ในฐานะศิลปินเชิงมโนทัศน์
ผมค้นหาหนทางสร้างสรรค์ที่จะ จุดประกายการพูดคุยที่ท้าทายอยู่เสมอ
ผมทำมันผ่านจิตรกรรม ประติมากรรม วีดีทัศน์ และการแสดง
แต่ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใด
วัตถุดิบสองอย่างที่ผมโปรดปราน ก็คือ ประวัติศาสตร์และการสนทนา
ในปี ค.ศ. 2007 ผมได้สร้าง "โลตัส"
ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเจ็ดฟุตครึ่ง
ทำจากกระจกหนัก 600 ปอนด์ เป็นรูปดอกบัวบาน
ในพุทธศาสนา ดอกบัวคือสัญลักษณ์อุตรภาพ
และความบริสุทธิ์ของดวงจิตและวิญญาณ
แต่เมื่อมองบัวดอกนี้อย่างใกล้ชิด
ก็เผยให้เห็นกลีบแต่ละกลีบ ที่เป็นภาพตัดขวางของเรือค้าทาส
ภาพที่เลื่องชื่อนี้คัดลอกมาจาก คู่มือว่าด้วยทาสของอังกฤษ
และภายหลังถูกผู้รณรงค์การเลิกทาสนำไปใช้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายของระบบทาส
ในอเมริกา เราไม่ชอบพูดถึงระบบทาส
และไม่ได้มองมันในฐานะธุรกิจระดับโลก
แต่ด้วยการใช้สัญลักษณ์ทางพุทธศาสนานี้
ผมหวังว่าจะเป็นเรื่องสากลและก้าวพ้น
ประวัติศาสตร์และความชอกช้ำของอเมริกันผิวดำ
และเพื่อกระตุ้นการถกเถียง เกี่ยวกับอดีตกาลที่เรามีร่วมกัน
ในการสร้าง "โลตัส" พวกเราสลักรูปกว่า 6,000 รูป
และในเวลาต่อมานครนิวยอร์กก็สั่ง
ให้สร้างมันขึ้นมาอีกชิ้นด้วยเหล็กขนาด 28 ฟุต
เพื่อติดตั้งแสดงอย่างถาวรที่ Eagle Academy for Young Men
โรงเรียนสำหรับนักเรียนผิวดำและละติโน
คนสองกลุ่มที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด ตามประวัติศาสตร์
คนสองกลุ่มเดียวกันที่ได้รับผลกระทบ อย่างมากจากปรากฎการณ์เมื่อไม่นานมานี้
แต่ขอผมนอกเรื่องก่อน
ผมได้เก็บสะสมรูปสลักไม้ของแอฟริกา
จากร้านค้านักท่องเที่ยวและ ตลาดนัดของมือสองทั่วโลก
เป็นของแท้หรือไม่และมีที่มาจากไหน สามารถถกเถียงกันได้อย่างเต็มที่
แต่ผู้คนเชื่อว่าพวกมันถูกซึมซับด้วยพลัง
หรือแม้แต่เวทมนต์
เมื่อไม่นานมานี้เองที่ผมได้พบว่า จะใช้สิ่งนี้กับงานของผมอย่างไร
(เสียงยิงปืน)
ตั้งแต่ปีค.ศ. 2012 โลกได้เห็นการสังหาร เทรวอน มาร์ติน
ไมเคิล บราวน์ เอริก การ์เนอร์ ซานดรา แบลนด์ ทามีร์ ไรว์
และพลเมืองผิวดำที่ไร้อาวุธแทบนับไม่ถ้วน
ด้วยน้ำมือของตำรวจ
ผู้ซึ่งบ่อยครั้งเดินออกมา โดยปราศจากโทษอย่างสิ้นเชิง
ด้วยการรำลึกถึงเหยื่อเหล่านี้
และหลาย ๆ ครั้งที่แม้แต่ผม
อาจารย์ระดับไอวีลีกส์ผู้ปฎิบัติตามกฎหมาย
ยังเคยตกเป็นเป้าและถูกคุกคามจาก ปากกระบอกปืนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ผมได้สร้างผลงานนี้ตั้งชื่อง่าย ๆ ว่า "แบม"
เรื่องสำคัญคือต้องลบล้างอัตลักษณ์ ของรูปสลักแต่ละอันเหล่านั้น
เพื่อทำให้พวกมันดูเหมือน ๆ กันหมด และง่ายต่อการมองข้าม
เพื่อจะทำแบบนี้ ผมได้จุ่มพวกมัน ลงในขี้ผึ้งเหลว
ก่อนที่จะพาไปยังสนามยิงปืน
ที่ซึ่งผมได้ปั้นพวกมันใหม่ด้วยกระสุนปืน
และมันก็สนุกดี
ที่จะเล่นกับปืนกระบอกโตและ กล้องถ่ายวีดีทัศน์ความเร็วสูง
แต่ความเคารพที่ผมมีต่อรูปสลักเหล่านี้ ผมจึงไม่ให้ลั่นไก่ด้วยตนเอง
บางทีผมก็รู้สึกราวกับผมกำลังจะยิงตัวเอง
ท้ายที่สุดแล้ว พอล ช่างกล้องของผม เป็นผู้ลั่นไก
แล้วผมก็เก็บชิ้นส่วนแตกหักเหล่านั้น
ทำเบ้าแล้วหล่อพวกมันด้วยขี้ผึ้งก่อน
แล้วจากนั้นก็หล่อด้วยสำริด อย่างภาพที่คุณเห็นอยู่นี่
ที่เต็มไปด้วยร่องรอยการสรรค์สร้างที่รุนแรง
เสมือนบาดแผลหรือแผลเป็นจากการต่อสู้
เมื่อผมนำเสนอผลงานนี้ล่าสุดที่ไมอามี
สตรีผู้หนึ่งบอกผมว่ารู้สึกราวกับว่า กระสุนทุกนัดยิงไปที่วิญญาณของเธอ
แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ว่างานศิลป์พวกนี้
ทำให้ระลึกถึงเหยื่อผู้ถูกสังหารเหล่านั้น
เช่นเดียวกับเหยื่อของความรุนแรงทางเชื้อชาติ รายอื่นตลอดช่วงประวัติศาสตร์สหรัฐฯ
แต่ "โลตัส" และ "แบม" นั้น ยิ่งใหญ่กว่าแค่ประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ
ระหว่างงานแสดงในเบอร์ลินเมื่อปีที่แล้ว
นักศึกษาปรัชญาคนหนึ่งถามผมว่า อะไรที่กระตุ้นให้เกิดการฆ่าเมื่อไม่นานมานี้
ผมแสดงภาพถ่ายใบบนไปรษณียบัตร ภาพการลงประชาทัณฑ์แก่เขา
ภาพช่วงต้นปีคริสตวรรษ 1900
และเตือนความจำเขาว่า การฆ่าเหล่านี้ เคยเกิดขึ้นมาเป็นนานกว่า 500 ปีแล้ว
แต่จากคำถามแบบเดียวกันของเขา
และการสนทนาที่ครุ่นคิดมากกว่านี้ เรื่องประวัติศาสตร์และเชื้อชาติ
เราสามารถวิวัฒน์ในฐานะปัจเจกชนและสังคมได้
ผมหวังว่างานศิลป์ของผมจะมีพื้นที่ที่ปลอดภัย
เพื่อการแลกเปลี่ยนทัศนะที่ตรงไปตรงมาแบบนี้
และเพื่อเปิดโอกาสให้คนมีส่วนร่วมกัน
ในการสนทนาเรื่องที่จริงจังและจำเป็น
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)