Levantade a man
os que recoñezades algunha das caras da pantalla...
Uauh! Case todo o mundo!
Si, todas esas persoas son famosas nos seus campos.
E sabedes qué teñen en común?
Todas elas morreron de cancro de páncreas.
Aínda que é unha noticia moi triste,
grazas ás súas historias individuais
somos máis conscientes do letal que pode ser esta enfermidade.
É a terceira causa de morte por cáncer,
e tan só o 8% dos enfermos sobrevivirá máis de cinco anos.
É unha porcentaxe moi pequena,
sobre todo se a comparas coa do cancro de mama,
onde temos case un 90% de taxa de supervivencia.
Non é, pois, unha sorpresa,
que ser diagnosticado de cancro de páncreas
signifique enfrontarse, practicamente, a unha sentenza de morte.
Porén, o que resulta sorprendente é que nos últimos 40 anos
esa porcentaxe non minguara nada,
mentres que si se fixeron moitos progresos
con outros tipos de tumor.
Entón, como podemos facer máis efectivo o tratamento de cancro pancreático?
Como emprendedora en biomedicina,
gústame traballar en desafíos que parecen imposíbeis;
gústame entender as súas limitacións
e procurar atopar solucións innovadoras
que poidan cambiar o resultado lóxico.
A primeira má noticia sobre o cancro de páncreas
é que este órgano atópase, literalmente, no medio do ventre.
Está pintado de laranxa na pantalla,
pero apenas poderás velo
ata que retire tódolos outros órganos de diante.
O páncreas tamén está rodeado por moitos outros órganos vitais,
como o fígado, o estómago ou o conduto biliar.
A capacidade que ten o tumor de medrar neses órganos
é a razón pola que o cancro de páncreas
é un dos tumores máis dolorosos.
A dificultade para localizalo tamén impide que o médico
o extirpe mediante cirurxía,
procedemento xa rutineiro co cancro de mama, por exemplo.
Por todas estas razóns, a quimioterapia é a única opción
para o paciente de cancro de páncreas.
Isto lévanos á segunda má noticia...
Os tumores no páncreas teñen moi poucos vasos sanguíneos.
Pero, por que deberían importarnos os vasos sanguíneos dun tumor?
Pensemos durante un segundo en como funciona a quimioterapia:
O fármaco inxéctase na vea
e navega polo corpo ata acadar o lugar do tumor.
É como conducir nunha autovía, tentando chegar a un destino.
Que pasa se na estrada non existe unha saída para o teu destino?
Que non chegarás nunca.
Estamos exactamente ante o mesmo problema
coa quimioterapia e o cancro de páncreas.
As medicinas percorren todo o corpo,
chegarán a órganos sans,
producindo efectos moi tóxicos para a saúde xeral do paciente,
pero moi pouco fármaco chegará ao tumor.
Daquela, a eficacia é moi limitada.
Paréceme bastante contraditorio medicar todo o corpo
para curar un órgano específico.
Con todo, nos últimos 40 anos
destináronse moitos cartos, investigacións e esforzos
a encontrar novos e potentes fármacos contra o cancro de páncreas,
pero nada se fixo para cambiar a maneira
en que llos subministramos ao paciente.
Ben, despois de dúas más noticias,
vouvos dar, espero, boas novas.
Xunto cun colaborador do MIT
e o Hospital Xeral de Massachusetts en Boston,
vimos de revolucionar a forma na que tratamos o cáncer,
facendo posible enviar o medicamento ao lugar preciso.
Basicamente, o que facemos é lanzarte en paracaídas enriba do teu destino,
aforrándoche conducir todo ao redor da autovía.
O que fixemos foi inserir o fármaco en dispositivos parecidos a este,
o bastante flexíbeis para seren dobrados
e encaixar no catéter;
así o médico pode implantalo directamente sobre o tumor
cunha cirurxía minimamente invasiva.
Estes dispositivos son o bastante sólidos para que, unha vez colocados
encima do tumor,
actúen coma unha gaiola,
evitando fisicamente que o tumor
se introduza noutros órganos,
controlando a metástase.
Os dispositivos tamén son biodegradábeis,
polo que unha vez dentro do corpo,
comezan a disolverse,
soltando a medicina no lugar exacto, lentamente e con máis eficacia
do que se facía ata agora tratando todo o corpo.
Nun estudo preclínico demostramos
que este achegamento localizado
é capaz de multiplicar por 12 a resposta ao tratamento.
Así que collemos un fármaco xa coñecido
e só por aplicalo onde é realmente máis necesario,
obtemos unha resposta 12 veces máis potente,
que reduce o efecto tóxico para o corpo.
Estamos traballando arreo en mellorar esta tecnoloxía.
Estamos a piques de rematar os estudos preclínicos
e os tests en animais requiridos antes de solicita-la aprobación do Goberno
para ensaios clínicos.
Hoxe en día, a maioría dos pacientes con cancro de páncreas morre.
Confiamos en que un día
poidamos atenua-la súa dor, prolonga-las súas vidas,
e quizais, facer do cancro de páncreas
unha enfermidade curábel.
Repensando a forma na que se aplica o fármaco,
non só o facemos máis potente e menos tóxico,
senón que abrimo-la porta para atopar novas solucións
a case tódolos outros problemas imposíbeis
para os pacientes de cancro de páncreas e moitos outros.
Moitas grazas.
(Aplausos)