Ως εννοιολογικός καλλιτέχνης,
αναζητώ συνεχώς δημιουργικούς τρόπους για να πυροδοτώ περίπλοκες συζητήσεις.
Το κάνω με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, το βίντεο και την ηθοποιία.
Ωστόσο, ανεξαρτήτως μορφής,
δύο από τα αγαπημένα μου υλικά είναι η ιστορία και ο διάλογος.
Το 2007, δημιούργησα τον «Λωτό»,
με διάμετρο 2 μέτρα και βάρος 272 κιλά,
πρόκειται για μια απεικόνιση σε γυαλί ενός άνθους λωτού.
Στον Βουδισμό, ο λωτός συμβολίζει την υπέρβαση
και την καθαρότητα του μυαλού και του πνεύματος.
Αλλά μια πιο προσεκτική ματιά,
δείχνει ότι κάθε πέταλο είναι η εγκάρσια τομή ενός δουλεμπορικού.
Αυτό το διάγραμμα πάρθηκε από ένα βρετανικό εγχειρίδιο δουλείας
και μετά χρησιμοποιήθηκε για την παρουσίαση των κτηνωδιών της δουλείας.
Στις ΗΠΑ, δεν μας αρέσει να μιλάμε για τη δουλεία,
ούτε την αντιμετωπίζουμε ως παγκόσμια βιομηχανία.
Αλλά με αυτό το σύμβολο,
ελπίζω να γενικεύσω και να υπερβώ
την ιστορία και το τραύμα της μαύρης Αμερικής
και να ενθαρρύνω συζητήσεις σχετικά με το κοινό μας παρελθόν.
Για να δημιουργήσουμε τον «Λωτό», σκαλίσαμε πάνω από 6.000 φιγούρες.
Έπειτα, ήρθε μια παραγγελία από τον Δήμο της Νέας Υόρκης
για μία εκδοχή από ατσάλι 8,5 μέτρων,
για να τοποθετηθεί μόνιμα στην Ακαδημία Νέων «Ιγκλ»,
μια σχολή για μαύρους και Λατινοαμερικάνους,
οι ομάδες που επηρεάζονται περισσότερο από αυτή την ιστορία.
Οι ίδιες αυτές ομάδες επηρεάζονται και από ένα πιο πρόσφατο φαινόμενο,
αλλά επιτρέψτε μου να αλλάξω θέμα.
Συλλέγω ξύλινες αφρικάνικες φιγούρες
από μαγαζιά και υπαίθριες αγορές σε όλο τον κόσμο.
Η αυθεντικότητα και η προέλευσή τους αμφισβητούνται,
κάποιοι όμως πιστεύουν ότι είναι εμποτισμένα με μια δύναμη,
ίσως και μαγεία.
Μόλις πρόσφατα βρήκα πώς να το χρησιμοποιήσω στη δουλειά μου.
(Πυροβολισμοί)
Από το 2012, έχουμε γίνει μάρτυρες της δολοφονίας του Τρέιβον Μάρτιν,
του Μάικλ Μπράουν, του Έρικ Γκάρνερ, της Σάντρα Μπλαντ, του Ταμίρ Ράις
και κυριολεκτικά αμέτρητων άλλων άοπλων μαύρων πολιτών
από την αστυνομία,
η οποία συχνά τη γλιτώνει χωρίς καμία τιμωρία.
Σκεπτόμενος αυτά τα θύματα
και τις φορές όταν ακόμη κι εγώ,
ένα νομοταγής καθηγητής, σε πανεπιστήμιο με κύρος,
στοχοποιήθηκα και παρενοχλήθηκα από την αστυνομία υπό την απειλή όπλου,
δημιούργησα αυτό το έργο με τον απλό τίτλο «ΜΠΑΜ».
Ήταν σημαντικό να σβήσω την ταυτότητα της κάθε φιγούρας,
για να τις καταστήσω όμοιες και εύκολο να αγνοηθούν.
Γι' αυτό, τις βούτηξα σε παχύ, καφέ κερί
πριν τις τοποθετήσω σε ένα σκοπευτήριο,
όπου τις σμίλευσα εκ νέου χρησιμοποιώντας σφαίρες.
Είχε πλάκα
να παίζω με μεγάλα όπλα και κάμερες υψηλής ταχύτητας.
Η λατρεία μου για αυτές τις φιγούρες με εμπόδισε να πατήσω τη σκανδάλη,
αισθανόμενος ότι πυροβολούσα τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τελικά, πυροβόλησε ο κάμεραμαν μου, ο Ραούλ.
Έπειτα πήρα τα κομμάτια
και έφτιαξα καλούπια για ομοιώματα αρχικά από κερί,
και τελικά από χαλκό, όπως στην εικόνα που βλέπετε,
η οποία φέρει τα σημάδια της βίαιης δημιουργίας της
σαν να ήταν πληγές ή ουλές από μάχη.
Όταν παρουσίασα αυτή τη δουλειά στο Μαϊάμι
μια γυναίκα μου είπε ότι ένιωσε κάθε σφαίρα στην ψυχή της.
Ένιωσε, επίσης, ότι αυτά τα έργα
τιμούσαν τα θύματα αυτών των δολοφονιών,
καθώς και άλλα θύματα ρατσιστικής βίας στην αμερικανική ιστορία.
Ο Λωτός και το ΜΠΑΜ δεν είναι απλώς ιστορία των ΗΠΑ.
Σε έκθεσή μου στο Βερολίνο πέρσι,
ένα φοιτητής φιλοσοφίας με ρώτησε τι προκάλεσε αυτούς τους σκοτωμούς.
Του έδειξα μια φωτογραφία με ένα λυντσάρισμα
από τις αρχές του 1900
και του υπενθύμισα ότι αυτοί οι σκοτωμοί συμβαίνουν για πάνω από 500 χρόνια.
Μόνο μέσα από ερωτήσεις σαν κι αυτή,
και βαθυστόχαστους διαλόγους για την ιστορία και τη φυλή
μπορούμε να εξελιχθούμε ως άτομα και ως κοινωνία.
Ελπίζω η δουλειά μου να δημιουργήσει ένα ασφαλές πεδίο
για τέτοιου είδους ειλικρινείς διαλόγους
και μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να συμμετέχουν
σε αληθινές και αναγκαίες συζητήσεις.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)