Dit is een basisschool in Columbus, Ohio.
Op deze school zat een leerling genaamd D.
Toen D hier begon, was hij zes jaar oud:
heel erg schattig,
met een lach die de hele kamer deed oplichten.
Maar na een paar maanden
werd D boos
en de glimlach verdween.
D begon dingen te doen als tafels omduwen,
bureaus en stoelen gooien,
tegen leraren schreeuwen,
in vensterbanken staan,
de klas in en uit rennen,
en zelfs de school uit rennen.
Soms zorgde deze woedeaanvallen ervoor dat de hele school moest worden afgesloten
totdat D weer kalm kon worden,
wat soms wel meer dan een uur kon duren.
Niemand in de school wist hoe ze D moesten helpen.
Ik weet dit omdat ik de directrice van deze school was.
Wat ik en mijn werknemers samen snel leerden,
was dat deze situatie extremer was
dan alles waar we ooit voor opgeleid waren.
Telkens als D een woedeaanval kreeg,
dacht ik:
wat heb ik gemist bij de opleiding tot directrice?
Wat moet ik doen met een kind als D?
Hoe ga ik voorkomen dat hij de opleiding belemmert
van alle andere leerlingen?
Nadat we alles hadden gedaan waarvan we dachten het weten,
zoals praten met D,
zijn voorrechten wegnemen
en zijn ouders opbellen,
was de enige overgebleven optie hem van school te trappen,
en ik wist dat dat hem niet zou helpen.
Deze situatie doet zich niet alleen voor met D.
Leerlingen over de hele wereld worstelen met hun opleiding.
We vonden dan misschien geen feilloze oplossing,
maar we verzonnen wel een simpel plan:
om te zorgen dat kinderen als D niet alleen school overleven
maar zelfs kunnen opbloeien,
moesten we een manier verzinnen
om hen niet alleen te leren lezen en schrijven,
maar hen ook te helpen omgaan met hun eigen emoties.
Toen we dat deden, veranderde onze school
van één van de minst presterende scholen in Ohio,
met een F kwalificatie,
helemaal naar een C in slechts een paar jaar.
Het klinkt zo vanzelfsprekend, nietwaar?
Natuurlijk moeten leraren zich richten op het emotionele welzijn van hun leerlingen.
Maar in de praktijk,
als je een klas met 30 leerlingen hebt
en één daarvan gooit tafels naar je,
is het makkelijker om hem buiten te sluiten,
dan om uit te zoeken wat er zich in zijn hoofd afspeelt.
Wat we leerden over D,
en over kinderen zoals D,
was dat kleine veranderingen een groot verschil kunnen maken
en dat we nu kunnen beginnen.
Je hebt geen groter budget nodig of een grootste strategie,
je zult alleen op een slimmere manier moeten gebruiken wat je nu al hebt.
In het onderwijs zoeken we vaak buiten het kader naar antwoorden
en spenderen zelden genoeg tijd, geld en moeite
om te ontwikkelen wat we al binnen het kader hebben.
Dit is hoe betekenisvolle verandering snel kan plaatsvinden.
Dit is wat ik uitvond over D.
Ik wilde wat dieper graven
om erachter te komen waarom hij zo boos was geworden.
Wat ik uitvond was dat zijn vader hen had verlaten
en zijn moeder lange dagen werkte om het gezin te onderhouden,
waardoor er geen volwassene was waarbij D aansluiting vond --
en hij moest voor zijn jongere broer zorgen
als hij uit school kwam.
Mag ik je eraan herinneren dat D zes jaar oud was?
Ik neem hem niet kwalijk
dat hij moeilijk omschakelde naar de schoolomgeving.
Toch moesten we een manier vinden om hem te helpen met deze grote emoties,
terwijl we hem de basisvaardigheden als lezen en rekenen leerden.
Drie dingen hielpen ons het meest.
Eerst moesten we erachter komen waar hij het meeste moeite mee had.
Zoals de meeste jonge kinderen
kon starten op school een moeilijke tijd zijn,
wanneer ze overgaan van een minder gestructureerde thuisomgeving
naar een meer gestructureerde schoolomgeving.
We creëerden een kalmerende ruimte voor D
in onze time-outkamer,
waar we schommelstoelen, zachte kussens en boeken geplaatst hadden,
en we lieten D hier 's ochtends naartoe gaan,
weg van de andere kinderen,
en gaven hem zo tijd om terug te schakelen naar de schoolomgeving
op zijn eigen voorwaarden.
Terwijl we meer leerden over D,
ontdekten we andere strategieën om hem te kalmeren.
D hield er bijvoorbeeld van om jongere leerlingen te helpen,
dus lieten we hem helpen in groep 1 en 2;
hij ging naar dat klaslokaal
en leerde leerlingen letters schrijven.
Hij had daadwerkelijk succes bij een aantal leerlingen
die de leraar niet kon bereiken.
Geloof het of niet,
D hielp zelfs een aantal van die leerlingen rustiger worden,
waarvan wij leerden dat de invloed van leeftijdsgenoten op gedrag veel groter was
dan alles dat wij volwassenen konden doen.
We lachten en zongen met hem.
Ik weet dat het dwaas klinkt
dat de directrice en de leraren lol hadden met de kinderen,
maar stel je de verbazing op D's gezicht voor
als de directrice een mop vertelt of een liedje meezingt met de radio,
wat bijna altijd een lach opleverde
die de woedeaanval verkortte
en ons hielp contact te maken met hem in zijn wereld.
Sommigen van jullie denken nu
dat het is niet echt praktisch is om zo'n speciale behandeling te geven
aan elke leerling,
maar wij kregen dat wel voor elkaar.
Toen we er achter kwamen welke hulpmiddelen en tactieken voor D werkten,
konden onze leerkrachten die ook voor andere leerlingen gebruiken.
We gingen pro-actief het gedrag van leerlingen aanpakken,
in plaats van er alleen op te reageren.
Onze leerkrachten namen de tijd tijdens de les
om kinderen te leren hoe ze hun gevoelens konden herkennen
en daar op een geschikte en gezonde manier mee om te gaan,
zoals door tot 10 te tellen,
een fidgetspinner te pakken
of een korte wandeling te maken.
We plande hersenpauzes gedurende de dag,
waar kinderen konden zingen,
aan yoga doen
en aan lichamelijke activiteiten konden deelnemen.
Voor de kinderen die moeite hebben om lang achter elkaar te zitten,
investeerden we in flexibele plaatsen,
zoals schommelstoelen en hometrainers,
en zelfs kleine fitnessapparaten,
waardoor kinderen onder hun bureau konden fietsen.
Deze veranderingen stimuleerden leerlingen om in het klaslokaal te blijven,
wat hen hielp te focussen en te leren.
Wanneer leerlingen minder de orde verstoren,
functioneren alle kinderen beter.
Hier is het magische gedeelte:
het kostte ons niet veel extra geld.
We dachten gewoon anders over wat we hadden.
Elke openbare school heeft bijvoorbeeld een toevoer van lesmethodes.
Een lesmethode kon een boek zijn,
een whiteboard,
flexibele zitplekken,
een fidgetspinner,
het kon zelfs nieuwe verf op de muur zijn in een kalmerende kleur,
waardoor leerlingen konden opbloeien.
Niet dat we niet investeerden in schoolhulpmiddelen --
vanzelfsprekend --
maar we namen de sociale hulpmiddelen ook serieus.
De resultaten spreken voor zich.
Door de emotionele ontwikkeling van onze leerlingen serieus te nemen
en hen te helpen met emoties om te gaan,
zagen we grote vooruitgang in de cijfers van lezen en rekenen,
die de verwachte verbetering van één jaar ruim overtroffen
en hoger waren dan die van veel scholen met dezelfde demografie.
Wat we ook deden om leerlingen te helpen met emoties om te gaan
was alternatieve middelen inzetten.
Als een openbare school die weinig financiering krijgt,
hadden we niet genoeg personeel
om om te gaan met de chaos die de kinderen thuis ervoeren
en we waren zeker niet opgeleid of gefinancierd om het direct aan te pakken.
Dus legden we contact met locale groepen,
wijkcentra
en zelfs de Ohio State University.
Onze samenwerking met de Ohio State University
zorgde dat universitaire studenten
niet alleen onderwijs studeerden
maar ook schoolpsychologie en sociaal werk.
Deze studenten werden gekoppeld aan onze leraren
om leerlingen met de grootste problemen te helpen.
Iedereen haalde er voordeel uit,
omdat onze leraren toegang kregen tot de nieuwste universitaire manier van denken,
en de universitaire studenten kregen echte ervaring
in het klaslokaal.
Onze samenwerking met het lokale Nationwide Children's Hospital
hielp ons -- ze bouwen een gezondheidskliniek binnen onze school
die zorgt voor fysieke en mentale hulp voor onze leerlingen.
Onze leerlingen hadden hier ook voordeel bij.
Er zijn minder afwezigen
en onze leerlingen kregen toegang tot begeleiding
waarvan ze de hele schooldag gebruik konden maken.
Misschien was de grootste verandering niet die van D of de leerlingen.
Het was de verandering in de volwassenen.
Leraren zijn meestal goed
in het plannen en doorgeven van les-instructies,
maar als je daar ontregelend gedrag aan toevoegt,
kan dit voor hun gevoel buiten de werkgrenzen vallen.
Maar door de emotionele ontwikkeling van de kinderen serieus te nemen,
veranderden we een aanpak van buitensluiting --
je ontregelt de les, eruit --
in één van vertrouwen en respect.
Het was niet makkelijk,
maar we voelden
dat het een positieve verandering was
en ik heb respect voor de leraren die dit met mij aandurfden.
Als onderdeel van onze persoonlijke professionele ontwikkeling
bestudeerden we het onderzoek van Dr. Bruce Perry
en zijn onderzoek naar de effecten van verschillende ervaringen in de kindertijd
op het zich ontwikkelende brein.
Wat we leerden was dat sommige van de ervaringen van onze leerlingen,
zoals afwezige ouders,
chaotische thuissituaties,
armoede en ziekte,
werkelijk letsel toebrengen aan zich ontwikkelende hersenen.
Ja, letsel.
Ik weet dat het een sterk woord is,
maar het hielp ons het gedrag dat we zagen
te herinterpreteren en te begrijpen.
Deze moeilijke ervaringen thuis
zorgden voor werkelijke blokkades om te leren
en we moesten daar overheen zien te komen.
Onze leraren bleven oefenen met lesplannen,
waarbij ze kortere lessen gaven met een enkele focus,
waardoor kinderen betrokken raakten,
en bleven de bewegingspauzes toepassen,
waarin kinderen mogen springen in de les en twee minuten achter elkaar dansen,
omdat we leerden dat pauzes leerlingen helpen om informatie beter op te slaan.
De 'Cha-Cha Slide' is trouwens een perfect kort dansfeestje.
(Gelach)
Leraren zeiden 'Wat is er met je gebeurd?'
en niet 'Wat is er mis met jou?'
Of 'Hoe kan ik je helpen?' in plaats van 'Ga uit de klas.'
Deze investering in onze kinderen maakte een groot verschil
en we zien nog steeds stijgingen in onze schoolscores.
Ik ben blij dat ik kan zeggen dat toen D naar groep 6 ging,
hij zelden problemen maakte.
Hij werd een leider op school
en dit gedrag was besmettelijk voor andere leerlingen.
We zagen en voelden dat het schoolklimaat bleef verbeteren,
waardoor het een vrolijke en veilige plek werd,
niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen,
ondanks invloeden van buitenaf.
Vandaag de dag,
werk ik met een alternatief lesprogramma
met middelbare scholieren
die moeilijk functioneren op een gewone middelbare school.
Ik bekeek recentelijk hun verleden.
Veel van hen zijn 17 of 18 jaar oud,
experimenteren met drugs,
komen steeds in aanraking met de politie
en worden van school gestuurd.
Ik ontdekte dat veel van hen hetzelfde gedrag vertonen
dat ik zag bij D van zes jaar oud.
Ik vraag me dus af:
als deze kinderen van jongs af aan
goed hadden leren omgaan met moeilijke momenten,
hadden ze dan nu op een gewone middelbare school kunnen zitten?
Ik weet het niet zeker,
maar ik geloof wel dat het geholpen zou hebben.
Het is tijd dat we allemaal de sociale en emotionele ontwikkeling
van onze kinderen serieus nemen.
Het is tijd dat we zeggen wat we moeten doen voor onze kinderen.
Als we leerlingen leren lezen en schrijven en ze halen hun diploma,
maar ze weten niet hoe ze met emoties om moeten gaan,
hoe zal onze gemeenschap er dan uitzien?
Ik vertel mensen:
je kan nu investeren of je zult er later voor betalen.
Het is nu tijd om in onze kinderen te investeren.
Ze zijn de toekomstige staatsburgers,
niet slechts getallen die wel of niet een toets halen.
Dank je wel.
(Applaus en gejuich)