Tamam, evet, itiraf ediyorum:
Her zaman garip bir şekilde reklamlara takıntılı oldum.
Cumartesi sabahı çizgi film izlerken reklamlara şovlardan daha
fazla dikkat ettiğimi ve aklıma ne sokmaya
çalıştıklarını çözmeye
uğraştığımı hatırlıyorum.
En sonunda, bu beni hayalimdeki işe götürdü.
Büyük bir New York reklam şirketinin ortağı oldum.
Fakat sonra, 23 Şubat 1997'de, küçük kardeşim Matt,
Empire State binasının gözlem katında gerçekleşen bir cinayette
başından vurulduğunda
tüm bunlar aniden değişti.
Aniden, kardeşimin öleceği söylenerek, aslında ona veda etme
şansı verilerek, ailem bir kabusun ortasına atıldı,
ve sonra birkaç acil beyin ameliyatı, ve
Matt'a reva görülen şey, travmatik
bir beyin hasarından cesurca kurtulmaya harcanan
bir hayattı.
O kesinlikle benim kahramanım.
Ama her ne kadar (Alkış) evet, o bunu hak ediyor.
(Alkış)
Ama her ne kadar bu trajedi ailem için bir kabus olsa da
sık sık, ne kadar daha kötü olabileceğini, aslında
böyle şanslı olmayan, sevdiklerini erkek kardeşlerini, kız kardeşlerini,
kızlarını, oğullarını, anne babalarını
kaybeden, her gün 90 aile için ne kadar kötü olabileceğini düşünüyorum.
Bütün hepsi ulusal manşet olmuyorlar.
Aslında, çoğu olmuyor.
Utanç verici bir ulusal salgını, bir çeşit
normallik olarak kabul etme noktasına gelen bir milletin içinde büyük ölçüde
görmezden geliniyorlar.
Bu yüzden, bu utanç verici ulusal salgınla alakalı
bir şey denemek ve yapmak için reklamcılık işimi bıraktım.
Çünkü anladım ki,
silah terörünü önlemedeki zorluklar aslında
bana reklamcılığı sevdirenlerle, insanları nasıl bağlayabileceğini
anlamaya çalışmakla aynıydı.
Bunu sadece ürün satmak için değil,
hayat kurtarmak için yapmak.
Ve bu ortak bir zemin bulmakla sonuçlanır,
benim ne istediğimle senin ne istediğinin çakıştığı yer.
Konu silah terörü olduğunda, ne kadar çok ortak zemin olduğunu
öğrendiğinize şaşırabilirsiniz.
Örneğin, avcılığı, ABD genelinde milyonlarca kişi tarafından
zevk alınan bir sporu, seven insanlara bir göz atalım.
Bu gurur verici bir gelenek. Aileler.
Bazı bölgelerde,
avcılık sezonunun ilk gününde gerçekten okullar tatildir.
Avcılar ne istiyor?
Onlar avlanmak istiyorlar. Silahlarını seviyorlar.
Bu silahlara sahip olmayı
içeren Second Amendment(İkinci Tahsis) yasasına içten inanıyorlar.
Fakat bu ortak zemin olmadığı anlamına gelmez.
Aslında, çok fazla var,
silahları tehlikeli ellerden uzak tutmak gibi temel bir fikirle başlayan.
Bu belli silahları tüm insanlardan uzak tutmakla alakalı değil.
Belli insanları bütün silahlardan uzak tutmakla alakalı ve
bunlar da, doğrusu, silahları olmaması konusunda hepimizin hemfikir
olduğu kişiler, suçu kanıtlanmış şiddet suçluları,
aile içi şiddet suçluları, tehlikeli akıl hastaları.
Brady kontrollerinin
silahları bu tehlikeli ellerden uzak tutmakta nasıl inanılmaz
etkili olduğunu hepimiz takdir edebiliriz.
20 yıl içinde, federal lisanslı ateşli silah satıcılarındaki Brady kontrolleri,
silaha sahip olmaması konusunda hemfikir olduğumuz insanlara yapılacak olan
2.4 milyon silah satışını engelledi.
(Alkış)
Silahları sevseniz de sevmeseniz de, muhtemelen, havaalanında uçağa binmek
için biri güvenlikli, diğeri güvenliksiz iki sıra olmaması
gerektiği gibi, İnternet üzerinden
ya da silah sergilerinde Brady kontrolleri olmadan her gün
binlerce silah satılmaması
gerektiğini de takdir edersiniz.
Ve...
(Alkış)
Ve istatistikler Amerikan halkının kahredici kararını ortaya koyuyor:
Amerikanların %90'ı - %90 Cumhuriyetçi, %80'den fazlası silah sahibi,
%70'den fazla Ulusal Silah Birliği içeren-
bütün silah satışlarında Brady
kontrollerinin genişletilmesini destekliyor.
Bu tartışmalı bir fikir değil.
Hatta, sadece Amerikan halkının %6'sı karşı çıkıyor.
Bu neredeyse aya inişin sahte olduğuna
inanan insanların oranı.
(Kahkaha)
Ve bu ayrıca hükümetin televizyon yayın sinyallerimize zihin
kontrol eden bir teknoloji koyduğuna inananların yüzdesine yakın.
Bu kontroller hakkındaki kararımızın ölçüsü.
Fakat, zaten dışarıda, Amerika genelinde evlerdeki 300 milyon silahlara
ne dersiniz?
Öncelikle, bu silahların sizin ve
benim gibi, ailemizi güvende tutmak dahil bizim tüm istediklerimizi isteyen,
iyi ve yasalara saygılı insanların ellerinde ve evlerinde
olduğunu anlamak önemlidir.
Aslında, bu yüzden daha fazla insan bir silaha sahip olmayı seçiyor.
On yıl önce, Amerikan halkının %42'si, yanlış bir şekilde, bir silahın
evlerini daha güvenli yapacağına inanıyorlardı.
Bugün, bu rakam %63.
Neden?
Bunu söylemekten nefret
ediyorum, çünkü bu reklamcılığın belaltına varıyor,
eğer yeterli sayıda yeterli büyüklükte bir yalan
söylersen sonunda bu yalan gerçek olur.
Ve işte bu kesinlikle burada olan şey.
Kurumsal silah lobisi, CDC'nin silah terörü salgını
hakkında araştırma yapmasını engellemek, pediatristlerin ailelerle
evdeki silahların tehlikelerini
konuşmalarını engellemek, çocukların
ailelerinin silahlarını ateşlemeyi
önleyebilecek ve hayat kurtarabilecek akıllı silah
teknolojilerini ve diğer teknolojileri engellemek için
milyonlar harcadılar.
Onlar gerçeği saklamak konusunda umutsuzlar,
çünkü gerçeği kararlarına bir tehdit olarak görüyorlar.
Ve her gün, bunun sonucu
olarak, insanlar ölüyor.
Ve bu insanların birçoğu çocuk.
Amerika'da her gün,
dokuz çocuk istemeden silahla vuruluyor.
Her yıl, 900 çocuk ve ergen intihar ediyor.
Ve önemli nokta: Neredeyse hepsi ailesinin silahıyla.
Okulda gerçekleşen silahlı saldırılar bile evden alınan bir silahla gerçekleşiyor,
Sandy Hook'ta gerçekleşen
berbat trajedi de dahil.
Bu ailelerin çoğuyla tanıştım;
ki bu da işimin en üzücü kısmı.
Onlar kötü insanlar değiller.
Onlar sadece, sebep oldukları ızdırabı çok iyi bilen fakat umursamayan
çok kötü insanlar tarafından akıllarına koyulmuş,
çok kötü bir bilgiye dayanarak aldıkları,
çok kötü bir kararın düşünülemez sonuçlarıyla
yaşıyorlar.
Ve sonuç, sadece benim ailem gibi aileler için değil
ayrıca, gerçekten, günün sonunda,
hepimiz için bir kabus.
Fakat ben, silah terörünün kabusunu konuşmak için gelmedim.
Hayalimizi konuşmak için buradayım, bu hepimizin paylaştığı,
daha iyi, daha güvenli bir geleceğin hayali.
Benim örgütüme göre, Brady Campaign'e göre
bu hayal, 2025'in yarısına kadar silahlı ölüm sayısını
bitirmek için olan cesur amacımızı yansıtır.
Ve sizin bu akşam burayı, neden bu hayalin kesinlikle
ulaşılabilir olduğuna dair tam bir inançla terketmenizi umuyorum.
Çünkü dostlarım,
dünyadaki her büyük hareket için,
arkanıza bakıp "İşte bu bir şeylerin gerçekten değişmeye
başladığı zaman." diyebileceğiniz bir an vardır.
Ve ben,
Amerika'daki silah terörünü durdurma hareketi için,
o anın burası olduğunu söylemek için buradayım.
(Alkış)
Açık bir şekilde patlama noktasındayız,
çünkü Amerikan halkı milyonlar olarak hiçbir zaman olmadığı kadar
bir araya geldi ve bir ortak karara vardı,
"Yeter." demek için.
Alışveriş merkezlerinde, sinemalarda, kiliselerde, okullarda
toplu cinayetlere yeter.
Evlerdeki ve sokaklardaki, şaşırtıcı oranda kadın ve genç siyahi erkeğin
hayatına mal olan
günlük silah terörüne yeter.
Silaha sahip olmaması gerektiğine emin
olduğumuz kişilerin silahlara kolay erişimine yeter.
Ve kurumsal silah lobisinin çıkarlarını,
temsil etmek için seçildikleri insanların
önüne koyan küçük bir grup politikacılara yeter.
Yeter.
(Alkış)
Ve gerçekten heyecan verici olan şu ki, bunu söyleyenler artık sadece
benim gibi olağan şüpheliler değil.
Bundan çok daha fazlası.
Ve kanıt isterseniz,
Amerika'da birçok konuşmanın başladığı yerden başlayalım,
Kim Kardashian'la.
(Kahkaha)
İşte olay şu ki: bu gerçekten bir şaka değil.
Yani, konuların değiştiği zamanı düşünün.
Siyasi ve savunma konuları olmaktan çıkıp, popüler kültürün
bir parçası olduklarında,
her yerden, kendi platformlarını kullanarak ünlülerden, müzisyenlerden
atletlerden gelen sesler.
NBA gönüllü oldu.
Asla hayal edemeyeceğiniz muhafazakar alimler
gönüllü oldu.
Gerçek bir kültürel değişim var.
Bu yıl bu konuda bir TED Talk olduğunu bile duydum.
Bu gerçekleşen bu kültürel değişimin kapsamı.
Ve evet, Kim Kardashian, 35 milyon Twitter takipçisine,
genişletilmiş arka plan kontrolleri için
istenmeyen tutkulu bir itiraz yaptı.
Hadi kızışan siyasi seçimlere göz atalım.
Bu demokratlar için klasik bir kaçılması gereken tehlikeydi.
Yeterince hızlı kaçamadılar.
Şimdi adaylar üzerinde çalışıyor.
Bazıları yakın zaman kadar çok rahat bir şekilde savundukları
kötü durumları tersine çevirmeye zorlanıyorlar.
Benim gibi biri için,
negatif NRA değerlendirmelerini sergileyen insanları izlemek,
neredeyse izlemek için gerçeküstü.
Hala fonun dışındayız, evet, eninde sonunda değişmesi gereken
kurumsal silah lobisi tarafından.
Fakat biliyor musunuz?
Biz daha akıllıyız ve daha kavgacıyız, ve gerçek bizim tarafımızda.
Ve biz saldırıdayız.
Bilirsiniz, İnternet bilgiyi demokratikleştirir derler.
Sosyal medya ve ona bağlı bazı örgüt araçları
aktivizmi demokratikleştirdi.
Bu %90 desteğin gerçekten neye benzediğini göstermemizi sağladı.
Bazen düşünürüm,
bilirsiniz, milyonlar olarak anında birleşiyor ve saldırıyoruz,
beyaz kan hücreleri gibi.
Bu Amerikan halkının istediği ve seçilen liderlerimizin
bu konuda ne yaptığı arasındaki utanç verici
ayrımı bitirmeye -ve bu da patlama noktasıdır-
başlamamızı sağladı.
Yakın zamana kadar,
Kongre'deki rivayet şuydu ki, diğer taraftan,
%6'dan gelen sesler,
bizim tarafımızdaki sesleri ona katlamıştı.
Biz bu rivayeti tamamen değiştiriyoruz.
San Bernardino'daki son korkunç trajediden sonra,
Kongre santralini kilitledik.
Kongreye 24 saatte 15,000 arama yaptık.
Ve biliyor musunuz?
Öyle bir sonuç aldık ki,
hiç kimse yakın bir zamanda gün ışığını göreceğimizi düşünmedi.
Biz, son karanlık on yıldır süren en şeytani, çirkin silah
lobisi yasalarının bazılarını feshetmeyi amaçlayan gerçek bir hareket görüyoruz.
Silah lobisinin otoritesi açıkça kırılıyor.
Biz Başkan Obama'nın tarihi yönetim eylemlerini gördük.
Tamamen etkili olmayacaklar,
ama hayat kurtaracaklar,
çünkü onlar, önceden Brady kontrolleri
olmayan binlerce silah satışının kontrollerini genişletiyorlar.
Ve biz ülke genelinde yürüyoruz, harekete geçmek için sadece
Kongre'yi beklemiyoruz; ki bu neredeyse deliliğin tanımı olurdu.
Dünya genelinde yürüyoruz,
her bir ülke, evlilik eşitliğindeki gibi.
Ve biliyor musunuz? Kazanıyoruz.
Kongre neredeyse her zaman, tarihin yanlış tarafında bulunduğunu
en son farkeden olur.
Ve farkettiklerinde, bu her zaman Amerikan halkı onları sarstığı içindir.
Ve bu şu an, bu patlama noktasındayken,
tamamen bizim yaptığımız şey.
Bilirsiniz, geçenlerde böyle büyük bir gruba, çok daha az korkutucu
olmasına rağmen, konuşma yapmak için ülke boyunca uçuyordum,
yanımda oturan kadın, her zaman çok sevdiğim televizyon dizilerinden biri olan
1960'lardaki reklamcılık hakkındaki bir
dönem dizisi Mad Men'in bölümlerini
art arda izliyor oldu.
Düşüncelerimi nasıl tamamlayacağımı düşünmeye çalışırken,
ekranına arada sırada gözüm kaydı
ve öyle göründü ki, her baktığımda,
bir ofiste çocukların yanında sigara içen ya da hamileyken içki içen,
emniyet kemeri takmadan araba kullanan, ya da
bir meslektaşına cinsel tacizde bulunan birini gördüm.
Ve sonunda aydınlandım:
silah şiddetini bitirme
hayali olan bizim gibi insanlar için ne muazzam bir ilham.
Demek istediğim, nispeten kısa bir süre içinde dünyanın
ne kadar değiştiğini düşünün,
bir zamanlar sıradan ve normal, hatta bazıları göz alıcı ve seksi,
olarak düşünülen bütün bu davranışlar,
ortak fikrimiz hakkındaki konuşmalar olur olmaz,
nasıl sadece bir ya da iki kuşakta damgalanmış hale geldiğini.
Bu silah teröründe, potansiyeline sahip olduğumuz
değişimin büyüklüğü.
Ve benim hayalim şu ki;
belki bir gün,
bazı dönem dizileri silah terörünün korkunç kabusunu gösterecek,
ve gelecek neslin çocukları yalnızca ne kadar berbat olduğunu hayal etme
imkanına sahip olacak.
Teşekkürler.
(Alkış)
Teşekkürler.
(Alkış)
Teşekkürler.
(Alkış)