Αυτό είναι ένα δημοτικό σχολείο στο Κολόμπους του Οχάιο.
Στο σχολείο αυτό υπήρχε ένας μαθητής ονόματι Δ.
Όταν ο Δ πρωτοήρθε στο σχολείο μας, ήταν μόλις έξι ετών:
ήταν ένα κουκλάκι,
και το χαμόγελό του φώτιζε ολόκληρη την τάξη.
Αφού όμως πέρασε λίγους μήνες στο σχολείο,
ο Δ άρχισε να θυμώνει
και αυτό το χαμόγελο έσβησε.
Ο Δ άρχισε να κάνει πράγματα, όπως ν' αναποδογυρίζει τραπέζια,
να πετάει θρανία και καρέκλες,
να ουρλιάζει στους δασκάλους,
να κάθεται πάνω στα περβάζια,
να μπαινοβγαίνει τρέχοντας στην τάξη,
και ακόμη να τρέχει έξω απ' το σχολείο.
Μερικές φορές, αυτές οι εκρήξεις θυμού
έβαζαν όλο το σχολείο σε κατάσταση ετοιμότητας
μέχρι να καταφέρει ο Δ να ηρεμήσει,
κάτι που συχνά έπαιρνε πάνω από μία ώρα.
Κανείς στο σχολείο δεν ήξερε πώς να βοηθήσει τον Δ.
Και το ξέρω, επειδή εγώ ήμουν η διευθύντρια σ' εκείνο το σχολείο.
Και όπως με ενημέρωνε άμεσα και συλλήβδην το προσωπικό,
αυτή η κατάσταση ήταν πιο ακραία
απ' όλα όσα είχαμε μάθει ποτέ ν' αντιμετωπίζουμε.
Κάθε φορά που ο Δ είχε ξεσπάσματα,
σκεφτόμουν διαρκώς:
τι μου διέφυγε όταν έκανα σεμινάρια για να γίνω διευθύντρια;
Πώς θα έπρεπε να διαχειριστώ ένα παιδί σαν τον Δ;
Και πώς να τον αποτρέψω απ' το να παρεμποδίζει τη μάθηση
όλων των άλλων μαθητών;
Κι αφού δοκιμάσαμε όλα όσα θεωρούσαμε ότι ξέραμε,
όπως το να συζητήσουμε με τον Δ
και να του στερήσουμε κάποια προνόμια
και να τηλεφωνούμε στους γονείς,
η μοναδική επιλογή που μας απέμεινε ήταν να τον αποβάλουμε
και γνώριζα ότι αυτό δεν θα τον βοηθούσε.
Αυτό το σενάριο δεν συμβαίνει αποκλειστικά στον Δ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο, μαθητές έχουν προβλήματα με την εκπαίδευσή τους.
Αν και δεν βρήκαμε μία λύση με εγγυημένα αποτελέσματα,
καταλήξαμε στην εξής απλή ιδέα:
ότι προκειμένου τα παιδιά σαν τον Δ όχι μόνο να επιβιώσουν στο σχολείο,
αλλά και να ολοκληρωθούν,
έπρεπε κάπως να βρούμε έναν τρόπο
όχι μόνο για να τους μάθουμε ανάγνωση και γραφή,
αλλά επιπλέον να τους βοηθήσουμε να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.
Κάνοντας αυτό, μπορέσαμε ν' αναβαθμίσουμε το σχολείο μας
από ένα από τα σχολεία με τις χαμηλότερες επιδόσεις στο Οχάιο,
και με τον χαμηλότερο βαθμό,
σκαρφάλωσε στο επίπεδο Γ μέσα σε λίγα χρόνια.
Άρα φαίνεται ξεκάθαρα, σωστά;
Σαφώς οι δάσκαλοι θα έπρεπε να εστιάζουν στην ψυχική ευημερία των μαθητών τους.
Αλλά στην πραγματικότητα,
όταν βρίσκεσαι σε μια αίθουσα γεμάτη με 30 μαθητές,
και ένας απ' αυτούς σου πετάει θρανία,
είναι πολύ πιο εύκολο να τον αποκλείσεις,
παρά ν' ανακαλύψεις τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του.
Αλλά αν μάθαμε κάτι για τον Δ,
και για όλα τα παιδιά σαν τον Δ,
είναι ότι οι μικρές αλλαγές μπορούν να φέρουν τεράστια διαφορά
και μπορούμε ν' αρχίσουμε τώρα.
Δε χρειάζεται να έχετε πολλά χρήματα ή φοβερά στρατηγικά πλάνα,
απλώς χρειάζεται να σκεφτείτε πιο έξυπνα
το τι έχετε και πώς θα το διαχειριστείτε.
Στην εκπαίδευση, τείνουμε να ψάχνουμε απαντήσεις πέρα απ' το προφανές
και σπάνια αφιερώνουμε επαρκή χρόνο, χρήματα και ενέργεια
για να βελτιώσουμε αυτά που είναι ήδη δεδομένα,
και να πραγματοποιήσουμε άμεσα μια ουσιώδη αλλαγή.
Κοιτάξτε, τι έμαθα για την περίπτωση του Δ.
Ήθελα να ψάξω κι άλλο, για να βρω γιατί κουβαλούσε τόσο θυμό μέσα του.
Κι αυτό που ανακάλυψα ήταν, ότι ο πατέρας του είχε φύγει απ' το σπίτι
και η μητέρα του έκανε διπλές βάρδιες για να συντηρήσει την οικογένειά τους,
που σήμαινε ότι ο Δ δεν είχε έναν ενήλικα για να δεθεί μαζί του
και ήταν υπεύθυνος για την φροντίδα του μικρού του αδελφού,
όταν γυρνούσε σπίτι απ' το σχολείο.
Να σας θυμίσω, ότι ο Δ ήταν μόλις έξι ετών;
Δεν φταίει που δυσκολεύεται με την μετάβαση στο σχολικό περιβάλλον.
Αλλά και πάλι έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να τον βοηθήσουμε με αυτά τα συναισθήματα
καθώς του δίναμε τις βασικές δεξιότητες γραφής και αριθμητικής.
Τρία πράγματα μας βοήθησαν περισσότερο.
Καταρχάς, έπρεπε να εντοπίσουμε πού εστιαζόταν κυρίως η δυσκολία του.
Για τα πιο πολλά μικρά παιδιά,
η άφιξη στο σχολείο μπορεί να επιφέρει μία δύσκολη προσαρμογή,
καθώς αφήνουν το χαλαρό περιβάλλον του σπιτιού
και πάνε σ' ένα πιο δομημένο σχολικό περιβάλλον.
Δημιουργήσαμε, λοιπόν, ένα χώρο για να μπορεί ο Δ να ηρεμεί,
σε ένα ειδικό δωμάτιο,
που είχε κουνιστές καρέκλες, μαλακά μαξιλάρια και βιβλία,
και αφήναμε τον Δ να πηγαίνει σ' αυτό το χώρο το πρωί,
μακριά από τ' άλλα παιδιά,
δίνοντάς του χρόνο να μεταβεί ομαλά στο σχολικό περιβάλλον
με τους δικούς του όρους.
Και όπως αρχίζαμε να μαθαίνουμε περισσότερα για τον Δ,
μάθαμε και άλλες στρατηγικές που τον βοήθησαν να ηρεμήσει.
Για παράδειγμα, του άρεσε πολύ να βοηθά τους μικρότερους μαθητές,
οπότε του αναθέσαμε να βοηθά τα παιδάκια του νηπιαγωγείου,
και πήγαινε στην τάξη του νηπιαγωγείου
και έδειχνε στους μαθητές πώς να γράφουν γράμματα.
Και μάλιστα το πέτυχε με μερικά από αυτά τα παιδιά,
σε αντίθεση με τον δάσκαλό τους.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι,
ο Δ πραγματικά κατόρθωσε να ηρεμήσει μερικούς μαθητές του νηπιαγωγείου,
δείχνοντας ότι η επιρροή των συνομιλήκων στη συμπεριφορά ήταν πολύ πιο μεγάλη
από οτιδήποτε μπορούσε να κάνει ένας ενήλικας.
Λέγαμε αστεία και τραγουδούσαμε μαζί του.
Ξέρω ότι ακούγεται χαζό,
η διευθύντρια και οι δάσκαλοι να γελάνε μαζί με τα παιδιά
αλλά φανταστείτε την έκφραση στο έκπληκτο πρόσωπο του Δ
όταν η διευθύντρια κάνει αστειάκια ή τραγουδά ένα τραγούδι από το ράδιο,
κάτι που σχεδόν πάντα φέρνει γέλια,
μειώνοντας τη διάρκεια του ξεσπάσματός του
και βοηθώντας μας να μπούμε στον κόσμο του.
Καταλαβαίνω ότι κάποιοι σκέφτεστε πως,
«Είναι ανέφικτο να τα κάνουμε όλα αυτά για τον κάθε μαθητή»,
όμως το καταφέραμε στ΄αλήθεια.
Γιατί μόλις διαπιστώσαμε ποια μέσα ήταν αποτελεσματικά για τον Δ,
οι δάσκαλοι αμέσως τα αξιοποίησαν και με τους υπόλοιπους μαθητές.
Αρχίσαμε ν' αντιμετωπίζουμε δυναμικά τη συμπεριφορά των μαθητών
αντί απλώς ν' αντιδράμε σ' αυτή.
Οι δάσκαλοί μας αφιέρωσαν χρόνο από το μάθημα,
για να δείξουν στα παιδιά ν΄αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους
και κατάλληλες και ορθές στρατηγικές για να τα διαχειρίζονται,
όπως το να μετράνε μέχρι το 10,
να παίζουν μ' ένα fidget spinner
ή να κάνουν μια μικρή βόλτα.
Ενσωματώσαμε διαλείμματα χαλάρωσης μέσα στη μέρα,
αφήνοντας τα παιδιά να τραγουδάνε,
να κάνουν γιόγκα
και να συμμετέχουν σε δομημένες δραστηριότητες σωματικής άσκησης.
Και για όσα παιδιά δυσκολεύονται να μένουν καθιστά για πολλή ώρα,
αγοράσαμε καθίσματα πολλαπλών χρήσεων,
όπως κουνιστές καρέκλες και στατικά ποδήλατα,
πήραμε ακόμη και χαμηλά ελλειπτικά,
ώστε να μπορούν τα παιδιά να κάνουν πεντάλ κάτω απ' τα θρανία.
Αυτές οι αλλαγές ενθάρρυναν τα παιδιά να παραμείνουν στην τάξη,
τα βοήθησαν να συγκεντρώνονται και να μαθαίνουν.
Όταν τα παιδιά που ενοχλούν είναι λιγότερα,
όλη η τάξη βελτιώνεται.
Κι εδώ βρίσκεται όλη η μαγεία:
τα έξοδα που κάναμε δεν ήταν τρομακτικά.
Απλά σκεφτήκαμε νέες χρήσεις για όλα αυτά που ήδη είχαμε.
Για παράδειγμα, κάθε δημόσιο σχολείο έχει βοηθητικά υλικά.
Βοηθητικό υλικό μπορεί να είναι ένα βιβλίο,
ένας πίνακας,
ένα αναπαυτικό κάθισμα,
ένα fidget spinner,
μπορεί ακόμα να είναι το να βάψουμε τους τοίχους μ' ένα πιο ήρεμο χρώμα,
επιτρέποντας στους μαθητές να ολοκληρωθούν.
Δεν είναι, ότι δεν επενδύσαμε σε ακαδημαϊκά εργαλεία --
προφανώς --
ωστόσο, λάβαμε υπόψιν μας και τα κοινωνικά εργαλεία.
Και τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους.
Παίρνοντας στα σοβαρά τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών
και βοηθώντας τα να διαχειριστούν αυτά που νιώθουν,
είδαμε άνοδο στους βαθμούς της ανάγνωσης και των μαθηματικών,
που υπερέβησαν κατά πολύ την ετήσια αναμενόμενη άνοδο
ξεπερνώντας πολλά σχολεία από την ίδια περιοχή.
Έπειτα, για να τα βοηθήσουμε να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους
αξιοποιήσαμε την εξωτερική επιρροή.
Ως ένα δημόσιο σχολείο με ανεπαρκή χρηματοδότηση,
δεν διαθέταμε υποστηρικτικά μέσα
για να διαχειριστούμε το χάος που πιθανώς αντιμετωπίζουν στο σπίτι
και σαφώς δεν είχαμε κατάρτιση ή κονδύλια για να το επιλύσουμε άμεσα.
Οπότε απευθυνθήκαμε σε τοπικές ομάδες,
κοινοτικές υπηρεσίες,
ακόμα και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.
Η συνεργασία μας με το Πανεπιστήμιο του Οχάιο
μας εφόπλισε με φοιτητές
που δεν σπούδαζαν μόνο παιδαγωγικά,
αλλά και σχολική ψυχολογία και σχολική κοινωνική μέριμνα.
Αυτοί οι φοιτητές συνεργάστηκαν με τους δασκάλους μας
για να βοηθήσουν τους πιο απαιτητικούς μαθητές.
Και όλοι επωφελήθηκαν,
καθώς οι δάσκαλοί μας ήρθαν σε επαφή με την πιο σύγχρονη ακαδημαϊκή σκέψη
και οι φοιτητές απέκτησαν εμπειρίες ζωής μέσα από τον πραγματικό κόσμο,
μέσα στην σχολική τάξη.
Η συνεργασία με το τοπικό Πανεθνικό Νοσοκομείο Παίδων
μας ωφέλησε -- με μια κλινική που χτίζεται εντός του σχολείου,
παρέχοντας βοήθεια για σωματική και ψυχική υγεία στους μαθητές μας.
Και τα παιδιά μας κέρδισαν από αυτό, επίσης.
Οι απουσίες συνεχώς μειώνονταν
και υπήρχε συμβουλευτική για τα παιδιά,
στην οποία είχαν πρόσβαση μέσα στη σχολική ημέρα.
Και ίσως η σημαντικότερη αλλαγή δεν αφορόυσε τον Δ ή τα άλλα παιδιά.
Αφορούσε τους ενήλικες του χώρου.
Οι δάσκαλοι συνήθως τα πάνε καλά
στον σχεδιασμό και την παράδοση της διδασκαλίας,
αλλά αν προκύψει κάποια αποκλίνουσα συμπεριφορά,
νιώθουν εντελώς έξω από τα νερά της δουλειάς τους.
Αλλά παίρνοντας σοβαρά υπόψη τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας
προχωρήσαμε από τη φιλοσοφία του αποκλεισμού --
ενοχλείς, βγαίνεις έξω --
σ' εκείνη της εμπιστοσύνης και του σεβασμού.
Δεν ήταν εύκολο,
αλλά νιώθαμε βαθιά,
ότι ήταν ο σωστός δρόμος που οδηγούσε στην αλλαγή
κι εξεπλάγην με τους δασκάλους που έκαναν αυτό το άλμα μαζί μου.
Σαν μέρος του σχεδίου για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη,
μελετήσαμε την έρευνα του Δρ. Μπρους Πέρι
και τη μελέτη του για την επίδραση διαφόρων εμπειριών της παιδικής ηλικίας
στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο του παιδιού.
Και μάθαμε ότι κάποιες από τις εμπειρίες των μαθητών μας,
όπως η απουσία ενός γονέα,
μια χαοτική ενδοοικογενειακή ζωή,
η ανέχεια και οι ασθένειες,
προκαλούν ένα πραγματικό τραύμα στους αναπτυσσόμενους εγκεφάλους.
Ναι, τραύμα.
Γνωρίζω, ότι είναι μια βαριά λέξη,
αλλά μας βοήθησε ν' αναθεωρήσουμε
και να κατανοήσουμε τις συμπεριφορές που βλέπαμε.
Οι άσχημες εμπειρίες από το σπίτι
ύψωναν τεράστια τείχη στην γνώση
και έπρεπε να βρούμε πώς θα τα ξεπεράσουμε.
Επομένως, οι δάσκαλοι συνέχισαν να δουλεύουν τα σχέδια διδασκαλίας τους,
συρρικνώνοντάς τα και εστιάζοντας σε ένα θέμα κάθε φορά,
επιτρέποντας στα παιδιά να συμμετέχουν
και συνέχισαν την ενσωμάτωση εκείνων των διαλειμμάτων για κίνηση,
αφήνοντας τα παιδιά να χοροπηδούν στην τάξη και να χορεύουν για δύο λεπτά,
επειδή μάθαμε ότι οι παύσεις συμβάλλουν στη αφομοίωση των νέων πληροφοριών.
Και να προσθέσω ότι οι φιγούρες τσα-τσα είναι ό,τι πρέπει για ένα σύντομο παρτάκι.
(Γέλια)
Είδα δασκάλους να λένε, «Τι σου συνέβη;»
αντί για «Ποιο είναι το πρόβλημά σου;»
ή «Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;» αντί για «Βγες έξω».
Αυτή η επένδυση στα παιδιά μας έφερε τεράστιες αλλαγές
και οι βαθμολογίες μας εξακολούθησαν να ανεβαίνουν.
Με χαρά σας λέω ότι, όταν ο Δ πήγε στην τετάρτη τάξη,
σπάνια προκαλούσε φασαρίες.
Έγινε παράδειγμα για όλο το σχολείο
και αυτή η συμπεριφορά έγινε μεταδοτική για τα υπόλοιπα παιδιά.
Αντιληφθήκαμε ότι το κλίμα του σχολείου συνέχισε να βελτιώνεται,
καθιστώντας το ένα χαρούμενο και ασφαλές μέρος όχι μόνο για παιδιά
αλλά και για ενήλικες,
παρά τυχόν εξωτερικούς παράγοντες.
Επιστρέφοντας στο σήμερα,
τώρα δουλεύω σε ένα εναλλακτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα
με μαθητές λυκείου
που δυσκολεύονται να λειτουργήσουν στο τυπικό περιβάλλον του σχολείου.
Πρόσφατα, μελέτησα κάποιες από τις ιστορίες τους.
Αρκετοί είναι 17 με 18 χρονών,
πειραματίζονται με τις ουσίες
πηγαινοέρχονται στα κρατητήρια ανηλίκων
και αποβάλλονται από το σχολείο.
Και ανακάλυψα ότι αρκετοί από αυτούς παρουσιάζουν την ίδια συμπεριφορά
που είχα δει στον εξάχρονο Δ.
Άρα δεν μένει παρα ν' αναρωτηθώ:
αν αυτά τα παιδιά είχαν μάθει ορθές στρατηγικές διαχείρισης από νωρίς,
όταν έρχονται τα δύσκολα,
θα μπορούσαν τώρα να επιβιώσουν σε ένα τυπικό λύκειο;
Δεν μπορώ να ξέρω στα σίγουρα,
αλλά σας λέω, πιστεύω ότι αυτό θα τα είχε βοηθήσει.
Τώρα, πρέπει όλοι μας να πάρουμε την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη
των παιδιών μας στα σοβαρά.
Τώρα, πρέπει να βγούμε μπροστά, λέγοντας τι πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας.
Αν διδάξουμε ανάγνωση και γραφή στα παιδιά και αποφοιτήσουν,
αλλά δεν ξέρουν πώς να ελέγχουν τα συναισθήματά τους,
πώς θα μοιάζουν οι κοινότητές μας;
Συνηθίζω να λέω:
επενδύστε τώρα ή θα δεχτείτε τις συνέπειες αργότερα.
Τώρα είναι η ώρα να επενδύσουμε στα παιδιά μας.
Είναι οι πολίτες του μέλλοντος,
όχι απλά πιόνια που μπορούν να περάσουν ή να κοπούν σε ένα τεστ.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)