ဒါဟာ Columbus, Ohio ပြည်နယ်က မူလတန်းကျောင်းပါ။
ဒီကျောင်းမှာ D ဆိုတဲ့ ကျောင်းသား ရှိခဲ့တယ်။
D က ဒီမှာကျောင်းစတက်တော့ အသက် ခြောက်နှစ် ရှိခဲ့ပြီး၊
ချစ်စရာ ကလေးလေး၊
သူ့အပြုံးက အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ထိန်းလင်းနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လအနည်းငယ်ကြာ ကျောင်းတက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ
D ဟာ ဒေါသပြင်းလာကာ
အပြုံးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
D ဟာ စားပွဲတွေကို လှန်ပစ်ခြင်း၊
စာသင်ခုံများနဲ့ ကုလားထိုင်တွေကို လွှင့်ပစ်ခြင်း၊
ဆရာ၊ ဆရာမတွေ အော်ဟစ်ခြင်း လုပ်လာတယ်။
ပြတင်းပေါက် အခြေပေါ်ကို တက်ပြီး ရပ်နေခြင်း၊
စာသင်ခန်းထဲက ထွက်ပြေးလိုက် ပြေးဝင်လိုက်၊
ကျောင်း ပြေးနေခြင်းလို အရာတွေကို လုပ်လာတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူရဲ့ အဲဒီလို အမျက်ထွက် လုပ်ရပ်တွေကြောင့် တစ်ကျောင်းလုံးကို
D ဟာ သူ့ကိုသူ ပြန်ထိန်းနိုင်တဲ့အထိ ပိတ်ချခဲ့ရပါတယ်၊
အဲဒါဟာ တစ်နာကျော်အထိ ကြာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
D ကို ဘယ်လိုကူရမှာကို ကျောင်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပါ။
ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ဖြစ်ခဲ့လို့ ကျွန်မ သိပါတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ အမြန်ဆုံး စုဝေးပြီး စဉ်းစားကြံဆခဲ့ကြရာ
ဒီအခြေအနေဟာ ကျွန်မ လေ့ကျင့်ခဲ့ဘူးသမျှ ဖြစ်ရပ်များထက်ကို
လွန်ကဲနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်တာ ဝန်ခံခဲ့ခကြရပါတယ်။
D က ရမ်းကားတိုင်းမှာ
ကျွန်မရဲ့ ပြင်ဆင်ရေး အဆင့်မှာ ဘာကိုများ ငါလုပ်ခဲ့တာ
မှားသွားပါလိမ့် ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန် မေးနေခဲ့တတ်တယ်။
D လို ကလေးမျိုးနဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုများ ပြုမူသင့်ပါသလဲ။
ပြီးတော့ ဒီ့ပြင်ကလေးတွေ အားလုံးရဲ့ စာသင်ယူမှု နှောင့်ယှက်ခံနေရတာကို
ဘယ်လိုများ ကျွန်မ ရပ်စဲနိုင်မလဲ။
ကျွန်မတို့က ကျွန်မတို့ သိမှတ််သမျှ အရာတွေ အားလုံးကို အားထုတ်ခဲ့ကြတယ်၊
D နဲ့ စကားပြောကြည့်ခြင်း၊
သူရဲ့ အခွင့်အရေး အချို့ကို ရုပ်သိမ်းခြင်း၊
မိဘတို့ထံ အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်ခြင်း၊
လုပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဘာမှမထူးခဲ့လို့ လက်တွေတွင် သူ့ကို ထုတ်ပစ်ရန်သာ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါ သူ့ကို ကူမပေးနိုင်ကြောင်း ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တယ်။
ဒီလို လုပ်မှုက D အတွက် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။
တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ကျောင်းသားတွေဟာ သူတို့ ပညာရေးအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ကြပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ဘေးကင်းမယ့် အဖြေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေမဲ့၊
ရိုးရှင်းတဲ့ စိတ်ကူး တစ်ခုကိုတော့ ရခဲ့ကြပါတယ်-
D လို ကလေးတွေ ကျောင်းထဲမှာ ရှင်သန်ဖို့ အတွက်သာမက
ဘ၀ထဲမှာပါ ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက်
ကျွန်မတို့ဟာ သူတို့ကို ရေးဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးရုံသာမက
သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲက ခံစားချက်တွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ် ထိန်းချုပ်ကြရမယ်
ဆိုတာကို သင်ကြားပေးနိုင်မယ့် နည်းတစ်ခုခုကို ရှာကြံရန် လိုအပ်ခဲ့တယ်။
ဒါနဲ့ အဲဒီလို အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ကြရင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ Ohio ပြည်နယ်ထဲက
အဆင့် F ဖြင့် အဆင့်အနိမ့်ဆုံးကျောင်း ဖြစ်ခဲ့ရာကနေပြီး
နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာကိုပဲ
အဆင့် C ဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့အထိကို အောင်မြင်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ဒီတော့ ဒါဟာ ထင်ရှားတဲ့အချက်ပါ။
ဆရာတွေ သူတို့ကျောင်းသားတွေရဲ့စိတ်ပိုင်း ၏ ခံစားချက်ကို အာရုံစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာကျတော့၊
ကျောင်းသား ၃၀ နဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အတန်းထဲမှာ ကိုယ်က ရှိနေချိန်တွင်
ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားဆီကို စားပွဲကို ကန်ပစ်နေတယ်ဆိုရင်၊
ကလေးရဲ့ စိတ်ထာ ဖြစ်နေတာကို ဆန်းစစ်ကြည့်ဖို့ထက်
အဲဒီကလေးကို ကျောင်းမှ ထုတ်ပစ်ရတာက ပိုပြီး လွယ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က D နဲ့ ပတ်သက်ပြီး
D နဲ့ တူတဲ့ ကလေးတွေအတွက် သိလာခဲ့ရတာက
သေးငယ်တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေဟာ ကြီးမားတဲ့ ခြားနားချက်ကို လုပ်နိုင်ခြင်းပါပဲ၊
ပြီးတော့ အဲဒါကို အချိန်မရွေး စလို့ရနိုင်ပါတယ်။
အဲဒါ့အတွက် ဘတ်ဂျက်ကြီးရန် မလို သို့မဟုတ် မဟာဗျူဟာ စီမံကိန်းကြီး မလိုပါဘူး၊
ကိုယ်လိုအပ်တာက ကိုယ့်ဆီမှာ ရှိိတာတွေကို စဉ်းစားဖို့နဲ့
အဲဒါတွေ ဘယ်မှာရှိနေတာကို သိထားဖို့ပါပဲ။
ပညာရေးထဲမှာ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အစဉ်လိုပဲ အဖြေတွေကို အပြင်မှာ ရှာဖို့ ကြိုးစားကြတယ်၊
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနှင့်ပြီး သားကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်နိုင်ဖို့
အချိန်၊ ငွေ​ကြေးနဲ့ အားထုတ်မှုတွေကို သုံးခဲကြပါတယ်။
အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ မြန်ဆန်စွာ လုပ်ချင်ရင် အဲဒီလို လုပ်ဖို့လိုတယ်။
ကျွန်မ D အ​ကြောင်း သိလာရတာက ဒီလိုရှိပါတယ်။
သူဒီလို ဒေါသထွက်နေရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်း ကို ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဖေါ်ထုတ်ချင်ခဲ့တယ်။
သူ့ဖခင်ဟာ မိသားစုကို စွန့်ပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့ကြောင်း၊
သူ့မိခင်ကျတော့ မိသားစုကိုထောက်ပံ့နိုင်ရန် အချိန်ပိုတွေ အများကြီး အလုပ်ဆင်းနေခဲ့ရတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ D ဟာ ဆက်ဆံနိုင်တဲ့ လူကြီးရယ်လို့ မရှိခဲ့ပါ -
ပြီးတော့ သူဟာ က​ျောင်းကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ အခါမှာ
သူ့ညီလေးအတွက်ပါ တာဝန်ယူကြည့်ပေးနေခဲ့ရတယ်။
D ဟာ အဲဒီအချိန်မှာ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်ဖြစ်ခဲ့တာ မှတ်မိဖို့ လိုပါတယ်။
သူဟာ ကျောင်းဝန်းကျင်ထဲကို ကူးပြောင်း ဝင်လာချိန်မှာ ပြဿနာတချို့
ဖန်တီးခဲ့တာကို ကျွန်မ အပြစ်တင်ချင်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ စာဖတ်နည်း၊ သင်ချာတွက်နည်းတွေကို သင်ပေးနေစဉ် သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို
ဖယ်ရှားပစ်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းတွေကို ရှာကြံဖို့ လိုခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။
ကျွန်မကို ဒီကိစ္စဲထဲမှာ အရာသုံးခုက အများဆုံး ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
ပထမအနေနဲ့ သူ့အတွက် အခက်ဆုံးအရာတွေကို ဖေါ်ထုတ်ရန် လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကလေးငယ်အများစုတွေလိုပဲ
ကျောင်းကို စပြီး တက်ရခြင်းဟာ ခက်ခဲတဲ့ အကူးအပြောင်းကာလ ဖြစ်နိုင်တယ်၊
သူတို့ဟာ စနစ်ကျမှု နည်းပါးတဲ့ အိမ်တွင်း အခြေအနေထဲမှနေပြီး
ပိုပြီး စနစ်ကျတဲ့ ကျောင်းဝန်းကျင်ထဲကို ရွှေ့ပြောင်းလာကြရလို့ပါ။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့က D အတွက် အေးဆေးရေး နေရာ တစ်ခုကို
ကျွန်မတော်တို့ရဲ့ အနားယူရေး အခန်းမှာ စီစဉ်ပေးခဲ့ကြတယ်၊
လှုပ်ကစားလို့ရတဲ့ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ ထိုင်ခုံအပျော့စားနဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိခဲ့တယ်။
နံနက်ပိုင်းတွင် D ကို အဲဒီအခန်းထဲ ဝင်ပြီး အခြားကလေးတွေနဲ့
ဝေးတဲ့ နေရာမှာ နားခွင့် ပြုခဲ့ခြင်းဖြင့်
သူ့ကို ကျောင်းဝန်းကျင် အခြေအနေသို့ ပြန်ပြီး ရနိုင်အောင် သူ့စိတ်ကြိုက်
နေထိုင်ခွင့် ပြုခဲ့ကြရတာပါ။
ကျွန်မတို့က D အကြောင်းကို ပိုပိုသိလာလေလေ၊
သူ့ကို စိတ်အေးလာစေမယ့် အခြား နည်းဗျူဟာတွေကို တိုးတိုး သင်ယူနိုင်လေပါ။
ဥပမာ၊ D ဟာ ငယ်သေးတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကူရတာကို ကြိုက်ခဲ့တယ်၊
အဲဒါနဲ့ သူ့ကို သူငယ်တန်း ကျောင်းသားတွေကို ကူပေးသူ ခန့်ပေးခဲ့ကြတယ်၊
သူဟာ သူငယ်တန်း စာသင်ခန်းကို သွားပြီး
ကျောင်းသားလေးတွေကို စာရေးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်။
သူဟာ ဆရာတွေ လက်လှမ်းမမှီခဲ့ကြတဲ့ တချို့ကလေးငယ်တွေနဲ့ဆို
အတော့်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။
ရှင်တို့ ယုံချင်မှ ယုံနိုင်ပေမဲ့၊
D ဟာ တကယ့်ကိုပဲ သူငယ်တန်း ကျောင်းသား တချို့ကို အေးဆေးလာအောင် ကူနိုင်ခဲ့လို့
ရွယ်တူကလေးတွေရဲ့ သြဇာဟာ သက်ကြီးတွေရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုထက်
ပိုပြီး ထိရောက်မှုရှိတာကို အချက်ပြလိုက်မှုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ဟာ ဟာသတွေ ပြောဆိုရင်း သူနဲ့ သီချင်းဆိုလေ့ ရှိခဲ့ကြတယ်။
တကယ်ပါပဲ၊ အဲဒါဟာ ရီစရာကောင်းတာ အမှန်ပါပဲ၊
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့်ဆရာတွေက ကလေးငယ် တွေနဲ့ တကယ့်ကို ရယ်မောနိုင်ကြတာကိုပါ၊
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဟာသကို ပြောပြနေစဉ် ဒါမှမဟုတ် ရေဒီယိုခန်းထဲ သီချင်းဆိုနေစဉ်
D ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့အားသင့်မှုကို ခန့်မှန်းကြည့်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံးလိုလို ရယ်မောမှုနဲ့ ပြီးဆုံးခဲ့ကြတာချည်း ဖြစ်လျက်
သူတရဲ့ ဒေါသထွက်မှုတွေကို တိုလာစေရင်း
ကျွန်မတို့အား သူရဲ့ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်အောင် ကူပေးခဲ့ပါတယ်။
ရှင်တို့အထဲက တချို့တို့က
"တကယ်တမ်းတွင် ကျောင်းသားတိုင်းအတွက် ဒီလို တကူတက လုပ်ကိုင်ပေးမှုဟာ တက်ပြီး
လက်တွေ့မကျနိုင်ဘူး’’ လို့ ထင်ကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က တကယ့်ကို အဲဒီလို လက်တွေ့ လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။
D အတွက် အလုပ်ဖြစ်တဲ့ နည်းတွေ ကျွန်မတို့ ဖေါ်ထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ၊
ကျွန်မတို့ ဆရာတွေဟာ အဲဒါတွေကို တခြား ကျောင်းသားတွေအတွက် အသုံးချလာနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ကျောင်းသားရဲ့ ပြုမူပုံကို တုံ့ပြန်မယ့်အစား ကြိုတင်ပြီး
တုံ့ပြန်လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြလို့ပါ။
ကျွန်မတို့ ဆရာတွေဟာ တကယ့်ကိုပဲ သင်ခန်းစာအတွင်းမှာ ကလေးတွေကို
သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖေါ်ထုတ် ခွဲခြားနိုင်အောင်
အဲဒါတွေနဲ့ လိုက်ညီတဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ မဟာဗျူဟာတွေကို ပြောပြခဲ့ကြတယ်၊
အဲဒီထဲမှာ ၁၀ အထိ ရေတွက်ကြည့်ခြင်း၊
တအား လည်နေတဲ့ ကိရိယာကို ဖမ်းယူမှု
ဒါမှမဟုတ် အမြန် လမ်းလျှောက်မှုတို့ ပါခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ တစ်နေ့အတွင်းမှာ ဦးနှောက် အတွက် အားလပ်ချိန်တွေကို ထည့်ပေးခဲ့ကြတယ်၊
ကလေးတွေ သီချင်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်၊
ယောဂကို လေ့ကျင့်ခွင့် ပြုခဲ့ကြတယ်၊
ပြီးတော့ စနစ်တကျ ကာယဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုထဲ ပါဝင်ခွင့် ပြုခဲ့ကြပါတယ်။
အချိန်ကြာစွာ ထိုင်နေရခြင်းနဲ့ ပြဿနာရှိခဲ့ကြတဲ့ ကလေးတွေအတွက်
ကျွန်မတို့ဟာ ပျော့ပြောင်းတဲ့ ထိုင်ခုံတွေကို သုံးခဲ့ကြတယ်။
လှုပ်ယမ်းကစားလို့ရတဲ့ ကုလားထိုင်တွေ လေကျင့်ရေး စက်ဘီးတွေ ပါခဲ့ပါတယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဘဲဥပုံစက်တွေတောင် ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်၊
သူတို့ရဲ့စားပွဲခုံ အောက်မှာ အဲဒါတွေကို ခြေနဲ့နင်းခွင့် ပြုခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီလို ပြောင်းလဲမှုတွေက ကလေးတွေကို စာသင်ခန်းထဲမှာ ကျန်နရစ်ဖို့ အားပေးလျက်
သူတို့သင်ယူနေတာကို အာရုံစိုက်လာစေခဲ့တယ်။
နှောင့်ယှက်ကြတဲ့ ကလေးတွေ နည်းလာတာနဲ့အမျှ
ကလေးတွေ အားလုံးရဲ့ သင်ယူမှု ပိုကောင်းလာပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ အံ့အားသင့်စရာ အချက်က-
အဲဒါတွေအတွက် ကျွန်မတို့ဟာ အများကြီး ပိုပြီး ကုန်ကျခံရန် မလိုခဲ့ခြင်းပါ။
ကျွန်မတို့ဟာ ရှိခဲ့တဲ့ အရာတွေကို တမျိုး စဉ်းစားသုံးလာကြတယ်။
ဥပမာဆိုပါစို့၊ ကျောင်းတိုင်းဆီမှာ သင်ကြား ပို့ချရေး ထောက်ပံ့ရေးလိုင်း ရှိပါတယ်။
သင်ကြားပို့ချရေး ပံ့ပိုးမှုဟာ စာအုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊
သင်ပုန်းအဖြူလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊
ပျော့ပြောင်းတဲ့ ထိုင်ခုံလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊
တအားလှိမ့်လည်နိုင်တဲ့ ကိရိယာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊
ကျောင်းထဲက နံရံကို စိတ်ပိုအေးဆေးမယ့် အရောင်မျိုး ဆေးသုတ်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊
ကျောင်းသားတွေကို ကူပေးနိုင်တဲ့ ဘာအရာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ပညာရေး ကိရိယာတွေထဲ ရင်းနှီးမမြှုပ်နှံခဲ့ကြဘူးလို့ မဆိုချင်ပါ-
အဲဒါကတော့ ထင်ရှားပါတယ် -
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ လူမှုရေး ကိရိယာတွေကိုပါ အလေးထားလာခဲ့ကြတယ်။
ရလဒ်တွေ ကိုယ်၌ကိုက ထင်ရှားနေပါတယ်။
ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုကို လေးနက်စွာ ထည့်တွက်လျက်
သူတို့အား သူတို့စိတ်ခံစားမှုတွေကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်အောင် ကူညီပေးခြင်းဖြင့်၊
စာဖတ်မှုနဲ့ သင်္ချာ အမှတ်တွေထဲမှာ ဧရာမ တိုးတက်မှုကို မြင်လာရတယ်၊
တစ်နှစ်အတွင်း မျှော်မှန်းရနိုင်တဲ့ တိုးတက်မှုထက် များစွာမှ ပိုခဲ့ပါတယ်၊
ပြီးတော့ လူမျိုးနဲ့လူဦးရေ အခြေအနေအရ ဆင်တူခဲ့တဲ့ ကျောင်းတွေထက် သာလွန်ခဲ့ပါတယ်။
ကလေးများအား သူတို့ စိတ်ခံစားမှုကို စီမံ ခန့်ခွဲရာမှာ ကူညီဖို့ ဒုတိယ လုပ်ခဲ့ကြတာက
ဩဇာပေးဖို့ နည်းတွေကို ရှာခဲ့ကြတယ်။
ငွေကြေး သိပ်မရှိတဲ့ အစိုးရ ကျောင်းအနေနဲ့
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေ အိမ်မှာ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တဲ့
ပြဿနာတွေကို ကိုင်တွယ်ပေးမဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ မရှိခဲ့ဘူး၊
အဲဒါကို တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းရန် သင်တန်း တက်ထားတာ သို့မဟုတ် ပံ့ပိုးမှု မရှိခဲ့ကြပါ။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ ဒေသထဲ အုပ်စုတွေကို ရှာကြည့်ခဲ့ကြရတယ်၊
လူ့အသိုင်းအဝိုင်း အေးဂျင်စီများ၊
Ohio State University တောင် ပါခဲ့တယ်။
Ohio State University နဲ့ ကျွန်မတို့ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ခဲ့မှုမှ
ဆရာဖြစ်ဖို့ သင်နေကြသူများ သာမက
စိတ်ပညာနဲ့ လူမှုရေး အလုပ်များကို လေ့လာနေခဲ့ကြတဲ့
ကျောင်းသားတွေရဲ့ အကူအညီကို ရလာခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီ ကျောင်းသားတွေကို ကျွန်မတို့ ဆရာတွေနဲ့ တွဲပေးလျက်
ပြဿနာ အများဆုံး ကျောင်းသားတွေကို ကူညီပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
ရလဒ်အဖြစ် လူတိုင်း အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ ဆရာတွေက ကောလိပ်အဆင့် နောက်ဆုံး တွေးခေါ်ပုံကို အသုံးချခွင့် ရခဲ့ကြတယ်၊
ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေကျတော့ လက်တွေ့ဘဝထဲက အတွေ့အကြုံကို
စာသင်ခန်းထဲမှာ ရရှိခဲ့ကြတယ်။
ဒေသထဲက Nationwide Children's Hospita နဲ့ လက်တွဲမှုအဖြစ်
သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာကို ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းကို ဆောက်လုပ်ပေးနေရာ၊
ကျွန်မတို့ ကျောင်းသားတွေအတွက် ကျန်းမာရေး နဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးကို စီစဉ်ပေးနိုင်မယ်။
ကျွန်မတို့ ကျောင်းသားတွေကလည်း အဲဒီမှ အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့ကြပါသေးတယ်။
ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းပျက်မှု စာရင်း ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာခဲ့တဲ့အပြင်
ကလေးတွေဟာ ကျောင်းတက်နေတုန်းမှာကို လိုအပ်တဲ့ အကြံပေမှုကို
ကျွမ်းကျင်သူတို့ထံမှ ရယူနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
တကယ်တော့ အကြီးဆုံး အပြောင်းအလဲက D ထဲတွင် ဒါမှမဟုတ် ကလေးများထဲမှာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
စာသင်ခန်းထဲက လူကြီးတွေမှာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ဆရာတွေဟာ ပုံမှန်အားဖြင့်
သူတို့ရဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာများကို စီမံရာတွင်၊ ပို့ချပေးရာတွင် တော်ကြပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့၊ ကိုယ်က နှောင့်ယှက်ခံရတဲ့ အပြုအမူမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါမှာ
သူတို့ဟာ ဘာလုပ်ရမှန်းကို လုံးဝကို မသိသလို ခံစားရမိနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်း ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှုကို ကျွန်မတို့ တာဝန်ယူလိုက်တာနဲ့
ကျွန်မတို့ဟာ ပယ်ပစ်ရေး တွေးခေါ်မှုမှနေပြီး
နှောင့်ယှက်တဲ့ကောင်- အခန်းထဲမှ ထွက်သွား--
ယုံကြည်မှုနဲ့ လေးစားရေးဆီကို ကူးပြောင်းလိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒါ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး၊
ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ
အဲဒါဟာ အပြုသဘော အပြောင်းအလဲဆီ သွားရာ လမ်းဖြစ်မှန်း ခံစားမိကြတယ်၊
ကျွန်မနဲ့အတူ အဲဒီလို ခုန်ပျံဖို့ ဆုံးဖြတ် ခဲ့ကြတဲ့ ဆရာတွေအတွက် ကျွန်မ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ပညာရေး ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖွံ့ဖြိုးလာစေမယ့် စီမံကိန်းအဖြစ်
ကျွန်မတို့ဟာ Dr. Bruce Perry ရဲ့ သုတေသနကို လေ့လာခဲ့ကြတယ်၊
ကလေးဘဝက အတွေ့အကြုံ အမျိုးမျိုးတို့ကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးနေဆဲ ကလေးရဲ့ ဦးနှောက်အပေါ်
အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပုံ သုသေသနကိုလည်း လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ သိလာရတာက တချို့ ကလေးတွေဆီမှာ
မိဘ မရှိတော့တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး၊
အိမ်ထဲက ဘဝ ဖရိုဖရဲနိင်လှတာ၊
ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနဲ့ နာမကျန်းမှုတွေ၊
ရှိနေခြင်းတို့က ဖွံ့ဖြိုးဆဲ ဦးနှောက်ထဲတွင် တကယ့် ဒဏ်ရာလို ခံစားရတာ သိနားလည်လာကြတယ်။
တကယ့်ကို စိတ်ဒဏ်ရာပါပဲ။
အဲဒီစကားလုံးဟာ သိပ်ကို ပြင်းထန်နိုင်ပေမဲ့၊
အဲဒီစကားလုံးကမှ မြင်နေကျ အပြုအမူများအား ကျွန်မတို့ရဲ့ နားလည်ပုံကို ပြောင်းပစ်တယ်။
ခုနက ဖေါ်ပြခဲ့တဲ့ အိမ်ထဲက အခက်အခဲတွေကျတော့
ပညာကို သင်ယူရာတွင် နှောင့်ယှက်နေကြတဲ့ အကာအရံမရှိတဲ့ နဗ်ကြောနဲ့ တူခဲ့ရာ၊
ကျွန်မတို့ဟာ ဖြေရှင်းရေးနည်းကို ရှာကြံရန် လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ ဆရာတွေဟာ ပို့ချရေး စီမံကြရာတွင်
ပို့ချမယ့် သင်ခန်းစာတွင် အာရုံစိုက်ရမယ့် အချက်တစ်ခုသါ ပါစေလျက် အချိန်လျှော့ခဲ့ရတယ်၊
ကလေးတွေအတွက် လှုပ်ရှားရေး အားလပ်ချိန်တိုများကို ပေးလျက်
ကလေးတွေကို အဲဒီထဲမယ် ဆက်လက် ပါဝင်စေခဲ့ကြပါတယ်၊
နှစ်မိနစ်ဆက်တိုက် ကလေးတွေဟာ အတန်းထဲတွင် စိတ်ကြိုက် ခုန်ကနိုင်ခဲ့ကြတယ်၊
အချက်အလက်သစ်ကို သင်ယူရာတွင် အားလပ်ချိန်က ကူညီပေးတာကို ကျွန်မတို့ သိထားခဲ့ရလို့ပါ။
ကျွန်မထည့်ပေးလိုက်တဲ့ "Cha-Cha ဆလိုက်ပုံ" ဟာဖြင့် ခဏကဖို့ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်မိတယ်။
(ရယ်သံများ)
ဆရာတွေက "မင်း ဘာများ လွဲမှားနေတာလဲ?"
မေးမယ့်အစား "မင်းလို ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ။" လို့ မေးလာကြတယ်။
ဒါမှမဟုတ် "ထွက်သွားစမ်း" အစား "မင်းကို ဘယ်လို ကူပေးရမလဲ" မေးလာကြတယ်။
ကလေးတွေထဲကို အဲဒီလို မြှုပ်နှံမှုဟာဖြင့် အစစအရာရာကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်၊
ကျွန်မတို့ရဲ့ ပညာရေး အမှတ်တွေ ဆက်ပြီး မြင့်တက်လာနေတာကို မြင်နိုင်ပါသေးတယ်။
D ဟာ စတုတ္ထတန်းကို တက်လိုက်ချိန်မှာ၊
သူ့ဆီမှာ ပြဿနာရယ်လို့ မရှိသလောက် ဖြစ်လာတာကို ကျွန်မ ဝမ်းသါပါတယ်။
သူဟာ ကျောင်းထဲမှာ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး၊
သူ့ အပြုအမူကို အတူယူကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးပါပဲ။
ကျွန်မတို့ ကျောင်းထဲက အခြေအနေဟာ ဆက်လက် တိုးတက်လာနေတာ ကျွန်မတို့ ခံစားရတယ်။
ဒီနေရာဟာ ကလေးတွေအတွက်သာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းပြီး လုံခြုံတာ မကပါ၊
သက်ကြီးတွေအတွက်ပါ ဖြစ်လာတယ်။
အပြင်ဘက်မှနေပြီး ဘယ်လိုမှ သြဇာပေးမှု မရှိဘဲနဲ့ပါ။
ဒီနေ့ အခြေအနေကို ယူပြောရပါက၊
ကျွန်မဟာ သမရိုးကျ အထက်တန်း ကျောင်းတွေမှာ ပညာသင်ရာတွင် ရုန်းကန်နေကြရတဲ့
အထက်တန် းကျောင်းသားတွေအတွက်
အစားထိုးရေး ပညာပို့ချနည်း အစီအစဉ်ထဲ ပါဝင် လုပ်ကိုင်နေတယ်။
မကြာသေးမီက ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံ သမိုင်းကို လေ့လာကြည့်ခဲ့တယ်။
သူတို့ထဲက တော်တော်များများဟာ အသက် 17 မှ 18 နှစ် အတွင်းမှာပါ၊
မူးယစ်ဆေးဝါး ပြဿနာတွေ ရှိကြတယ်၊
လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းထဲ ဝင်ဘူးသူ ထွက်ဘူးသူတွေပါ၊
ကျောင်းမှ အထုတ်ခံခဲ့ကြရတဲ့ သူတွေပါ။
ကျွန်မ ရှာတွေ့မိတဲ့ အချက်က သူတို့ တော်တော်များများရဲ့ ပြုမူပုံဟာ
ခြောက်နှစ်အရွယ် D ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်မက စိတ်ထဲ တွေးမိတာက-
ဒီကလေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝ ခက်ထန်ခဲ့စဉ် တုန်းကသာ ကောင်းမွန်တဲ့ မဟာဗျူဟာတွေကို
သင်ယူလေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ကြမယ် ဆိုရင်၊
သူတို့ဟာ ဒီနေ့တွင် ပုံမှန် အထက်တန်း ကျောင်းတွေမှာ ပညာသင်နိုင်ခဲ့ကြမှာပါ။
ကျွန်မ ရာနှုန်းပြည့် မသေချာပေမဲ့၊
အဲဒီစနစ်က ကူညီပေးခဲ့မှာပါလို့ ကျွန်မ ပြောရဲပါတယ်။
ကျွန်မတို့ အားလုံး ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးတွေရဲ့ လူမှုရေးနဲ့ စိတ်ပိုင်းဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက်
အလေးအနက် တာဝန်ယူကြရမယ့် အချိန် ရောက်လာပါပြီ။
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေအတွက် ဘာတွေ လုပ်ကိုင် ရမှာကို တာဝန်ယူ ထုတ်ပြောရမယ့် အချိန်ပါ။
ကျွန်မတို့က ကလေးတွေကို ရေးဖတ်ရန် သင်ပေး လိုက်လို့ သူတို့ ကျောင်းအောင်နိုင်ကြပေမဲ့၊
သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်း မရှိကြသေးရင်၊
ကျုပ်တို့ရဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဟာ ဘာနဲ့ သွားတူမလဲ။
ကျွန်မက ရှင်တို့ကို ပြောချင်တာက-
ခင်ဗျားတို့ ရင်းနှီးစိုက်ထုတ်ကြမလား ဒါမှမဟုတ် နောကမှာ ပေးဆပ်ကြမှာလား။
အခုအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ကျွန်မတို့ ကလေး တွေထဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြရမယ့် အချိန်ပါ။
သူတို့ကို စာမေးပွဲ အောင်သူ၊ ကျရှုံးသူ ဆိုပြီး ရေတွက်ဖို့ မဟုတ်ပါ၊
သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ် နိုင်ငံသားတွေပါ၊
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ အားပေးသံများ)