بیش از یک دهه است که،
من جوانانی که از مدرسه رانده شده‌اند را مطالعه و بررسی کرده‌ام،
همان «ترک تحصیلی‌ها».
وقتی به جایی می‌رسند که بدست سیستم آموزشی مردود شناخته می‌شوند،
سر از خیابان‌ها در می‌آورند که در آنجا در معرض آسیب‌های ناشی از خشونت،
آزار و اذیت پلیس،
زورگویی و بی‌رحمی پلیس،
و حبس هستند.
من هر کدام از این جوان‌ها را سال‌ها دنبال می‌کنم،
در نهاد‌های مرتبط،
که سعی کنم این چیزی را که بعضی از ما «گذرگاه مدرسه تا زندان» می‌نامیم درک کنم.
وقتی به عکسی مثل این نگاه می‌کنید،
[عکسی] از جوانانی که در تحقیقات من هستند،
ممکن است به چشمتان «دردسر» بیاید.
یکی از پسرها شیشه‌ی مشروبی در دست دارد،
چهارده سالش است،
و روزیست که مدارس باز هستند.
دیگران، وقتی این عکس را می‌بینند،
ممکن است جمعی از اشرار را ببینند،
یک سری گردن کلفت، یا مجرمین،
جمعی بزهکار.
اما من جور دیگری می‌بینمش.
من این جوانان را از منظری می‌بینم،
که به ارزش‌ها و فوایدی که آن‌ها به سیستم آموزشی وارد می‌کنند می‌نگرد.
حال آیا با من همراه می‌شوید تا طریقی را که در آن به جوانان برچسب می‌زنیم
از «در خطر» به «در انتظار» تغییر دهیم؟
(تشویق حضار)
از کجا می‌دانم که این جوانان
پتانسیل و ظرفیت تغییر را دارند؟
از آنجا که خودم یکی از آن‌ها هستم.
می‌دانید، من در فقر شدید در پایین شهر بزرگ شدم،
بدون پدر،
او قبل از اینکه اصلا به دنیا بیایم ترکم کرد.
از دولت کمک‌هزینه می‌گرفتیم،
گاهی بی‌خانه بودیم،
خیلی وقت‌ها گرسنه.
تا پانزده سالگی‌ام،
سه بار به خاطر سه جرم در کانون اصلاح زندانی شده بودم.
بهترین دوستم هم کشته شده بود.
و کمی بعد،
در حالی که کنار عمویم ایستاده‌ام،
تیر می‌خورد.
و در حالی که بیش از یک ساعت منتظرم تا آمبولانس برسد،
کف خیابان خونریزی می‌کند و می‌میرد.
اعتماد و امید به دنیا را از دست داده بودم،
و از سیستم و بهبود آن قطع امید کرده بودم چرا که همان سیستم مرا پس زده بود.
من چیزی برای عرضه کردن نداشتم
و هیچکس چیزی برای عرضه کردن به من نداشت.
احساس ناتوانی مطلق می‌کردم.
حتی فکر نمی‌کردم بتوانم به ۱۸ سالگی برسم.
اینکه الان اینجا هستم
به خاطر معلمی است که توجه کرد، نشان داد که می‌خواهد کمکم کند،
و توانست به روحم دست پیدا کند.
این معلم،
خانم راس، (می‌خندد)
از آن نوع معلم‌ها بود که همیشه سرش در کار تو بود.
(خنده‌ی حضار)
از آن نوع معلم‌ها بود که می‌گفت:
«ویکتور، من حاضرم کمکت کنم، هروقت آماده بودی...»
(خنده)
من آماده نبودم.
اما او یک اصل اساسی را در مورد جوانانی مثل من فهمیده بود.
ما مثل صدفیم.
ما تنها زمانی باز می‌شویم و حرف می‌زنیم که آماده باشیم.
و اگر زمانی که ما آماده‌ایم حاضر نباشی،
(تق)
دوباره بسته و ساکت می‌شویم.
خانم راس منتظرم بود.
او از نظر فرهنگی [نسبت به ما] شناخت داشت.
برای اجتماع، مردم و خانواده‌ام، احترام قائل بود.
ماجرایی در مورد عمویم روبن برایش گفتم.
عمو من را برای کار با خودش می‌برد چرا که بی‌پول بودم،
و می‌دانست که مقداری پول احتیاج دارم.
کار او جمع‌آوری بطری‌های شیشه‌ای بود.
ساعت چهار صبح در روز غیر تعطیل،
بطری‌های شیشه‌ای را پشت ماشینش می‌انداختیم،
و شیشه‌ها می‌شکستند.
و دستان و بازوانم شروع به خونریزی می‌کرد
و کفش‌های کتانی و شلوارم خونی می‌شد.
و من ترسیده و در حالی که دردم می‌آمد، دست از کار می‌کشیدم.
و عمویم، به چشمانم نگاه می‌کرد و می‌گفت:
"Mijo, ماها
estamos buscando vida." دنبال زندگی بهتریم
« ما دنبال یک زندگی بهتر هستیم،
داریم تلاش می‌کنیم که از هیچ، چیزی بدست آوریم.»
خانم راس به داستانم گوش داد،
از آن در کلاس استقبال کرد و گفت:
«ویکتور، این قدرت توست،
این ظرفیت توست.
خانواده‌ی تو، فرهنگ تو، اجتماع تو مرام سخت‌کوشی را به تو آموخته،
و تو از آن استفاده خواهی کرد برای قدرتمند کردن خودت در دنیای علمی،
که بتوانی برگردی و اجتماعت را قدرت ببخشی.»
با کمک خانم راس،
در نهایت به مدرسه برگشتم.
واحدهای درسی‌ام را هم به موقع تمام کردم
و همراه با همکلاسی‌هام فارغ‌التحصیل شدم.
(تشویق)
اما خانم راس درست قبل از فارغ‌التحصیلی به من گفت:
«ویکتور، خیلی به تو افتخار می‌کنم،
می‌دانستم که می‌توانی.
حالا وقتشه که بری دانشگاه.»
(خنده)
دانشگاه؟ من؟
پسر، این معلم با خودش چی فکر کرده که من بروم دانشگاه؟
با راهنمایی و پشتیبانی او من درخواست دادم،
نامه‌ی پذیرش گرفتم،
و یکی از پاراگراف‌هایش نوشته بود:
«شما در وضعیت مشروط پذیرفته شده‌اید.»
گفتم: «مشروط؟ من همین الانش هم تحت آزادی مشروطم،
این که مهم نیست!»
(خنده)
منظور مشروطی تحصیلی بود، نه مشروطی جزایی.
اما معلم‌هایی مثل خانم راس چه می‌کنند
که در کار با جوانانی مثل آنان که من بررسی می‌کنم نتیجه بگیرند؟
من سه راهکار پیشنهاد می‌کنم.
اول:
بیایید از این نحوه‌ی برخورد ناکارآمدمان در امر آموزش دست برداریم.
«این‌ها از یک فرهنگ خشن می‌آیند،
فرهنگ فقر.
این‌ها در معرض خطرند، این‌ها از درس فراری‌اند.
این‌ها ظرف‌های خالی‌ای هستند برای ما که با دانش پرشان کنیم.
مسائل و مشکلات را آن‌ها دارند،
راه حل هم در دست ماست.»
مورد دوم:
بیایید برای داستان‌هایی که جوانان به آموزشگاه می‌آورند ارزش قائل شویم.
ماجراهای آن‌ها در مورد تسلیم نشدنشان در موقعیت‌های خیلی سخت واقعا تاثیر گذار است.
و می‌دانم شما هم بعضی از این ماجراها را می‌دانید.
همین ماجراها و تجربه‌ها
به خودی خود دارای شهامت و اراده، شخصیت و برانگیزندگی هستند.
پس بیایید کمکشان کنیم این داستان‌ها و سرگذشت‌ها را بهتر کنند.
بیایید کمکشان کنیم به این خاطر به خودشان افتخار کنند که سیستم آموزشی ما
پذیرای خانواده‌ی آن‌ها، فرهنگشان
اجتماعشان
و مجموعه‌ی مهارت‌هایی است که برای نجات خودشان یاد گرفته‌اند.
و البته سومین راهکار که مهم‌ترین هم هست:
منابع.
ما باید منابع کافی و شایسته را در اختیار جوانان قرار دهیم.
شهامت و اراده به تنهایی نتیجه نمی‌دهد.
شما می‌توانید بنشینید و هر چقدر می‌خواهید بگویید:
«ببین رفیق، خودت را با بند کفشت بالا بکش.» [کنایه از استفاده از حداقل ها برای نجات]
ولی اگر من بدون بند کفش بدنیا آمده باشم
(خنده)
چطور می‌توانم خودم را بالا بکشم؟
(تشویق)
کارآموزی،
راهنمایی کردن،
مشورت دادن،
اینکه به آن‌ها یاد دهیم از اشتباهاتشان درس بگیرند
به جای برچسب خلافکار زدن به آن‌ها،
و بیرون کشیدن آن‌ها از کلاس‌شان، مثل حیوان‌ها.
چطور است این کار را کنیم؟
پیشنهاد من این‌ست که عدالت ترمیمی و بازگرداننده را
در تمام دبیرستان‌های امریکا پیاده‌سازی کنیم.
(تشویق)
بنابراین ما رفتیم تا این ایده‌ها را در انجمن منطقه‌ی واتس در لس‌انجلس
روی چهل نفر که از مدرسه بیرون رانده شده بودند امتحان کنیم.
ویلیام یکی از آنها بود.
ویلیام از آن بچه‌هایی بود که هر نوع برچسبی را به او زده بودند.
اخراج شده بود، عضو گروهی خرابکار شده بود،
یک مجرم.
و وقتی ما ملاقاتش کردیم خیلی مقاومت نشان می‌داد.
ولی یادم آمد خانم راس چه می‌گفت.
«آهای، من اینجام که کمکت کنم، هروقت تو آماده بودی...»
(خنده)
بنابراین با گذشت زمان --
با گذشت زمان او شروع به صحبت کرد.
و روزی را که این کار را شروع کرد یادم هست.
در یک جلسه‌ی گروهی بزرگ بودیم
و یک خانم جوان در برنامه‌مان داشت گریه می‌کرد
به خاطر گفتن ماجرای تاثیرگذاری
از پدرش که کشته شده بود،
و بعد فرداد جسدش در روزنامه نشان داده شده.
و همینطور که گریه می‌کرد، نمی‌دانستم چکار کنم،
بنابراین راحتش گذاشتم،
و ویلیام دیگر طاقت نیاورد.
دستش را روی میز کوبید و گفت:
«آهای، همگی! بغل گروهی! بغل گروهی!»
(تشویق جمع)
اشک‌های این خانم جوان، تبدیل شد به شادی و خنده
[چرا که] می‌دانست این جمع که او متعلق به آن است هوایش را دارد،
و ویلیام حالا فهمیده بود که هدفی در زندگی دارد:
که به التیام روح افراد مانند خودش کمک کند.
او ماجرایش را برایمان گفت،
و ما آن را اینطور بهتر کردیم
که از داستان یک قربانی تبدیل شود به داستان یک نجات یافته
که بر فقر و بدبختی غلبه کرده.
ارزش بالایی به سرگذشتش بخشیدیم.
ویلیام بعد از آن دبیرستان را تمام کرد،
گواهی محافظ امنیتی‌اش را گرفت تا یک محافظ امنیتی شود،
و الان در یک ناحیه‌ی تحصیلی محلی کار می‌کند.
(تشویق)
حرف همیشگی خانم راس --
حرف همیشگی‌اش این بود:
«وقتی به دل می‌آموزی، ذهن هم می‌فهمد و دنبال می‌کند.»
نویسنده‌ی بزرگ خلیل جبران می‌گوید:
«در اثر رنج والاترین روح‌ها پدید آمده‌اند،
شخصیت‌های عظیم نشان‌هایی از زخم‌ها دارند.»
من معتقدم در این انقلاب آموزشی که مورد بحثمان است
نیاز داریم روح جوانانی که با آن‌ها کار می‌کنیم را بطلبیم،
و زمانی که توانستند اراده، بهبودپذیری و شخصیتشان را
که تا کنون بدست آورده‌اند بشناسند و بپالایند،
بازدهی تحصیلی‌شان هم پیشرفت می‌کند.
بیایید به جوان‌ها باور داشته باشیم.
بیایید منابع درست را در اختیارشان قرار دهیم.
به شما می‌گویم که معلم من برایم چه کرد،
او آنقدر به من باور داشت،
که مرا گول زد تا به خودم باور پیدا کنم.
متشکرم.
(تشویق جمع)