To szkoła podstawowa w Columbus w Ohio.
W szkole był uczeń o imieniu "D".
Kiedy rozpoczął tu naukę, miał sześć lat.
Był przesympatyczny,
a gdy się uśmiechał, robiło się jasno wokół.
Lecz po kilku miesiącach szkoły
D. zaczął czuć złość,
przestał się uśmiechać.
Zaczął wywracać stoliki,
rzucać ławkami i krzesłami,
wrzeszczeć na nauczycieli,
wchodzić na parapety,
wybiegać z klasy
a nawet ze szkoły.
Niekiedy te napady złości blokowały pracę całej szkoły,
zanim D się jakoś nie pozbierał,
co czasem mogło trwać ponad godzinę.
Nikt w szkole nie potrafił pomóc.
Wiem, bo byłam dyrektorką tej szkoły.
Szybko zorientowaliśmy się,
że ta sytuacja jest bardziej drastyczna
niż cokolwiek, na co byliśmy gotowi.
Podczas każdego wybuchu D.
zastanawiałam się,
co mi umknęło w czasie szkolenia na dyrektora.
Co mam zrobić z dzieckiem pokroju D.?
Jak mogę sprawić, żeby nie utrudniał nauki
pozostałym uczniom?
Zastosowaliśmy wszystkie znane środki:
rozmawialiśmy z D.,
odbieraliśmy mu przywileje,
dzwoniliśmy do rodziców,
a jedyne, co nam pozostało, to wyrzucić go ze szkoły.
Wiedziałam, że to by mu nie pomogło.
Taki scenariusz nie dotyczy wyłącznie D.
Edukacja jest męką dla uczniów na całym świecie.
Choć nasze rozwiązanie nie działa w 100%,
wpadliśmy na prosty pomysł:
żeby dzieci takie jak D. mogły nie tylko przetrwać szkołę,
ale odnosić w niej sukcesy,
trzeba były wymyślić sposób
nie tylko na naukę czytania i pisania,
ale również tego, jak radzić sobie z emocjami.
Dzięki temu ranking naszej szkoły,
jednej z najsłabszych w Ohio,
z oceny niedostatecznej
wzrósł do dostatecznej w ciągu zaledwie kilku lat.
Brzmi jak oczywistość?
Wiadomo, nauczyciele powinni dbać o dobre samopoczucie emocjonalne dzieci.
Ale w rzeczywistości,
kiedy jesteś w klasie z 30 uczniami,
i kiedy któryś zacznie w ciebie rzucać ławkami,
o wiele łatwiej go wykluczyć
niż wpaść na to, co dzieje się w jego głowie.
Lecz zrozumieliśmy w przypadku D.
i dzieci takich jak on,
że małe zmiany mogą dać wielkie wyniki.
I że można zacząć "od zaraz".
Nie potrzeba większego budżetu lub wielkich planów strategicznych.
Trzeba pomyśleć w inny sposób o tym, co już się ma
i to wykorzystać.
W edukacji zawsze szukamy rozwiązań poza narzuconym schematem.
Rzadko wkładamy dość czasu, pieniędzy i wysiłku
w to, by wykorzystać to, co już mamy w obrębie tego schematu.
A właśnie tak można wprowadzić sensowną zmianę.
Oto, czego dowiedziałam się o D.
Drążyłam głębiej, żeby dojść do tego, dlaczego stał się taki zły.
I dowiedziałam się, że ojciec D. odszedł,
matka pracowała długo i na zmiany, żeby utrzymać rodzinę,
przez co D. nie miał dorosłego, z którym mógłby czuć więź.
A jeszcze opiekował się młodszym bratem
po powrocie ze szkoły.
Czy mogłabym tu przypomnieć, że D. miał sześć lat?
Trudno mi go obwiniać za problemy
z dostosowaniem do środowiska szkolnego.
Jednak musieliśmy znaleźć sposób, jak pomóc mu radzić sobie z emocjami,
jednocześnie ucząc go podstaw czyli czytania i matematyki.
Najbardziej pomogły nam 3 rzeczy.
Po pierwsze, musieliśmy ustalić, z czym ma największe trudności.
Dla większości dzieci
moment przybycia do szkoły jest trudny,
bo opuszczają mniej zorganizowane środowiska domowe
dla bardziej zorganizowanego środowiska szkoły.
Zatem stworzyliśmy dla D. wyciszającą przestrzeń,
w pokoju do odpoczynku.
Wstawiliśmy tam bujane fotele, miękkie poduszki i książki
i pozwoliliśmy D. przebywać tam rano,
z dala od innych dzieci,
dając mu czas na wejście w środowisko szkolne
na jego własnych warunkach.
W miarę poznawania D.
poznaliśmy i inne strategie, które pomagały mu się wyciszyć.
Przykładowo, D. lubił pomagać młodszym uczniom,
więc mianowaliśmy go pomocnikiem w przedszkolu.
Chodził do klasy przedszkolnej,
uczył dzieci pisać litery.
Udało się mu nawet z kilkoma,
do których nie mógł trafić nauczyciel.
Wierzcie lub nie,
ale D. pomógł nam uspokoić niektórych przedszkolaków,
sygnalizując nam w ten sposób, że wpływ rówieśników jest o wiele większy
niż cokolwiek, co może zrobić dorosły.
Rozśmieszaliśmy go, śpiewaliśmy piosenki.
Wiem, że brzmi to niepoważnie,
gdy dyrektor i nauczyciele śmieją się wraz z dziećmi,
ale wyobraźcie sobie niedowierzanie na twarzy D.,
kiedy dyrektor żartuje czy śpiewa przez rozgłośnię radiową.
Prawie zawsze kończyło się to śmiechem
i skracało czas wybuchów D.,
a nam pomagało dotrzeć do niego, do jego świata.
Wiem, że niektórzy z was powiedzą:
Trudno traktować specjalnie
każdego ucznia.
Ale nam się to naprawdę udało.
Bo gdy znaleźliśmy metody i taktykę skuteczne w wypadku D.,
nauczyciele zaczęli korzystać z nich w przypadku innych uczniów.
Zaczęliśmy wychodzić naprzeciw zachowaniu uczniów,
zamiast tylko na nie reagować.
Planując lekcje, nauczyciele rezerwowali czas
na naukę rozpoznawania emocji,
i na uczenie strategii radzenia sobie z nimi,
takich jak np. liczenie do 10,
złapanie za fidget spinner,
czy szybki spacer.
Wprowadziliśmy w ciągu dnia "przerwy dla mózgu",
pozwalając na śpiewanie piosenek,
ćwiczenia jogi
i zorganizowane ćwiczenia ruchowe.
Żeby pomóc dzieciom, którym trudno długo usiedzieć,
zainwestowaliśmy w ruchome siedzenia,
takie jak fotele bujane, trenażery,
a nawet oribitreki,
pozwalając, by dzieci pedałowały przy biurku.
Te zmiany zachęcały dzieci do pozostania w klasie
i pomogły im w koncentracji i nauce.
A kiedy mniej dzieci przeszkadza,
wszystkim idzie lepiej.
Jeszcze jedna magiczna rzecz:
nie kosztowało nas to wiele dodatkowo.
Po prostu pomyśleliśmy w inny sposób o tym, co mieliśmy.
Przykładowo, w każdej szkole są środki na zaopatrzenie edukacyjne,
którym mogą być książki,
białe tablice.
ruchome siedzenia,
zabawki zręcznościowe,
czy przemalowanie ścian na spokojniejszy kolor,
Czyli to, co pozwala na rozwój uczniów.
Nie chodzi o to, że nie inwestowaliśmy w pomoce akademickie.
Oczywiście, że tak,
ale poważnie potraktowaliśmy także pomoce społeczne.
A wyniki mówią same za siebie.
Przez branie na serio rozwoju emocjonalnego dzieci
i pomaganie im w radzeniu sobie z emocjami
dostrzegliśmy olbrzymią różnicę w wynikach z czytania i matematyki,
znacznie przekraczającą przewidywany roczny wzrost,
i prześcignęliśmy w rankingach wiele szkół o tym samym profilu demograficznym.
Drugi sposób na pomoc dzieciom
działał na zasadzie dźwigni.
Będąc niedofinansowaną szkołą publiczną,
nie dysponowaliśmy personelem pomocniczym,
który mógłby zająć się chaosem panującym w domu dzieci,
nie mieliśmy też kwalifikacji ani środków, by zająć się tym samodzielnie.
Zatem szukaliśmy lokalnie,
w agencjach społecznych,
a nawet na Uniwersytecie Stanowym Ohio.
Współpraca z Uniwersytetem Stanowym Ohio
dała nam wsparcie studentów
kierunków takich jak pedagogika,
psychologia oraz praca socjalna w szkole.
Studentów przydzielono do nauczycieli,
by wesprzeć uczniów z największymi problemami.
I każdy na tym zyskał,
nauczyciele - dostęp do najświeższej myśli akademickiej,
studenci - autentyczne, życiowe doświadczenie
w klasie.
Współpraca z Krajowym Szpitalem Dziecięcym
doprowadziła do powstania przychodni na terenie naszej szkoły,
co zapewni ochronę zdrowia, też psychicznego, naszym uczniom.
Uczniowie także na tym skorzystali.
Absencja nadal spadała,
dzieci miały dostęp do doradztwa
w godzinach szkolnych.
Lecz być może największa zmiana zaszła nie w D. ani innych dzieciach,
ale w obecnych tam dorosłych.
Nauczyciele dobrze radzą sobie
z planowaniem i prowadzeniem lekcji,
ale zachowanie zakłócające lekcję
kompletnie ich przerasta.
Przez poważne potraktowanie rozwoju emocjonalnego dzieci
przeszliśmy od filozofii wykluczenia
- "przeszkadzasz to wypadasz" -
do filozofii zaufania i szacunku.
Nie było to łatwe,
ale czuliśmy w duchu,
że to był dobry krok w stronę zmiany.
Mam szacunek dla nauczycieli, którzy poszli ze mną.
W ramach osobistego rozwoju zawodowego
studiowaliśmy prace naukowe dr. Bruce'a Perry'ego,
jego badania na temat wpływu różnych doświadczeń w dzieciństwie
na rozwój mózgu dziecka.
Dowiedzieliśmy się, że niektóre z doświadczeń,
takie jak nieobecność rodzica,
chaos w domu,
bieda i choroby
są traumą dla rozwijającego się mózgu.
Tak, traumą.
Wiem, że to mocne słowo,
ale pomogło nam zrewidować podejście i zrozumieć obserwowane zachowania.
Te trudne doświadczenia w domu
stworzyły bariery dla nauki, niczym drut kolczasty,
a my musieliśmy wymyślić, jak je pokonać.
Nasi pedagodzy eksperymentowali z planami lekcji,
skracali je do jednego tematu,
tak by dzieci mogły się zaangażować,
wstawiali wspomniane już przerwy na ruch,
pozwalając dzieciom skakać czy tańczyć w klasie przez całe dwie minuty,
bo dowiedzieliśmy się, że robienie przerw pomaga zachować nowe informacje.
Mogę jeszcze dodać, że "Cha-Cha Slide" to doskonały podkład na imprezę taneczną.
(Śmiech)
Widziałam, jak nauczyciele mówili: "Co ci się stało?"
zamiast: "co jest z tobą nie tak?",
albo: "Jak mogę ci pomóc?" zamiast: "wynoś się".
Ta inwestycja w dzieci dała wspaniałe rezultaty
i nadal widać postępy w ocenach.
Z radością powiem, że w czwartej klasie
D. rzadko wpadał w tarapaty.
Stał się szkolnym liderem,
a jego zachowanie zaczęli naśladować inni uczniowie.
Widzieliśmy i czuliśmy, jak atmosfera w szkole wciąż się poprawia,
robiąc ze szkoły miejsce szczęśliwe i bezpieczne nie tylko dla dzieci
ale i dorosłych,
mimo zewnętrznych wpływów.
Przewińmy do teraźniejszości.
Teraz zajmuję się
alternatywnym programem nauczania licealistów
mających trudności w tradycyjnej szkole.
Ostatnio analizowałam ich historie.
Wielu z nich ma 17-18 lat,
eksperymentuje z narkotykami,
ląduje w zakładach poprawczych,
jest wyrzucanych ze szkoły.
Odkryłam, że wielu z nich przejawia takie same zachowania,
jakie widziałam u sześcioletniego D.
Nie mogę przestać się zastanawiać:
gdyby te dzieci wcześniej nauczyły się,
jak dobrze sobie radzić z trudnościami
czy umiałyby przetrwać teraz
w normalnej szkole średniej?
Może nie na 100%, ale uważam, że to by pomogło.
Już czas, byśmy potraktowali poważnie
społeczny i emocjonalny rozwój dzieci.
Nadszedł czas, by powiedzieć, co trzeba zrobić dla dzieci.
Jeśli nauczymy je, jak czytać i pisać, a one skończą studia,
nie wiedząc wciąż, jak radzić sobie z emocjami.
jak będą wyglądać nasze wspólnoty?
Mówię ludziom:
możesz zainwestować dziś albo zapłacisz później.
Nadszedł czas, żeby zainwestować w dzieci.
Są przyszłymi obywatelami,
nie tylko liczbami, które zaliczą lub obleją test.
Dziękuję.
(Brawa i owacje)