On yıldan uzun bir süredir
okuldan atılmış gençleri inceliyorum,
"boşta gezen" diye anılan gençler...
Eğitim sistemi tarafından
yüzüstü bırakılan gençler,
sokaklarda şiddete, polis tacizine,
polis zulmüne,
ve hatta hapse maruz kalıyor.
Bu genç insanları yıllardır,
kurumsal yapılar içinde izleyerek
bazılarının "okuldan hapishaneye direkt hat"
olarak nitelendirdiği şeyin ne olduğunu
anlamaya calışıyorum.
Resme bu şekilde bakarsanız
çalışmalarımdaki gençleri
bela olarak görebilirsiniz.
Gençlerden birinin elinde bir şise içki var,
14 yaşında,
ve okul günü.
Bu fotoğrafa bakan diğer kişiler
çeteleri, suçluları,
serserileri, sabıkalıları
görebilir.
Fakat ben başka birşey görüyorum.
Ben bu genç insanlara, eğitim sistemine getirecekleri
değerler açısından bakıyorum.
Öyleyse, bu genç insanlara verilen etiketleri değiştirmek,
"riskli"den, "umut veren" e dönüştürmek için bana katılır mısınız?
(Alkışlar)
Bu gençlerin potansiyeli olduğunu
ve bir değişme umudu olduğunu nerden biliyorum?
Biliyorum, çünkü ben de onlardan biriydim.
Korkunç bir yoksulluk içinde, varoşun göbeğinde büyüdüm,
babasız olarak...
Babam beni, daha doğmadan terketmişti.
Sosyal yardım ile yaşıyorduk,
bazen evsiz,
çoğu zaman açtık.
15 yaşıma gelinceye kadar,
3 ayrı suçtan 3 defa ıslah evine gönderilmiştim.
En iyi arkadaşım öldürülmüştü.
Ve hemen sonra,
amcam ben yanında dururken
vuruldu.
Ambulansın gelmesini
bir saatten fazla bekledim ve
o sokakta kan kaybından öldü.
Dünyaya olan umudumu ve inancımı kaybetmiştim,
artık sistemden umudumu kesmiştim, çünkü sistem beni yüzüstü bırakmıştı.
Kimseye verecek bir şeyim yoktu ve
hiçkimsenin de bana verecek bir şeyi yoktu.
Kaderciydim.
18. yaş günümü görebileceğimi bile sanmıyordum.
Burada olmamım sebebi,
duyarlı bir öğretmenin bana uzanıp,
ruhuma dokunmayı başarabilmesidir.
Bu öğretmen,
Bayan Russ...
her zaman sizin işinize burnunu sokan biriydi.
(Kahkahalar)
"Victor, ne zaman hazırsan
senin için buradayım" mesajını veren bir öğretmendi.
(Kahkahalar)
Ben hazır değildim.
Ama o benim gibi gençler için geçerli temel prensibi biliyordu.
Bizler istiridye gibiyiz.
Yalnızca hazır olduğumuzda açılırız ve
açıldığımızda orada yoksanız
tekrar geri kapanırız.
Bayan Russ benim için oradaydı.
Kültürümle bağlantılıydı,
toplumuma, halkıma aileme saygı duyuyordu.
Ona amcam Ruben'in hikayesini anlattım.
Amcam beni işe götürürdü, çünkü beş parasız olduğumu,
paraya ihtiyacım olduğunu biliyordu.
Yaşamak için cam şişe topluyordu.
Okul gününde, sabahın dördünde
cam şişeleri amcamın kamyonetinin arkasına atardık,
şişeler kırılırdı.
Ellerim, kollarım kanamaya başlardı,
spor ayakkabılarım, pantolonum, hepsi kanlanırdı.
Korkardım, acı çekerdim, çalışmayı bırakırdım.
Amcam gözlerimin içine bakar ve bana
"Mijo,
estamos buscando vida" derdi.
"Daha iyi bir yaşam arıyoruz
hiçbir şeyden, bir şeyler yaratmaya çalışıyoruz".
Bayan Russ hikayemi dinledi,
memnuniyetle sınıfa aldı ve dedi ki;
"Victor, bu senin gücün,
bu senin potansiyelin.
Ailen, kültürün, toplumun sana sıkı çalışma değerlerini öğretmişler
bunu akademik dünyada kendini güçlendirmek için kullanabilirsin,
sonra geri gelir ve kendi toplumunu güçlendirirsin.
Bayan Russ'un yardımıyla,
okula geri döndüm.
Hatta ders kredilerimi zamanında tamamladım ve
mezun oldum.
(Alkışlar)
Bayan Russ mezuniyetten önce bana şöyle dedi:
"Victor, seninle gurur duyuyorum,
yapabileceğini biliyordum.
Şimdi ise üniversiteye gitme zamanı.
(Kahkahalar)
Üniversite, ben mi?
Bu öğretmen ne içmiş böyle, üniversiteye gideceğimi düşünüyor?
Bayan Russ'un sağladığı destekle danışmanlara başvurdum,
kabul mektubu aldım,
mektupta şöyle bir ifade vardı:
"Şartlı olarak kabul edildiniz."
"Şartlı mı, ben zaten şartlı tahliye durumundayım,
bu önemli değil mi?"
(Kahkahalar)
Bu akademik bir şarttı, cezai değil.
Bayan Russ gibi öğretmenler benim gibi gençlerin
başarmasını sağlamak için ne yapıyorlar?
Üç strateji önerebilirim.
Birincisi:
Eğitimdeki kar/zarar perspektifinden kurtulalım.
"Bu insanlar şiddet dolu bir kültürden;
yoksulluktan geliyorlar.
Bu insanlar risk içinde, bu insanlar okul kaçkını.
Bu insanlar bilgi ile doldurabileceğimiz boş kap gibiler.
Onların sorunları var,
bizim de çözümlerimiz."
İkincisi:
Bu insanların okula getirdikleri hikayelere değer verelim.
Bu benzer hikayeler, çok güçlü ve üstesinden gelinmesi zor öğeler içeriyor.
Bu hikayelerin bazılarını bildiğinizi biliyorum.
Bu oldukça benzer hikayeler ve deneyimler
halihazırda cesaret, karakter ve direnç içerir.
Gelin, bu gençlere hikayelerini arıtmaları için yardım edelim.
Kendilerinden gurur duymaları için yardım edelim,
çünkü eğitimiz sistemimiz onların ailelerini, kültürlerini, toplumlarını,
hayatta kalmak için öğrendikleri yetenekleri
kucaklamaktadır.
Ve elbette, üçüncü strateji en önemlisidir:
kaynaklar.
Biz bu genç insanlara yeterli kaynak sağlamalıyız.
Yalnızca cesaret yeterli olmayacaktır.
Orada oturup istediğinizi söyleyebilirsiniz,
"Hey, kendi ayakkabını kendin bağla"
Ama ya ben ayakkabı bağım olmadan doğduysam---
(Kahkahalar)
Kendi ayakkabımı nasıl bağlayacağım?
(Alkışlar)
İş eğitimi,
danışmanlık,
rehberlik...
Gençlere hatalarından öğrenmeyi öğretmek,
onları suçlamak,
bir hayvan gibi sınıftan atmak yerine...
Ne dersiniz?
Ben Amerika'da her okulda onarıcı adalet uygulanmasını öneriyorum.
(Alkışlar)
Bu yüzden, bu fikirleri denemek için Los Angeles Watts bölgesine gittik.
Okuldan atılmış 40 genç ile çalıştık
William, bu gençlerden biriydi.
William'a her türlü etiket yapıştırılmıştı.
Okulu bırakmıştı, çete üyesiydi,
bir suçluydu.
Onunla ilk tanıştığımızda oldukça direnç gösterdi.
Ama Bayan Russ'un söylediğini hatırladım.
"Hey, hazır olduğunda, senin için buradayım."
(Kahkahalar)
Böylece zaman içinde--
zamanla, açılmaya başladı.
Değişim olduğu günü hatırlıyorum.
Büyük bir grup içindeydik ve
programdaki kadınlardan biri ağlıyordu.
Bize güçlü bir hikaye anlatmıştı,
babasının öldürüldüğünü,
ertesi gün gazetelerde cesedinin fotoğraflarının çıktığını...
Ağladığı için ne yapacağımı bilemiyordum,
ona biraz zaman verdim,
bu durum William'ı sınıra getirmişti
ellerini masaya vurdu ve
"Hey, herkes grup sarılmasına! Grup sarılmasına" dedi.
(Alkışlar)
Bu genç kadının gözyaşları ve acısı toplumun onu kucakladığını görünce
neşeye ve kahkayaya dönüştü ve
William da hayatta bir anlamı olduğunu öğrendi:
kendi toplumundaki yaralı ruhların iyileşmesi için yardımcı olmak.
Bize hikayesini anlattı.
Biz hikayesini arıttık,
bir mağdurun hikayesinden,
güçlükleri yenerek hayatta kalan kişinin hikayesine dönüştü.
Buna yüksek değer verdik.
William liseyi bitirmek için okula döndü,
güvenlik görevlisi sertifikası aldı ve güvenlik görevlisi oldu,
şimdi yerel bir okulda çalışıyor.
(Alkışlar)
Bayan Russ'un kutsal sözü--
her zaman şöyleydi:
"Kalbe öğrettiğinde, akıl onu takip eder."
Usta yazar Khalil Gibran ise şöyle der;
"Büyük acılardan en büyük ruhlar çıkar.
Büyük karakterler yaralarla bezelidir"
Bu konuştuğumuz eğitim devriminde
çalıştığımız genç insanların ruhlarını davet etmemiz gerektiğini inanıyorum,
ve arınmayı başardıklarında --
geliştirmiş oldukları cesaretlerini
dirençlerini,karakterlerini, gördüklerinde --
akademik performanları da gelişecektir.
Genç insanlara inanalım.
Onlara doğru kaynakları sağlayalım.
Öğretmenimin benim için ne yaptığını söyleyeyim.
Bana öyle çok inandı ki,
beni, kendime inanmam için kandırdı.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)