ရှင်တို့ကို သိစေချင်တာက ကျွန်မဟာ ကလေးတွေကို အုပ်ထိန်းသူ ပါရဂူ မဟုတ်ပါ၊
တကယ်တော့၊ အုပ်ထိန်းရတာကို သိပ်တော့လည်း စိတ်မဝင်စားပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ တွေ့မြင်နေရတဲ့ ကလေးတွေအား အုပ်ထိန်းပုံ ပုံစံတစ်မျိုးဟာ
ကလေးတွေကို စိတ်ရှုပ်သွားစေလျက်
သူတို့ကို သူတို့ဖြစ်သင့်တာ ဖြစ်မလာဖို့ ဟန့်တားနိုင်လို့ပါ။
ဒီနေ့တွင် ကလေးအား အုပ်ထိန်းပုံ ပုံစံကို
အထင်အရှား မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်ကလေးတွေရဲ့
ပညာရေး ဒါမှမဟုတ် အုပ်ထိန်းမှုထဲမှာ
လုံလုံလောက်လောက် မပါဝင်ကြတဲ့ မိဘတွေအကြောင်း ကျွန်မတို့ဟာ
တော်တော်များများ ဆွေးနွေးကြတာ
မှန်သင့်သလောက် မှန်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တဖက်မှ ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊
မိဘတွေက အရာရာတိုင်းမှ ဟန့်တား ကာကွယ်မပေးဘူး၊
ဖြစ်ရပ်တိုင်းကို ဖူးဖူးမှုတ်မနေရင်၊ အရာတိုင်းကို အသေးစိတ်
စီမံညွှန်ကြားမပေးဘူးဆိုရင်၊ သူတို့ ကလေးတွေကို ကော်လိပ်ကျောင်းကြီးဆီ
အလုပ်ရာထူး ကောင်းရာသို့ ဦးတည့် မပေးကြဘူးဆိုရင်၊
ကလေးတွေ အောင်မြင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေကြတဲ့ မိဘတွေလည်း ရှိကြပါသေးတယ်။
ကလေးတွေကို အဲဒီလိုပုံစံမျိုးဖြင့် အုပ်ထိန်းကြမယ်ဆိုရင်၊
ကျွန်မ ပြောချင်တာက၊
ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဆယ်ကျော်အရွယ် ကလေးနှစ်ဦးကို ပျိုးထောင်စဉ်
အဲဒီလို လုပ်ချင်စိတ်က ရှိနေခဲ့တယ် ဆိုတော့၊
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေဟာ လုပ်ရမယ့် စာရင်း အတိုင်း နေထိုင်ရန် လမ်းညွှန်ခဲ့ကြတယ်။
လုပ်ရမယ့် စာရင်းအတိုင်း ကြီးလာတဲ့ ကလေးတွ ဘာနဲ့တူလဲ။
ကျွန်မတို့သူတို့ကို ဘေးကင်းလျက် အားလုံး ကောင်းနေအောင် ထားတယ်
ကျွေးမွေးလျက် ရေတိုက်ပေးတယ်၊
ပြီးတော့ သူတို့ဟာ မှန်ကန်တဲ့ ကျောင်းတွေကို သွားကြမှာကို
မှန်ကန်တဲ့ အတန်းထဲ၊ မှန်ကန်တဲ့ ကျောင်းမှာ ရှိကြမှာကို၊
မှန်ကန်တဲ့ ကျောင်းထဲက မှန်ကန်တဲ့ အတန်းထဲ၊ မှန်ကန်တဲ့ အဆင့်တွေ ရစေလိုတယ်။
အဆင့်သာမက အမှတ်တွေရော၊ ပြီးတော့ အဲဒီ
အဆင့်နဲ့ အမှတ်တွေသာမက၊ ဂုဏ်ပြုလွှာနဲ့ ဆုတွေ၊ အားကစားတွေ၊
လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်စေချင်တယ်။
ကလေးတွေကို ကလပ်ထဲ ပါဝင်ရန် မဟုတ်ဘဲ
ကောလိပ်တွေ လိုချင်သလို ကလပ်စတင်ရန် ပြောကြတယ်။
ရပ်ရွာ ဝန်ဆောင်မှုထဲမှာလည်း ပါစေလိုတယ်။
အခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်တာကို ကောလိပ်ကို ပြဖို့လေ။
(ရယ်မောသံများ)
ဒါတွေအားလုံးကို လုပ်ရတာက မျှော်လင့်ထားသလို တော်သူ ဖြစ်ဖို့အတွက်ပါ။
ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် ဘယ်တုန်းကမှ မနေထိုင်ခဲ့ဘူးကြတဲ့
တော်တဲ့ သူတွေ ဖြစ်ကြလို့ကို ကျွန်မတို့ ကလေးတွေကို နေထိုင်စေလိုကြတယ်။
အဲဒီလို တောင်းဆိုတာတွေက များလွန်းတော့၊
ကျွန်မတို့ ထင်ကြတာက၊
မိဘတွေဟာ ဆရာတိုင်း၊ ကျောင်းအုပ်ဆရာတိုင်း၊
သင်တန်းဆရာတိုင်း၊ အားကစားဆရာတိုင်းနဲ့ တွေ့ဆုံလျက်
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေရဲ့ ရှေ့နေလို၊ ကိုယ်ရေး လုပ်ကိုင်ပေးသူလို၊
အတွင်းရေးမှူးလို
ပြောဆိုတောင်းဆိုရမယ်လို့ ယူဆကြတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို အသာအယာ တွန်းပေးလိုက်၊
မြှောက်ပင့်လိုက်၊ ညွှန်ပေးလိုက်၊ ကူပေးလိုက်၊
လိုရင်လိုသလို ဈေးဆစ်လိုက်၊ နားပူနာဆာ လုပ်လိုက် အချိန်ကုန်ခံကြကာ
သူတို့ဟာ မဟုတ်တာ မလုပ်မိကြမှာကို၊
တံခါး မပိတ်လိုက်ကြမှာကို၊
သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အား မဖျက်ဆီးမိမှာကို၊
ကြိုးပမ်းရင်း၊ လျှောက်လွှာတိုင်းလိုလိုကို
ပယ်ချတတ်ကြတဲ့ အနည်းအကျဉ်းမျှသော ကောလိပ်ကျောင်းကို
ဝင်ခွင့်ရမှာကို မျှော်လင့်လေ့ ရှိကြပါတယ်။
အဲဒီလို စာရင်းရှည်နဲ့အညီ နေထိုင်ကြရတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ဘဝ ဖြစ်လာပုံ ပြောပြမယ်။
ပထမ အချက်က စိတ်ကြိုက် ကစားဖို့ အချိန်လုံးဝမရှိပါ။
မွန်းလွဲချိန်မှာ အားလပ်မှု မရှိပါ။
အရာရာတိုင်းကို ပြည့်ဝနေဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။
အဲဒါက အိမ်စာတိုင်း၊ ပဟေဠိတိုင်း၊ လုပ်ကိုင်သမျှတိုင်းဟာ
သူတို့အတွက် ကျွန်မတို့ စိတ်ကူးထဲက အနာဂတ် အတွက် မလုပ်လို့ကိုမရတဲ့ အရာဖြစ်လို့ပါ၊
ပြီးတော့ သူတို့ကို အိမ်မှုကိစ္စများမှ လွတ်ငြိမ်းခွင့် ပေးကြတယ်
သူတို့ရဲ့ စာရင်းထဲက အရာတွေကို စစ်ကြည့် လုပ်မပြီးသေးရင်
အိပ်ဖို့ကိုတောင် ခွင့်မလွှတ်ချင်ကြပါဘူး။
စာရင်းအတိုင်း နေထိုင်ရတဲ့ ကလေးတွေကို ကျွန်မတို့က သူတို့ စိတ်ချမ်းသာပါစေ
ဆိုပေမဲ့၊ သူတို့ ကျောင်းမှ အိမ်ကို ပြန်လာရင်
ပထမဦးဆုံး ကျွန်မတို့ မေးမြန်းကြတာက
သူတို့ရဲ့ အိမ်စာတွေ နဲ့ သူတို့ရတဲ့ အဆင့်တွေ ဖြစ်နေတယ်။
အဲဒါကြောင့်မို့လို့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့
အားပေးမှု၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ မေတ္တာအချစ် ဆိုတာ
သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိမှု ဆိုတာက
ရထားတဲ့ A ပေါ် မူတည်နေတယ်လို့ သိကြတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မတို့ဟာ သူတို့ဘေးနားမှ ကပ်လိုက်လျက်၊
Westminster ခွေးပြပွဲကြီးမှာလိုဘဲ တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောဆိုကြတယ်။
(ရယ်မောသံများ)
တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ နည်းနည်း ပိုမြင့်အောင် ခုန်လိုက်စမ်း၊ နဲနဲလေး ကျော်လွှားလိုက်စမ်း
ချော့လိုက် နားချလိုက်ပေါ့လေ။
အချိန်တန်လို့ သူတို့ အထက်တန်းကျောင်း
တက်ရမယ့် အချိန်မှာ၊ “ကျွန်တော် လေ့လာချင်တာ၊ လုပ်ချင်တာ“
သူတို့ မပြောဆိုကြပါ။
သူတို့ဟာ အကြံပေးဆရာထံ သွားပြီး
“မှန်ကန်တဲ့ ကောလိပ်ကို တက်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ၊“ ဆိုကြတယ်။
အဲဒီနောက် အထက်တန်းမှာ အဆင့်တွေကို စပေးလာတော့၊
B တချို့ကို ရတာ ရှိတယ်၊
မလိုချင်တဲ့ C တချို့လည်း ပါလာနိုင်တယ်၊
သူတို့ဟာ ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ အသိတွေထံ
“ဒီလို အဆင့်တွေနဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ကောလိပ်ကို တက်ခွင့်ရသူ ရှိရဲ့လား။“ မေးကြတယ်။
ဒီနောက်မှာ ကျွန်မတို့ကလေးတွေဟာ၊
သူတို့ အထက်တန်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သတ်၊
အမောဆို့နေကြပါပြီ။
သူတို့ဟာ ချိနဲ့နေကြပါပြီ။
သူတို့ဟာ နည်းနည်း လောင်ကျွမ်းနေကြပြီ။
သူတို့အသက်ထက် နည်းနည်း ကြီးရင့်နေပြီ။
လူကြီးတွေက “မင်းလုပ်ခဲ့တာ လုံလောက်ပြီ၊
ကလေးဘဝထဲမှာ မင်းအားထုတ်ခဲ့တာ ကောင်းတယ်။” ပြောမှာ မျှော်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ သူတို့ဟာ စိုးရိမ်မှုတွေ နဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ညှိုးနွမ်းလာကြကာ
ဒီဘဝဟာဖြင့် တန်ဖိုးရှိမှ ရှိပါ့မလား ဆိုပြီး
တွေဝေစဉ်းစားနေကြရပါတယ်။
ကျွန်မတို့ မိဘတွေ အနေနဲ့ကတော့
အဲဒါတွေ အားလုံး လုပ်ထိုက်ခဲ့တာကို အသေအချာ ယုံကြတယ်။
သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့စိတ်ထဲ
ရွေးမှတ်ထားတဲ့ ကော်လိပ်တချို့ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ရာထူး တချို့
အထဲက တစ်ခုခုကို မရနိုင်ရင်တော့ သူတို့ဆီမှာ ဘယ်လို အနာဂတ်မှ မရှိနိုင်ဘူး
ဆိုပြီး ထင်နေကြသလိုပါ။
ဒါမှမဟုတ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို
ကြွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ရဲ့ ကားပေါ်မှာ
စာတမ်းကပ်ဖို့ အချက်တွေ မရှိမှာကို ကြောက်နေကြတာများလား။
ဟုတ်တယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ လုပ်ကိုင်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်မယ်ရင်၊
အဲဒါကို ကြည့်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိတယ်ဆိုရင်၊
သူတို့ရဲ့ ထိုက်တန်မှုကို အဆင့်များနဲ့ အမှတ်များဖြင့်
တွက်ကြတယ်လို့ ကလေးတွေ ထင်နေရုံ သာမက
ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးဆဲ ဦးနှောက်ထဲကို တချိန်လုံး ဝင်နေလျက်
ကိုယ်ပိုင် "Being John Malkovich" ရုပ်ရှင် ထဲမှာလို လုပ်နေကြမယ်ဆိုရင်
ကလေးတွေထံ မက်ဆေ့ဂ်ျကို ပို့နေတာက-
“ကလေးတွေ၊ ငါသာမရှိခဲ့ရင်၊ မင်းတို့ဟာ အဲဒါတွေထဲက တခုကိုမှ မရယူနိုင်ပါဘူး။“
ဒီတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လွန်ကဲနေတဲ့ အကူအညီတွေနဲ့၊
လိုတာထက် ကာကွယ်၊ လိုတာထက် လမ်းညွှန်ပေး၊ တချိန်လုံး
လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားခြင်းဖြင့်၊ ကလေးတွေကို လူသားအတွက် အဓိကရ အချက်ဖြစ်တဲ့
အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်မလာအောင် ဟန့်တားနေ ကြတယ်၊ အဲဒါဟာ ကျွန်မတို့ ချီးကျူးတိုင်း
သူတို့ခံစားရတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှုထက်ကို
ပိုလို့ကို အရေးကြီးပါတယ်။
ကိုယ်လုပ်လိုက်ရဲ့ ရလဒ်ကို မြင်ရမှသာ အစွမ်းအစဆိုတာကို တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်၊
ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့--
ဘဝက အဲဒီလိုလေ။
(လက်ခုပ်သံများ)
တစ်ယောက်ယောက် ကိုယ်စား မိဘရဲ့ လုပ်ကိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ
ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ကိုင်ကြည့်မှသာ ရလဒ် ဖြစ်ထွန်းလာမှာပါ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေပါ၊
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေ စွမ်းထက်ရမယ်၊ သူတို့ အဲဒီလို ဖြစ်ရမယ် ယုံရင်၊
သူတို့ဟာ စဉ်းစားမှု၊ စီမံမှု၊ ဆုံးဖြတ်မှု၊ လုပ်ကိုင်မှု၊ လေ့လာမှု၊ စမ်းသပ်မှု၊
မှားယွင်းမှု၊ စိတ်ကူးမှု နဲ့ ဘဝကို စမ်းသပ်မှုတွေကို
သူတို့ဘာသာသူတို့ များစွာမှ ပိုလို့ကို
လုပ်ကိုင်ကြဖို့ လိုပါတယ်။
ကလေးတိုင်းဟာ ကြိုးစား လုပ်ကိုင်ကြသူတွေပါ၊
သူတို့ လုပ်ချင်တာကို သိကြတယ်၊ မိဘတွေဘက်မှ ပါဝင်ရန်
သူတို့ဘဝကို စိတ်ဝင်စားရန် မလိုဘူး၊ ကျွန်မတို့ နောက်ဆုတ်ပေးလျက်
သူတို့ဘာသာ သွားပေစေ လွှတ်ပေးလိုက်ရမလား။
လုံးဝ မဟုတ်ပါ။
(ရယ်မောသံများ)
ကျွန်မ ပြောနေတာ အဲဒီလို မဟုတ်ပါ။
ကျွန်မတို့က အဆင့်တွေ၊ အမှတ်တွေ၊ ဂုဏ်ပြုလွှာတွေနဲ့ ဆုတွေကို ကလေးဘဝရဲ့
ရည်ရွယ်ချက် အဖြစ် ခံယူကြခြင်းဖြင့်၊
ကောလိပ် အနည်းငယ်သို့ ဝင်ခွင့်ရဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရှားပါးတဲ့ ရာထူးရဖို့
ဆိုတဲ့ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လုပ်ကိုင်ကြမယ်ဆိုရင်၊
အဲဒီလို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်မှုဟာ ကလေးရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကျဉ်းလွန်းတယ်။
လွန်ကျွန်စွာ ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ကျွန်မတို့ဟာ ရေတို အောင်မြင်မှုတွေကို
ရရှိရန် ကူညီပေးနိုင်တောင်
သူတို့ကို ပိုကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရစေခြင်း သူတို့ အိမ်စာကို ကူလုပ်ပေးခြင်းလို
ပံ့ပိုးမှုက သူတို့ရဲ့ အတ္ထုပတ္တိကို ရှည်လာစေရန် ကူနိုင်ပါတယ်၊
အဲဒါတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်ကို နားလည်ရေး ရေရှည်ပန်းတိုင်အတွက်
ပေးဆပ်နေရတဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ တူပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ကောလိပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
ဘယ်ကိုမှ တက်ရမယ် စသဖြင့်
သတ်မှတ်ချက်တွေကို လျှော့ချသင့်ကာ
သူတို့ရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ၊
သူတို့ရဲ့ သွားလေရာမှာ အောင်မြင်ရပ်တည်ရေး စိတ်တွေ ရှိဖို့ကို စဉ်းစားရန် လိုတယ်။
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေအတွက်
ကျွန်မတို့ဟာ အမှတ်တွေ အဆင့်တွေကို တချိန်လုံး စဉ်းစားမှုအစား၊
သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှု အုတ်မြစ်ကို
ချမှတ်ပေးမယ့် ကလေးဘဝမျိုး ဖြစ်ဖို့ကို စဉ်းစားရင်း
အချစ်မေတ္တာနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေလို အရာတွေကို အလေးထားရန်
လိုတာကိုပြောနေတာပါ။
(ရယ်မောသံများ)
(လက်ခုပ်သံများ)
အိမ်မှုကိစ္စတွေ တဲ့လား။ ကျွန်မက အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုမှ ပြောတာ တကယ်ပါ။
အဲဒါ တကယ်ပါ၊ အကြောင်းက ဒီလိုပါ။
ပြုလုပ်ခဲ့ဘူးသမျှ လူသားတွေဆိုင်ရာ အရှည်ကြာဆုံး သုတေသနက
Harvard Grant Study ဆိုတဲ့ဟာပါ။
ဘဝထဲက အောင်မြင်မှုဟာ၊ ကျွန်မတို့ ကလေးတွေအတွက်
ကျွန်မတို့ လိုချင်ကြတဲ့ အချက်ဟာ၊
ကျွမ်းကျင်သူ အဖြစ် ဘဝထဲ အောင်မြင်ဖို့ ဆိုတာက အိမ်မှုကိစ္စတွေမှ လာတယ်၊
အဲဒါကို စောပြီး စနိုင်ရင် ပိုကောင်းတယ်၊
အင်္ကျီလက်ကို မတင်ရန် အသင့်ရှိတဲ့ စိတ်ထားဟာ၊
မနှစ်မြို့စရာ အလုပ်ဆိုတာ ရှိတတ်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က
အဲဒါ လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်၊ အဲဒါငါ ဖြစ်နိုင်တယ်
ဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုးဟာ၊
အားလုံးရဲ့ ကောင်းစားမှုအတွက် ငါ အားထုတ်ကြိုးပမ်းမယ် ဆိုတာကမှ
လုပ်ငန်းခွင်မှာ သူများရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးတာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မတို့ အားလုံး အဲဒါသိတယ်။ ရှင်တို့တို့ပါ သိတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
ကျွန်မတို့ အားလုံး သိကြပါလျက်နဲ့၊ စာရင်းရှည် အတိုင်းနေရတဲ့ ကလေးဘဝထဲတွင်၊
အိမ်မှာ ရှိနိုင်တဲ့ ကိစ္စဝိစ္စများကို မလုပ်ခုင်းကြခြင်းဖြင့်
သူတို့ ကြီးလာကာ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်လာကြတော့
လုပ်ရမယ့် စာရင်းစာရွက်ကို စောင့်နေကြတုန်းပါ၊
အဲဒီလို စာရင်း မရှိတော့ပါ၊
ပိုအရေးကြီးတာက သူတို့ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို မတင်လျက်၊
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ကာ ငါ့လုပ်ဖေါ်တွေ
အတွက် ကောင်းတာဆိုလို့ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ ဆိုတဲ့ အသိစိတ် မရှိခြင်းပါပဲ။
ငါ့အထက်လူကြီး လိုချင်တာကို ခန့်မှန်းရန် ငါလုပ်နိုင်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ဘာတွေလဲ။
ခုနက Harvard Grant Study ထဲမှ နောက် အရေးကြီးတဲ့ ကောက်ချက်က
ဘဝထဲက စိတ်ချမ်းသာမှု ဆိုတာ
ချစ်ချင်းမေတ္တာမှ လာတယ်တဲ့၊
အလုပ်ကို မြတ်နိုးမှ မဟုတ်ပါ၊
လူသားအချင်းချင်းရဲ့ မေတ္တာမှပါ-
ကျွန်မတို့ရဲ့ ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ဖေါ်၊ မိတ်ဆွေနဲ့ မိသားစုမှပါ။
ဒီတော့ ကလေးဘဝဟာ ကျွန်မတို့ ကလေးတွေကို ချစ်ချင်းမေတ္တာအကြောင်း သင်ပေးရမယ်၊
သူတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချစ်ဘဲနဲ့ အခြားသူတွေ မချစ်နိုင်ကြပါ၊
သူတို့ကို ခြွင်းချက်မရှိ ချစ်တာမပြရင် သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချစ်နိုင်ကြပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
အမှန်ပါ။
ဒီတော့၊
အဆင့်တွေနဲ့ အမှတ်တွေကိုသာ စဉ်းစားနေမယ့်အစား
ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်စနိုး ကလေးတွေ ကျောင်းမှ အိမ်ကိုပြန်လာရင်၊
ကျွန်မတို့ အလုပ်မှအိမ်ပြန်လာရင်
ကျွန်မတို့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေကို ပိတ်လိုက်ကာ
သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်
ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ချမ်းမြေ့မှုကို ပြပါ သတို့လည်း မြင်ပါစေ၊
ကိုယ့်ရင်သွေးကို နာရီအတော်ကြာပြီး ပြန်မြင်တွေ့လိုက်ရတာကိုး။
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မတို့ ပြောရမှာက၊
“ဒီနေ့ မင်းဘယ်လိုလဲ။”
“ဒီနေ့ မင်း သဘောကျတာက ဘာများလဲ။“
ရှင်တို့ရဲ့ ဆယ်ကျော်သက် သမီးက၊ ကျွန်မ သမီးပြောတတ်သလို၊ “နေ့လယ်စာ” ဆိုပြီး
ဖြေကြားရင်၊ ကိုယ်သိချင်တာက နေ့လယ်စာ မဟုတ်ဘဲ
သင်္ချာ စစ်ဆေးမှု ဖြစ်ပေမဲ့၊
ကျွန်မဟာ နေ့လယ်စာ အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားမေးမြန်းရမယ်။
“နေ့လယ်စာထဲ ကောင်းခဲ့တာ ဘာများလဲ။“ ဆိုပြီး မေးသင့်တယ်။
သူတို့ကို ကျွန်မတို့ဟာ GPA ကြောင့်မဟုတ်ဘဲလူသားတွေအဖြစ်
စိတ်ဝင်စားတာ သိချင်တာ သူတို့ သိရမယ်။
ရှင်တို့က အိမ်မှုကိစ္စနဲ့ ချစ်ခြင်းကို
နားလည်ပါပြီ၊ ခဏနေပါဦး။
ကောလိပ်တွေက အဆင့်တွေ၊ အမှတ်တွေ၊ ဂုဏ်ပြုလွှာတွေနဲ့
ဆုတွေကို ကြည့်ချင်ကြတယ်ဆိုတော့၊ ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြေပေးမလဲ။
နာမည်ကြီး ကျောင်းတွေက လူငယ်များထံမှ အဲဒါတွေကို တောင်းကြမှာ အမှန်ပါပဲ။
ကောင်းတဲ့ သတင်းတွေ ရှိပါတယ်။
ကောလိပ်တွေရဲ့ အဆင့်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မတို့ ယုံကြည်သင့်တာ ဘယ်လိုပဲရှိရှိ-
(လက်ခုပ်သံများ)
ဘဝထဲတွင် စိတ်ချမ်းသာရန်၊ အောင်မြင်ရန်၊ ရှင်တို့ဟာ နာမည်ကြီး
ကျောင်းတွေကိုမှ တက်ရန် မလိုအပ်ပါဘူး၊
စိတ်ချမ်းသာကာ အောင်မြင်ကြသူတို့ဟာ အစိုးရကျောင်းကို တက်ကြတယ်၊
ဘယ်သူမှာမှ မကြားဖူးတဲ့ ကောလိပ် ကျောင်း တက်တယ်၊
ရပ်ကွက်ထဲက ကောလိပ်ကို သွားကြတယ်၊
တစ်နေရာရာရှိ ကောလိပ်ကို တက်ပြီး စာမေးပွဲကျတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
ဒီခန်းမ သက်သေထူပြလိုက်တဲ့ အတိုင်း ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာပါ
အမှန်တရား ရှိနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ ကျွန်မတို့ မျက်ကာတွေကို
တိုးချဲ့လိုက်လျက် ရှိကြသေးတဲ့ ကောလိပ်တွေကို
ကြည့်ကြမယ်ဆိုရင်၊ ညီမျှခြင်းထဲမှ ကိုယ့်အတ္တစိတ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ်ဆိုရင်၊
ကျွန်မတို့ဟာ အဲဒီအမှန်တရားကို လက်ခံလျက် နားလည်လာကြမှာက၊
ကျွန်မတို့ ကလေးတွေဟာ အဲဒီနာမည်ကြီး
ကောလိပ် မသွားဖြစ်ရင် ကမ္ဘာကြီး ပျက်ပြုန်းသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတာက၊
သူတို့ရဲ့ ကလေးဘဝဟာ စာရင်းရှည်ဖြင့် ညှင်းပန်းခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊
သူတို့ဟာ ကောလိပ် ရောက်တဲ့အခါမှာ၊
ဘယ်ကောလိပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ၊
သူတို့ဟာ အဲဒီကို သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအရ တက်လာတဲ့ဆိုရင်၊
သူတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ တောင့်တချက်နှင့်အညီ ရောက်လာပါက၊
အဲဒီမှာ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ကြိုးပမ်းနိုင်စွမ်း ရှိကြမှာပါ။
ကျွန်မ ဝန်ခံ ပြောချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်။
ကျွန်မ ပြောခဲ့သလို Sawyer နဲ့ Avery ဆိုတဲ့ ကလေးနှစ်ဦး ရှိပါတယ်။
သူတို့ဟာ ဆယ်ကျော်အရွယ်တွေပါ။
တစ်ချိန်တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မဟာ
Sawyer နဲ့ Avery တို့ကို
bonsai အပင်တွေလိုဆက်ဆံခဲ့ပါတယ် -
(ရယ်မောသံများ)
ကျွန်မဟာ ဂရုတစိုက် လိုသလို ဖြတ်လိုက် ညှပ်လိုက် လုပ်နေခဲ့တယ်၊
တကယ့်ကို တော်ကြမယ့် လူသားပုံစံကို ရိုက်သွင်းပေးဖို့အတွက်၊
အဆင့်မြင့် နာမည်ကြီး ကောလိပ် တစ်ခုခုမှာ
သူတို့ကို လက်ခံဖြစ်လောက်အောင် တော်ဖို့အတွက်ပေါ့လေ။
ဒါပေမဲ့၊ အခြားသူတွေရဲ့ ကလေး ထောင်ချီနဲ့ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရတဲ့ နောက်မှာ သိလိုက်တာက --
(ရယ်မောသံများ)
ကိုယ့် ကလေး နှစ်ယောက် ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ နောက်မှာ၊
ကျွန်မ ကလေးတွေဟာ bonsai အပင်တွေ မဟုတ်ကြပါ။
သူတို့ဟာ အလေ့ကျပေါက်တဲ့ ပန်းတွေပါ၊
ဘယ်သူမှ မသိကြတဲ့ ပါရမီတွေနဲ့ မျိုးစိတ်တွေပါ၊
(ရယ်မောသံများ)
သူတို့ကို အိမ်မှုကိစ္စတွေမှ တဆင့်၊ ခိုင်မာလာစေမယ့်
ဝန်းကျင်ကို ပျိုးထောင်ပေးရင်း၊
သူတို့ကို ချစ်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့ကို အခြားသူတို့အား ချစ်လာရန် သင်ပေးလိုက်ရင်၊
ကောလိပ်ကျောင်း၊ ရွေးချယ်မယ့် ဘာသာရပ်၊ ရာထူး ဆိုတာတွေကို
သူတို့ဘာသာသူတို့ ရွေးကြမှာပါ။
ကျွန်မအလုပ်က ကျွန်မ ဖြစ်ချင်တာမျိုး သူတို့ကို လုပ်ပစ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊
သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ချင်လိုကြတဲ့ ကြည်နူးဖွယ်ရာကို ရယူရန် အားပေးဖို့ပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)