Ինչպես անել, որ մարդիկ ավելի շատ բարություն անեն
մասնակցեն սոցհարցումներին, բարեգործություն անեն, պահպանեն ռեսուրսները,
կամ անեն այնպիսի պարզ բան ինչպես օրինակ աշխատավայրում իրենց բաժակը լվանալն է,
որ լվացարանը կեղտոտ ամաններով լիքը չլինի:
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Երբ առաջին անգամ սկսեցի աշխատել այս խնդրի վրա
համագործակցում էի էներգիա արտադրող ընկերության հետ,
որ հավաքագրեյի հաճախորդներ մի ծրագրի համար, որը կկանխեր հովհարային անջատումները
կրճատելով էներգիայի պահանջը պիկի ժամանակ:
Ծրագիրը հիմնված էր փորձված տեխնոլոգիայի վրա:
Օբամայի ադմինիստրացիան դա կոչում էր
Ամերիկայի էլեկտրական ցանցի մոդեռնիզացման հիմնաքարը :
Բայց, ինչպես բոլոր հրաշալի տեխնոլոգիական լուծումները այն ունի էական թուլություն՝
մարդիկ:
Մարդիկ պետք է գրանցվեն:
Որպեսզի մարդիկ գրանցվեին, ընկերությունը նրանց գեղեցիկ նամակներ ուղարկեց,
որտեղ խոսվում էր ծրագրի օգուտների մասին
և նրանց խնդրում էին զանգել թեժ գիծ, եթե հետաքրքրված են:
Նամակներն ուղարկվեցին
բայց հեռախոսները լռում էին:
Այսպիսով, երբ մեզ ներգրավվեցին, փոքրիկ փոփոխություն առաջարկեցինք՝
թեժ գծի փոխարեն առաջարկեցինք օգտագործել գրանցման թերթիկներ,
որ կարող էին դնել փոստարկղերի մոտ:
Սա եռապատկեց մասնակցությունը:
Ինչու՞:
Դե, մարդկանց լրջորեն հետաքրրում է, թե ուրիշներն ինչ են մտածում իրենց մասին,
մենք փորձում ենք երևալ բարի և առատաձեռն
և խուսափում ենք եսասեր ու ձրիակեր երևալուց:
Արդյոք գիտենք դրա մասին թե ոչ, մեծ մասամբ մարդիկ բարություն անում են սրա համար,
և փոքրիկ փոփոխությունները, որ մարդկանց շատ բարություն անելու «միավորներ» են տալիս
այդ փոփոխությունները մեծ տարբերություններ են ստեղծում:
Փոքր փոփոխությունները, ինչպիսին է թեժ գծի փոխարինումը
երբ ոչ ոք չէր կարող քո բարի գործի մասին իմանալ,
գրանցման թերթիկի հետ,
երբ բոլորն էլ կարող են տեսնել քո անունը
մեր գործակցությունը կառավարությունների, շահույթ չհետապնդող ընկերությունների հետ,
երբ փորձում ենք էնպես անել, որ մարդիկ ավելի շատ բարություն անեն
մենք մեծացնում ենք հեղինակության ուժը
ու փոքր ստուգման թերթիկ ունենք դրա համար:
Իրականում, դուք արդեն գիտեք թերթիկի առաջին կետը
դա դիտելիության բարձրացումն է,
որ վստահ լինենք մարդիկ գիտեն մեր բարի գործի մասին:
Մի րոպե, գիտեմ հավանաբար ձեզնից շատերը հիմա մտածում են,
ոչ-ոք չի մատծում
«Քանի որ մարդիկ իմանալու են իմ բարի գործի մասին
հաստատ արժի անել:»
Դե հա, ճիշտ եք:
Մարդիկ չեն անում:
Ավելին, երբ նրանք միայնակ որոշումներ են կայացնում
անհանգստանում են իրենց խնդիրների մասին՝
ինչ դնել սեղանի վրա ընթրիքին, կամ ինչպես ճիշտ ժամանակին վճարել հաշիվները:
Բայց, երբ կայացնում են որոշումներ, որոնք ավելի հանրային են
ավելի շատ են ձգտում լավն անելու հնարավորություններին:
Այլ կերպ ասած, մեր մոտեցման հզորությունն այն է, որ
այն կարող է մարդկանց իղձերը թեքել դեպի լավն անելը
այս դեպքում, օգնել կանխելու հովհարային անջատումները:
Վերադառնանք դիտողականությանը:
Կուզեի մեկ այլ օրինակ բերել:
Սա մի համագործակցությունից է շահույթ չհետանդող կազմակերպության հետ
որը զբաղվում է ձայներ հավաքելով։
Եվ դա անում է ամեն ընտրությունների ժամանակ հազարավոր այսպիսի նամակներ ուղարկելով
մարդկանց հիշեցնելու և մոտիվացնելու որ գնան ընտրություններին:
Մենք առաջարկեցինք ավելացնել հետևյալ նախադասությունը.
«Հնարավոր է Ձեզ զանգահարեն և հացրեր տան ընտրությունների մասին։»
Այս նախադասությունը ամեն բան դարձնում է ավելի դիտողական,
և նամակների արդյունավետությունն էլ 50 տոկոսով բարձրացավ:
Նամակն ավելի էֆֆեկտիվ դարձնելը կրճատեց հավելյալ ձայն ստանալու արժեքը
70 դոլարից մինչև 40 դոլար:
Դիտողականությունն օգտագործվել է այնպիսի բաներ անելու համար ինչպիսի եք
ավելի հաճախ արյան նվիրատվությունը անելը
դոնորների անունները գրելով տեղական թերթերում
կամ ժամանակին հարկերը վճարելը
իրավազանցների անունները հանրային կայքում տեղադրելով:
(Ծիծաղ)
Ի՞նչ կասեք այս օրինակի մասին:
Տոյոտան այնպես է անում, որ հազարավոր մարդիկ գնեն վառելիք խնայող մեքենաներ
և դա անում է իր Պրիուս մոդլեը եզակի դարձնելով
(Ծիծաղ)
Իրենց լավ արարքը մեկ մղոնից էլ նկատելի կդառնա:
(Ծիծաղ)
Լավ, դիտողականությունը հրաշալի է,
բայց բոլորս էլ գիտենք, տեսել ենք
որ մարդիկ անտարբեր են լավն անելու հանդեպ:
Փողոցի անկյունում նրանք կտեսնեն մուրացկանի
և կհանեն իրենց հեռախոսները, որ խիստ զբաղված երևան,
կամ թանգարանում կանցնեն նվիրատվությունների արկղի կողքով:
Պատկերացրեք տոներ են,
գնում եք սուպերմարկետ, այնտեղ փրկության բանակի կամավոր կա
և իր զանգն է հնչեցնում:
Մի քանի տարի առաջ,
Սան Դիեգոյից մի հետազոտող աշխատում էր փրկության բանակի տեղական մասնաճյուղի հետ
գտնելու նվիրատվությունները մեծացնելու տարբերակներ:
Նրանք մի զվարճալի բան արեցին:
Երբ կամավորը կանգնում էր միայն մի դռան դիմաց
մարդիկ խուսափում էին տալուց՝ մյուս դռնից դուրս գալով:
Ինչու՞:
Քանզի, միշտ էլ կարող էին ասել չտեսանք կամավորին
կամ «Ես էնտեղից բան պիտի վերցնեի»
կամ էլ «Մեքենաս այնտեղ էր»:
Այլ կերպ ասած, շատ արդարացումներ կան:
Եվ այն մեր ստուգման թղթիկի երկրորդ կետն է.
վերացնել արդարացումները:
Փրկության Բանակի դեպքում
արդարացումներ վերացնելը կնշանակի կամավորին կանգնեցնել երկու դռների մոտ
և վստահաբար, երբ այսպես արեցին
նվիրատվությունները աճեցին:
Բայց, ահա թե որտեղ է զվարճալին
Հետազատողները ավտոկայանատեղիում էին,
նրանք հաշվում էին եկող ու գնացող մարդկանց
և նկատեցին որ, երբ կամավորները երկու դռների մոտ էին կանգնում
մարդիկ դադարեցին խանութից դուրս գալ:
(Ծիծաղ)
Ակնհայտ է, նրանք զարմացած էին, և որոշեցին ավելի խորը ուսումնասիրել
գտան երրորդ, փոքր անձնակազմի համար նախատեցված դուռը,
որը օգտագործում են աղբը դուրս տանելու համար:
(Ծիծաղ)
Մարդիկ, կամավորներից խուսափելու համար, դուրս էին գալիս այդ դռնով։
(Ծիծաղ)
Այնուամենայնիվ, սա, կարևոր դաս է:
Երբ փորձում ենք վերացնել արդարացումները, պիտի մանրակրկիտ լինենք
մարդիկ շատ ստեղծարար են արդարացումներ փնտրելիս:
(Ծիծաղ)
Լավ, կուզեմ անցում կատարել շրջանակին
երբ արդարացումները սարսափելի հետևանքներ են ունենում:
Ինչ, եթե ձեզ ասեմ որ, աշխարհի ամենամահացու վարակիչ հիվանդությունը բուժում ունի
փաստացի, այն կար գրեթե 70 տարի,
լավ բուժում, որ միշտ գործում է:
Անհավանական է, բայց ճիշտ է:
Հիվանդությունը տուբեռկուլյոզն է:
Տարեկան 10 միլիոն մարդ վարակվում է
և գրեթե 2 միլիոնը մահանում է։
Ինչպես էլեկտրականության ծրագիրը, մենք լուծումն ունենք:
Խնդիրը մարդիկ են:
Մարդիկ պիտի խմեն դեղերը,
որ բուժվեն,
որ չվարակեն մյուսներին:
Արդեն մի քանի տարի է մենք համագործակցում ենք
առողջապահական "Keheala" սթարթափի հետ
օգնելու տուբեռկուլյոզով հիվանդներին իրենց բուժման ընթացքում:
Տուբեռկուլյոզի բուժումը իրոք բարդ է:
Խոսքը չափազանց ուժեղ անտիբիոտիկներ ընդունելու մասին է
վեց ամսից ավելի և ամեն օր:
Անտիբիոտիկենրը այնքան ուժեղ են, որ կարող են ստիպել վատ զգալ:
Այն սրտխառնոց և գլխապտույտ է առաջացնում:
Այն մեզը կվերածի ծիծաղելի գույների:
Այն նույնպես խնդիր է, որովհետև պիտի գնաս կլինիկա
ամեն շաբաթ դեղ ստանալու,
Մերձավոր Աֆրիկայում կամ այլ վայրերում, որտեղ տուբեռկուլյոզը տարածված է
պիտի շատ հեռու գնաս,
դանդաղ հասարակական տրանսպորտով,
այս դեպքում, կլինիկան արդյունավետ չի:
Էսպես ամեն շաբաթ կես արձակուրադային օր վերցնելու կարիք կլինի
այն աշխատանքից, որը չես կարող կորցնել:
Ավելի վատ է, երբ հաշվի ես առնում այն փաստը, որ սարսափելի կարծրատիպ կա
և դու չես ուզում, որ մարդիկ քո հիվանդության մասին իմանան:
Ամենավատ պատմությունները կանանցից ենք լսել
ում համար, այս վայրերում, ընտանեկան բռնությունը սովորական է,
նրանք պատմում են, որ թաքցրել են իրենց ամուսիններից կլինիկա գալը:
Զարմանալի չէ, ինչու մարդիկ բուժում չեն ստանում:
Մեր մոտեցումը կարող է՞ օգնել նրանց:
Կարո՞ղ ենք օգնել դուրս գալու այդ վիճակից:
Այո:
Ամեն օր, մենք հիշեցնում ենք հիվանդներին խմել դեղերը՝ հաղորդագրություն ուղարկելով,
բայց եթե կանգ առնենք,
հազարավոր արդարացումներ կլինեն:
Մենք չստացանք հաղարդագրություն
կամ «Տեսա այն, բայց հետո մոռացա»,
«հեռախոսը դրեցի ներքև ու մոռացա»
կամ «հեռախոսս մայրիկին եմ տվել»:
Պետք է վերացնենք այս արդարացումները
և դա անում ենք հիվանդներին խնդրելով
մուտք գործել համակարգ ու հաստատել, որ ընդունել են դեղերը:
Եթե մուտք չեն գործում, նորից ենք հաղորդագրություն ուղարկում,
եթե կրկին մուտք չեն գործել, նորից կուղարկենք:
Եթե, երրորդ անգամ չհաստատեցին
մենք տեղյակ ենք պահում աջակիցների թիմին
նրանք կզանգեն և կգրեն նրանց
նորից հունի վրա դնելու համար:
Ոչ մի արդարացում:
Մեր մոտեցումը, որը օգտագործում է վարքագծի բոլոր տեսակի տեխնիկաները
ներառյալ դիտողականությունը, որը երևի թե նկատեցիք,
շատ արդյունավետ է:
Հիվանդները, որ գրանցված չեն մեր համակարգում
եռակի անգամ ավելի հակված են չավարտել բուժումը:
Լավ,
ավելացրեցիք դիտողականությունը,
վերացրեցիք արդարացումները,
բյաց կա մի երրորդ գործոնը, որ պիտի իմանաք:
Եթե եղել եք Վաշինգտոնում, Ճապոնիայում կամ Լոնդոնում
գիտեք որ, այդտեղ մետրոյի աշխատողները
շատ ուշադիր են, որ միշտ էսկալատորի միշտ կողմում կանգնեն,
որ մարդիկ կարողանան ձախ կողմով գնալ:
Բայց, ցավոք, ամեն տեղ չի, որ սա նորմ է.
հազարավոր վայրեր կան, որ կարող ես կանգնել երկու կողմերում էլ
և խոչընդոտեն էսկալատորը:
Ակնհայտ է, մյուսների համար լավ է,
երբ կանգնում ենք աջ կողմում, որ նրանք անցնեն,
բայց սա միայն որոշ վայրերում պիտի անենք:
Սա ընդհանուր ֆենոմեն է:
Երբեմն պիտի անենք լավը
երբեմն ոչ,
և սա նշանակում է որ մարդիկ զգայուն են ակնարկների նկատմամբ
որ պիտի անեն լավը մասնավոր իրավիճակներում,
որը հանգեցնում է երրորդ և վերջին կետին՝
հաղորդելու ակնկալիքները,
մարդկանց ասելու
«Լավ բան արա հենց հիմա»:
Ահա հեշտ ձև սպասումները փոխանցելու.
ուղղակի ասա նրանց. «Բոլորն էլ բարի բաներ են անում»:
էլեկտրականության ընկերությունը իրենց ծախսերի հետ ուղարկում էր
իրենց սպառած էներգիայի համեմատությունը
այն մարդկանց հետ, ովքեր ունեն նույն չափի տուն:
Երբ մարդիկ իմանում են, որ իրենց հարևանները օգտագործում են ավելի քիչ
նրանք էլ են սկսում քիչ սպառել:
Նույն մոտեցումը օգտագործվել է մարդկանց ընտրության տանելիս, բարեգերծություն անելիս
նույնիսկ օգտագործել իրենց սրբիչը հյուրանոցում:
Ի՞նչ կասեք այս մեկի մասին:
Մեկ այլ տարբերակ փոխանցելու ակնկալիքները,
պարզապես ասեք «Լավ բան արա, բայց ճիշտ ժամանակին արա այն»:
Ի՞նչ կասեք սրա մասին:
Այս հեռագրական ապարատը ձանձրալի աշխատանք է կատարում
լույսերն է անջատում
և այն վերածում է բնապահպանական ներդրման:
Ի վերջո, տարբեր ձևեր կան դա անելու
տարբեր ձևեր ակնկալիքները փոխանցելու:
Միայն պիտի չմոռանանք անել:
Այդքան բան:
Սա է մեր գործոնների ցանկն է:
Ձեզնից շատերն աշխատում են սոցիալական կարևոր հետևանքներ ունեցող խնդիրների վրա,
և երբեմն պիտի ուղղակի մարդկանց մոտիվացնեք, որ լավ բան անեն:
Գործիքները, որ այսօր սովորեցիք կարող են օգնել այս հարցում:
Եվ այս գործիքները չեն պահանջում հավելյալ ֆինասներ
կամ նորագույն տեխնոլոգիաներ:
Պետք է միայն զինել հեղինակությանը
մեծացնելով դիտողականությունը, վերացնելով արդարացումները
և փոխանցելով սպասելիքները:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)