Ξέρετε, δεν ξεκίνησα να γίνω ειδική στην ανατροφή παιδιών.
Στην πραγματικότητα, δεν με ενδιαφέρει και τόσο η ανατροφή, καθ′ αυτή.
Απλώς υπάρχει ένα συγκεκριμένο στιλ ανατροφής αυτόν τον καιρό
που καταστρέφει τα παιδιά,
εμποδίζοντας τις πιθανότητές τους να εξελιχθούν στον εαυτό τους.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο στιλ ανατροφής αυτόν τον καιρό
που εμποδίζει.
Αυτό που θέλω να πω είναι
ότι περνάμε πολύ χρόνο να ανησυχούμε
για τους γονείς που δεν ασχολούνται αρκετά με τις ζωές των παιδιών τους
και την εκπαίδευσή τους ή το μεγάλωμά τους,
και έχουμε δίκιο.
Αλλά στην άλλη πλευρά του φάσματος,
γίνεται κι εκεί μεγάλη ζημιά,
όταν οι γονείς νιώθουν ότι το το παιδί δεν μπορεί να επιτύχει
εκτός κι αν ο γονιός προστατεύει και αποτρέπει σε κάθε ευκαιρία
και είναι από πάνω του σε κάθε συμβάν, και μικροδιαχειρίζεται κάθε στιγμή,
και οδηγεί το παιδί τους προς κάποιο μικρό υποσύνολο κολεγίων και καριέρων.
Όταν εμείς μεγαλώνουμε παιδιά με αυτόν τον τρόπο,
και θα πω εμείς,
επειδή ένας Θεός ξέρει, όταν μεγάλωνα τους δύο εφήβους μου,
είχα αυτές τις τάσεις,
τα παιδιά μας κατέληξαν να έχουν μια παιδική ηλικία με λίστες ελέγχου.
Και να πώς μοιάζει μια παιδική ηλικία με λίστες ελέγχου.
Τα κρατάμε σώα και αβλαβή
και ταϊσμένα και ποτισμένα,
και μετά να σιγουρευτούμε ότι θα πάνε στα σωστά σχολεία,
ότι είναι στις σωστές τάξεις στα σωστά σχολεία,
και ότι παίρνουν τους σωστούς βαθμούς στις σωστές τάξεις στα σωστά σχολεία.
Αλλά όχι μόνο οι βαθμοί, τα σκορ,
και όχι μόνο οι βαθμοί, τα σκορ, αλλά οι έπαινοι και τα βραβεία
και τα αθλήματα, οι δραστηριότητες, η ηγεσία.
Λέμε στα παιδιά μας να μην πάνε σε μια ομάδα,
να ξεκινήσουν μία, επειδή τα κολλέγια το κοιτάνε.
Να τικάρουμε το κουτί κοινωνικής προσφοράς.
Δείξτε στα κολλέγια ότι νοιάζεστε για τους άλλους.
(Γέλια)
Όλα αυτά γίνονται για κάποιο επιθυμητό βαθμό τελειότητας.
Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι τόσο τέλεια
όσο δεν μας είχαν ζητήσει να είμαστε εμείς,
κι επειδή απαιτούνται τόσο πολλά,
νομίζουμε,
ότι φυσικά και πρέπει ως γονείς να διαφωνούμε με κάθε δάσκαλο
και διευθυντή και προπονητή και διαιτητή
και να συμπεριφερόμαστε σαν τον θυρωρό του παιδιού
και προσωπικό φροντιστή
και γραμματέα.
Και με τα παιδιά μας, τα πολύτιμα παιδιά μας,
περνάμε τόσο χρόνο να τα σπρώχνουμε, να τα κολακεύουμε, να κάνουμε υπαινιγμούς,
να βοηθάμε, να παζαρεύουμε, ακόμη και να γκρινιάζουμε,
ώστα να σιγουρευτούμε ότι δεν θα τα κάνουν θάλασσα,
δεν θα κλείσουν πόρτες,
δεν θα καταστρέψουν το μέλλον τους,
κάποια ελπιδοφόρα εισαγωγή
σε κάποια λίγα κολέγια
που αρνούνται σχεδόν σε κάθε αιτούντα.
Και να πώς νιώθει ένα παιδί με μια τέτοια παιδική ηλικία με λίστες.
Πρώτα απ′ όλα, δεν υπάρχει χρόνος για ελεύθερο παιχνίδι.
Δεν υπάρχει χρόνος τα απογεύματα,
επειδή τα πάντα πρέπει να εμπλουτίζουν, νομίζουμε.
Είναι λες και κάθε εργασία για το σπίτι, κάθε τεστ, κάθε δραστηριότητα
είναι μια στιγμή που μπορεί να φτιάξει ή να καταστρέψει το μέλλον που σκεφτόμαστε,
και τα απαλάσσουμε από δουλειές στο σπίτι,
ακόμη και από το να κοιμούνται αρκετά
αρκεί να κάνουν τα πράγματα στη λίστα.
Και σε μια παιδική ηλικία με λίστα, λέμε ότι θέλουμε να είναι ευτυχισμένα,
αλλά όταν έρχονται σπίτι από το σχολείο,
αυτό που ρωτάμε πρώτα συνήθως
είναι τα μαθήματά τους και οι βαθμοί τους.
Και βλέπουν στα πρόσωπά μας
ότι η έγκρισή μας, η αγάπη μας,
η ίδια τους η αξία,
προέρχεται από τα 20άρια.
Και μετά περπατάμε δίπλα τους
και τα επαινούμε σαν εκπαιδευτές σε σόου με σκυλιά --
(Γέλια)
και τα καλοπιάνουμε να πηδήξουν λίγο πιο ψηλά, να πάνε λίγο πιο μακριά,
μέρα με τη μέρα.
Και όταν πάνε στο Λύκειο,
δεν λένε, «Τι θα με ενδιέφερε να σπουδάσω
ή να κάνω σαν δραστηριότητα;»
Πάνε στους σύμβουλους και λένε,
«Τι πρέπει να κάνω για να μπω στο σωστό κολέγιο;»
Και μετά, όταν αρχίσουν να έρχονται οι βαθμοί στο Λύκειο,
και παίρνουν μερικά 16άρια,
ή Θεός φυλάξει μερικά 13άρια,
στέλνουν μανιωδώς μηνύματα στους φίλους τους
και λένε, «Μπήκε ποτέ κανείς στο σωστό κολέγιο με τέτοιους βαθμούς;»
Και τα παιδιά μας,
ασχέτως με το πού θα καταλήξουν στο τέλος του Λυκείου,
είναι λαχανιασμένα.
Είναι εύθραυστα.
Είναι λιγάκι καμένα.
Έχουν γεράσει λίγο πριν την ώρα τους,
εύχονται οι μεγάλοι στη ζωή τους να είχαν πει, «Αυτό που έκανες είναι αρκετό,
η προσπάθεια που έκανες στην παιδική σου ηλικία είναι αρκετή».
Και τώρα μαράζουν με μεγάλους βαθμούς άγχους και κατάθλιψης
και μερικά από αυτά αναρωτιούνται,
θα γίνει ποτέ αυτή η ζωή κάτι που να το άξιζε;
Εμείς οι γονείς,
είμαστε σίγουροι ότι αξίζει.
Φαίνεται να φερόμαστε --
είναι λες και πιστεύουμε ότι δεν θα έχουν μέλλον
αν δεν μπουν σε ένα από αυτά τα λίγα κολέγια ή καριέρες
που σκεφτόμαστε γι′ αυτά.
Ή ίσως, ίσως απλώς φοβόμαστε
ότι δεν θα έχουν ένα μέλλον για το οποίο θα περηφανευόμαστε
στους φίλους μας και με αυτοκόλλητα στο αυτοκίνητό μας.
Ναι.
(Χειροκρότημα)
Αλλά αν δείτε τι έχουμε κάνει,
έχετε πραγματικά το κουράγιο να το κοιτάξετε,
θα δείτε ότι όχι μόνο τα παιδιά μας πιστεύουν
ότι η αξία τους προέρχεται από βαθμούς και σκορ,
αλλά όταν ζούμε συνεχώς μέσα στα πολύτιμα μυαλά τους που αναπτύσσονται,
σαν τη δική μας έκδοση της ταινίας «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς»,
στέλνουμε στα παιδιά μας το μήνυμα:
«Πιτσιρίκι, δε νομίζω ότι μπορείς να το καταφέρεις χωρίς εμένα».
Κι έτσι με την υπερβολική μας βοήθεια,
την υπερπροστασία και την υπερδιαχείριση και το κράτημα των χεριών,
στερούμε από τα παιδιά μας την ευκαιρία να αναπτύξουν αυτο-αποτελεσματικότητα,
η οποία είναι μια πραγματικά θεμελιώδης αρχή της ανθρώπινης ψυχής,
πολύ πιο σημαντική από την αυτοπεποίθηση που λαμβάνουν
κάθε φορά που χειροκροτούμε.
Η αυτο-αποτελεσματικότητα χτίζεται
όταν βλέπουμε τις πράξεις μας να οδηγούν σε αποτελέσματα,
όχι --
Ορίστε.
(Χειροκρότημα)
Όχι οι πράξεις των γονιών για λογαριασμό τους,
αλλά όταν οι ίδιες τους οι πράξεις οδηγούν σε αποτελέσματα.
Για να το πω απλά,
για να δημιουργήσουν τα παιδιά μας αυτο-αποτελεσματικότητα, και πρέπει,
τότε πρέπει να κάνουν πολύ παραπάνω σκέψη, προγραμματισμό, αποφάσεις,
πράξεις, ελπίδες, αντιμετώπιση, δοκιμές και λάθη,
όνειρα και εμπειρίες στη ζωή
μόνα τους.
Τώρα, λέω
ότι κάθε παιδί δουλεύει σκληρά και έχει κινητρα
και δεν χρειάζεται την εμπλοκή ή το ενδιαφέρον των γονιών στη ζωή του,
και θα πρέπει απλώς να κάνουμε πίσω;
Όχι βέβαια.
(Γέλια)
Δεν λέω αυτό.
Θέλω να πω ότι όταν θεωρούμε τους βαθμούς, τα σκορ, τους επαίνους και τα βραβεία
ως τον σκοπό της παιδικής ηλικίας,
όλα αυτά για την προώθηση της ελπίδας εισαγωγής σε έναν μικρό αριθμό κολεγίων
ή το ξεκίνημα σε έναν μικρό αριθμό από καριέρες,
αυτός είναι ένας πολύ στενός ορισμός της επιτυχίας για τα παιδιά μας.
Αν και μπορεί να τα βοηθήσουμε να επιτύχουν κάποιες βραχυπρόθεσμες νίκες
με υπερβολική βοήθεια --
όπως να πάρουν έναν καλύτερο βαθμό αν τα βοηθήσουμε με τα μαθήματά τους,
μπορεί να καταλήξουν με μεγαλύτερο βιογραφικό παιδικής ηλικίας όταν βοηθάμε -
αυτό που λέω ότι όλο αυτό έχει ένα μακροπρόθεσμο κόστος
στην αίσθηση του εαυτού τους.
Αυτό που λέω είναι, ότι θα πρέπει να ανησυχούμε λιγότερο
με τα συγκεκριμένα πανεπιστήμια
που θα μπορούν να αιτηθούν ή να καταφέρουν να μπουν
και να ανησυχούμε περισσότερο ότι έχουν τις συνήθειες, τον τρόπο σκέψεις,
τις δεξιότητες, την ευεξία, ώστε να είναι επιτυχημένοι όπου και να πάνε.
Αυτό που λέω είναι
ότι τα παιδιά μας πρέπει να είναι λιγότερη εμμονή με τους βαθμούς και τα σκορ
και να ενδιαφέρονται περισσότερο
στην παιδική ηλικία να τους παρέχει μια βάση για την επιτυχία τους
στηριγμένη σε πράγματα όπως η αγάπη
και οι δουλειές στο σπίτι.
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Είπα δουλειές στο σπίτι; Είπα δουλειές στο σπίτι; Όντως το είπα.
Αλλά αλήθεια, να γιατί.
Η μεγαλύτερη διαχρονική μελέτη ανθρώπων που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ
λέγεται Μελέτη Χάρβαρντ Γκραντ.
Βρήκε ότι η επαγγελματική ζωή στη ζωή,
που είναι αυτό που θέλουμε για τα παιδιά μας,
ότι η επαγγελματική επιτυχία στη ζωή έρχεται κάνοντας δουλειές ως παιδιά,
και όσο νωρίτερα ξεκινήσετε, τόσο το καλύτερο,
ο τρόπος σκέψης του σηκώνω μανίκια και κάνω δουλειά,
ένας τρόπος σκέψης που λέει ότι υπάρχει δουλειά,
κάποιος πρέπει να την κάνει, ας την κάνω εγώ,
ένας τρόπος σκέψης που λέει
ότι θα κάνω τη συνεισφορά μου για τη βελτίωση του συνόλου,
ότι αυτό είναι που σε κάνει να πετύχεις στη δουλειά.
Τώρα, όλοι το ξέρουμε. Το ξέρετε.
(Χειροκρότημα)
Όλοι το γνωρίζουμε, και όμως, στην παιδική ηλικία με λίστες,
απαλλάσσουμε τα παιδιά μας από το να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού,
και μετά καταλήγουν ως νέοι ενήλικες στην εργασία
να περιμένουν για μια λίστα,
αλλά αν δεν υπάρχει,
και πιο σημαντικό, αν δεν έχουν την παρόρμηση, το ένστικτο
να σηκώσουν τα μανίκια τους και να συνεισφέρουν
και να κοιτάξουν γύρω και να πουν πώς να είμαι χρήσιμος στους συναδέλφους μου;
Πώς μπορώ να προβλέψω τι μπορεί να χρειαστεί το αφεντικό μου;
Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό εύρημα από τη Μελέτη Χάρβαρντ Γκραντ
είπε ότι η ευτυχία στη ζωή
έρχεται από την αγάπη,
όχι την αγάπη για τη δουλειά,
αγάπη για τους ανθρώπους:
τον σύζυγο, τον σύντροφο, τους φίλους, την οικογένειά μας.
Έτσι η παιδική ηλικία πρέπει να διδάξει στα παιδιά πώς να αγαπούν,
και δεν μπορούν να αγαπήσουν αν δεν αγαπήσουν πρώτα τον εαυτό τους,
και δεν θα αγαπήσουν τον εαυτό τους αν δεν τους προσφέρουμε αγάπη χωρίς όρους.
(Χειροκρότημα)
Σωστά.
Κι έτσι,
αντί να έχετε εμμονές με τους βαθμούς και τα σκορ
όταν το πολύτιμο βλαστάρι μας επιστρέφει από το σχολείο,
ή όταν ερχόμαστε από τη δουλειά,
πρέπει να κλείνουμε την τεχνολογία και τα τηλέφωνά,
και να τα κοιτάζουμε στα μάτια
και να τα αφήνουμε να δουν την ευτυχία στο πρόσωπό μας
όταν βλέπουμε το παιδί μας για πρώτη φορά μετά από ώρες.
Και μετά πρέπει να πούμε,
«Πώς ήταν η μέρα σου;
Τι σου άρεσε σήμερα;»
Και όταν η έφηβη κόρη σας πει, «Το μεσημεριανό», όπως η δική μου,
κι εγώ θέλω να ακούσω για το τεστ μαθηματικών
όχι για το φαγητό,
πρέπει να ενδιαφερθείτε για το φαγητό.
Πρέπει να πείτε, «Τι ήταν ωραίο στο μεσημεριανό σήμερα;»
Πρέπει να ξέρουν ότι έχουν σημασία ως άτομα,
όχι λόγω του μέσου όρου τους.
Εντάξει, σκέφτεστε, λοιπόν, δουλειές και αγάπη,
όλα ακούγονται ωραία και καλά, αλλά κάνε μου τη χάρη.
Τα πανεπιστήμια θέλουν να δουν καλούς βαθμούς
και επαίνους και βραβεία, και θα σου πω, περίπου.
Τα μεγαλύτερα ονόματα στα σχολεία τα ζητάνε αυτά από τους νέους μας,
αλλά να τα καλά νέα.
Σε αντίθεση με αυτά που μας κάνουν να πιστέψουμε οι κατατάξεις πανεπιστημίων --
(Χειροκρότημα)
δεν χρειάζεται να πάτε σε σχολή με το μεγαλύτερο όνομα
για να είστε ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι στη ζωή.
Ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι πήγαν σε δημόσια σχολεία,
πήγαν σε μικρό και άγνωστο πανεπιστήμιο,
πήγαν σε κοινοτικό κολέγιο,
πήγαν σε κολέγιο και απέτυχαν.
(Χειροκρότημα)
Οι αποδείξεις είναι σε αυτήν την αίθουσα, στις κοινότητές μας,
ότι αυτή είναι η αλήθεια.
Αν διευρύναμε τις παρωπίδες μας
και κοιτούσαμε λίγα παραπάνω πανεπιστήμια,
ίσως να βγάζαμε τον εγωισμό μας από την εξίσωση,
θα μπορούμε να αποδεχτούμε αυτήν την αλήθεια και να συνειδητοποιήσουμε,
δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου
αν τα παιδιά μας δεν πάνε σε ένα από τα ονομαστά σχολεία.
Και πιο σημαντικό,
αν η παιδική τους ηλικία δεν έχει γίνει σύφμωνα με μια τυραννική λίστα,
τότε όταν πάνε στο πανεπιστήμιο,
όποιο κι αν είναι αυτό,
θα έχουν πάει εκεί με τη δική τους βούληση,
ορμώμενα από τη δική τους επιθυμία,
ικανά και έτοιμα να διαπρέψουν εκεί.
Πρέπει να παραδεχτώ κάτι σε σας.
Όπως ανέφερα, έχω δύο παιδιά, τον Σόγιερ και την Έιβερι.
Είναι έφηβοι.
Και κάποτε,
νομίζω φερόμουν στον Σόγιερ και την Έιβερι
σαν μικρά δεντράκια μπονσάι --
(Γέλια)
που θα κλάδευα με προσοχή
για να τους δώσω τη μορφή ενός τέλειου ανθρώπου
που ίσως να είναι αρκετά τέλειος για να μπορεί να μπει
σε ένα από τα πιο επιλεκτικά πανεπιστήμια.
Αλλά συνειδητοποίησα, αφού δούλεψα με χιλιάδες παιδιά άλλων --
(Γέλια)
και μεγαλώνοντας δύο δικά μου,
τα παιδιά μου δεν είναι δεντράκια μπονσάι.
Είναι αγριολούλουδα
αγνώστου γένους και είδους --
(Γέλια)
και η δουλειά μου είναι να παρέχω ένα θρεπτικό περιβάλλον,
να τα ενδυναμώσω μέσω δουλειών
και να τα αγαπώ ώστα να μπορούν να αγαπούν άλλους και να αγαπηθούν
και το πανεπιστήμιο, ο κλάδος, η καριέρα,
εξαρτάται από αυτά.
Η δουλειά μου δεν είναι να τα κάνω να γίνουν αυτό που θα γινόμουν εγώ,
αλλά να τα υποστηρίξω να γίνουν οι σπουδαίοι εαυτοί τους.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)