kazanan
veya kazanamayan rakamlar değiller, onlar bizim gelecekteki vatandaşlarımız.
Teşekkür ederim.
(Alkış ve tezahüratlar)