အယူအဆပိုင်း အနုပညာရှင်အနေနဲ့
အကဲစမ်းတဲ့ ပြောဆိုခြင်းတွေ အစပျိုးဖို့ ဆန်းသစိတဲ့နည်းတွေကို အမြဲရှာနေပါတယ်။
ဒါကို ပန်းချီ၊ပန်းပု၊ ဗီဒီယိုနဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကနေ လုပ်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ပုံစံကိုဖယ်လိုက်ရင်
အကြိုက်ဆုံး အရာနှစ်ခုက သမိုင်းနဲ့ ဆွေးနွေးခြင်းပါ။
၂၀၀၇ မှာ "Lotus" ကိုဖန်တီးခဲ့တယ်၊
အချင်း ခုနှစ်ပေခွဲရှိပြီး
ကြာပန်းပွင့်ရဲ့ ပေါင် ၆၀၀ ဖန်သား သရုပ်ဖော်မှုပါ။
ဗုဒ္ဓဝါဒမှာ ကြာဆိုတာဟာ ထူးမြတ်မှု အတွက်နဲ့
စိတ်၊ ဝိဉာဉ်ရဲ့ စင်ကြယ်မှုအတွက် သင်္ကေတပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီကြာပန်းကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပါ။
ပွင့်ဖတ်တိုင်းဟာ ကျွန်သင်္ဘော တစ်စင်းရဲ့ ကန့်လန့်ဖြတ်ကို ပြပါတယ်။
ရုပ်ပုံကားချပ်က ဗြိတိသျှ ကျွန်လက်စွဲ စာအုပ်က ယူထားပြီး
နောက် ဖျက်သိမ်းရေးဝါဒီတွေက ကျွန်စနစ်ရဲ့ ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပြဖို့သုံးခဲ့တယ်။
အမေရိကမှာ ကျွန်စနစ် အကြောင်း ပြောတာ မကြိုက်ဘူး၊
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်း အဖြစ်လည်း မရှုမြင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီဗုဒ္ဒဘာသာ သင်္ကေတသုံးကာ
အမေရိက လူမည်း သမိုင်းနဲ့ စိတ်သောကဟာ
အများသုံးဖြစ်ကာ ကျော်လွန်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့
တူညီတဲ့ အတိတ်အကြောင်း အားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
"Lotus" ကိုဖန်တီးဖို့ ရုပ်ပုံပေါင်း ၆၀၀၀ ကျော်ထွင်းခဲ့တယ်။
ဒါက နောက်ပိုင်း City of New York က တာဝန်ယူတဲ့
၂၈ ပေ စတီးပုံစံ တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ဖြစ်သွားတယ်။
Eagle Academy for Young Men မှာ အမြဲတမ်းတပ်ဆင်မှု တစ်ခုအဖြစ်နဲ့ပေါ့၊
လူမည်းနဲ့ လက်တင် ကျောင်းသား တွေအတွက်ကျောင်းပါ။
သမိုင်းမှာ အထိခိုက်ခံရဆုံး အုပ်စုနှစ်ခုပေါ့။
ဒီတူညီတဲ့နှစ်အုပ်စုဟာ သိပ်မကြာခင်က ဖြစ်ရပ်ရဲ့ ထိခိုက်တာခံရတယ်၊
စကားလမ်းကြောင်း လွဲသွားတယ်ဗျာ။
ကမ္ဘာတစ်လွှားက တိုးရစ်ဆိုင်တွေနဲ့ အဟောင်း
စျေးတွေက အာဖရိကန် သစ်သားရုပ် တွေ စုစောင်းနေပါတယ်။
ဒါတွေရဲ့ စစ်မှန်မှုနဲ့ ဇာစ်မြစ်က လုံးဝ အငြင်းပွားဖွယ်ရာပါ။
ဒါပေမဲ့ လူတွေက ဒါတွေကို တန်ခိုး (သို့) မှော်အစွမ်းတောင်
ပြည့်ဝင်တယ်လို့ ယုံကြတယ်။
တစ်လောကပဲ ဒါကို ကိုယ့်လက်ရာမှာ ဘယ်လိုသုံးမလဲလို့ ကြံဆခဲ့တယ်။
(သေနတ်ပစ်သံများ)
၂၀၁၂ ကတည်းက Trayvon Martin, Michael Brown, Eric Garner, Sandra Bland
Tamil Rice နဲ့ ပြောရရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူမည်း လက်နက်မဲ့ နိုင်ငံသားတွေဟာ
မကြာခဏပဲ လုံးဝ အပြစ်မရှိပဲ လွတ်သွားတဲ့
ရဲတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ
သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကမ္ဘာကြီးက သက်သေခံထားပါတယ်။
ဒီဓားစာခံတွေကို စဉ်းစားသုံးသပ်ရင်း
ဥပဒေလိုက်နာတဲ့ Ivy League ပါမောက္ခ
ကျွန်တော်တောင်မှ အကြိမ်များစွာ
ရဲကနေ သေနတ်ထောက်ကာ ပစ်မှတ် ထားခံရပြီး နှောင့်ယှက်တာ ခံခဲ့ရဖူးတယ်။
ဒီကိုယ်ကာယ လက်ရာကို BAM" လို့ ရိုးရိုးပဲ ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ ဖန်တီးခဲ့တယ်။
အရေးကြီးတာက ဒီအရုပ်တစ်ခုချင်းစီ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖျက်ဖို့၊
အားလုံးကို တူသွားအောင်လုပ်ဖို့နဲ့ ပိုလွယ်လွယ်နဲ့ ဥပက္ခာပြုဖို့ပါ။
ဒါလုပ်ဖို့ ပစ်ခတ်တဲ့ အကွာအဝေးဆီ မယူသွားခင်
ဖယောင်းညို ထူထူမှာ ဒါတွေကိုနှစ်ပါတယ်။
အဲဒီမှာ ကျည်ဆံတွေသုံးပြီး ပြန်ထုလုပ်ပါတယ်။
ပျော်စရာပါ၊
သေနတ်ကြီးတွေ မြန်နှုန်းမြင့်ဗီဒီယို ကင်မရာတွေနဲ့ ကစားရင်းလေ
ဒါပေမဲ့ ဒီအရုပ်တွေအတွက် ကြည်ညိုမှုက မောင်းကို တကယ်ဆွဲခြင်းက ကင်းကွာနေတယ်၊
ဘာလို့မသိပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပစ်နေမှာလိုမျိုး ခံစားရင်းပါ
နောက်ဆုံး ကင်မရာသမား Raul က ပစ်လိုက်တယ်။
နောက် ဒီအပိုင်းအစတွေကို ယူပြီး
ပုံစံသွင်းကာ ဒါတွေကို ဖယောင်း သွန်းလိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံး ကြေးသွန်းလိုက်တာ ဒီမှာမြင်ရတဲ့ အရုပ်လိုပေါ့။
စစ်ပွဲဒဏ်ရာ(သို့) အမာရွတ်လို ကြမ်းတမ်းတဲ့
ဖန်တီးမှု အမှတ်အသားတွ​ေ ဆောင်ထားတယ်။
ဒီလက်ရာကို မကြာမီက Miami မှာ ပြတုန်းက
မိန်မသားတစ်ဦးက သေနတ်တိုင်း သူ့ဝိဉာဉ်ကို ပစ်တာခံစားရတယ်တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီအနုပညာလက်ရာတွေဟာ ဒီသတ်ဖြတ်တာတွေရဲ့ ဓားစာခံ
တွေကို မှတ်မိစေတာကိုလည်း ခံစားရတယ်တဲ့။
US သမိုင်းတစ်လျှောက် လူမျိုးရေး အကြမ်းဖက်မှုရဲ့ ဓားစာခံတွေရောပါ။
ဒါပေမဲ့ "Lotus" နဲ့ "BAM" ဟာ US သမိုင်းထက် ပိုကြီးမားတယ်။
Berlin မှာ မနှစ်က ပြတုန်းက ဒဿနိက
ဒဿနိက ကျောင်းသားက ဘာက ဒီမကြာခင် က သတ်ဖြတ်တာတွေကို စေ့ဆော်တာလဲလို့မေးတယ်။
၁၉၀၀ အစောပိုင်းနှစ်တွေက လူအုပ်နဲ့သတ်တဲ့ ပို့စ်ကဒ်ပုံ
သူ့ကို ပြလိုက်ပြီး
ဒီသတ်ဖြတ်တာတွေ ဆက်ဖြစ်နေတာ နှစ် ၅၀၀ ကျော်ပြီလို့ သူ့ကို သတိပေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ မေးခွန်းလိုမျိုးတွေနဲ့
ပိုလေးနက်တဲ့ ဆွေးနွေးမှုကပဲ တစ်ဦးချင်းနဲ့ လူအဖွဲ့အစည်းအဖြစ်
ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်နိင်တာပါ။
မျှော်လင့်တာက ကျွန်တော့ အနုပညာ လက်ရာဟာ ရိုးသားတဲ့
ဖလှယ်မှုရဲ့ ဒီပုံစံအတွက် ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုနဲ့
စစ်မှန်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ပြောဆိုခြင်းမှာ တစ်ဦးက တစ်ဦးကို
ချိတ်ဆက်ဖို့ လူတွေအတွက် အခွင့်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးတာပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)