เอาล่ะ ผมขอสารภาพเลย
ว่าผมหลงใหลการโฆษณามาก ๆ มากกว่าคนธรรมดาทั่วไป
ผมจำได้ว่าเคยดูการ์ตูนตอนเช้า ๆ
แต่ผมกลับสนใจโฆษณาค้าขาย
มากกว่าการ์ตูนเสียอีก
ผมครุ่นคิดว่าคนทำโฆษณา พยายามเอาอะไรใส่หัวผม
ท้ายสุด ผมเลยได้ทำงานที่ใฝ่ฝันมาตลอด
ผมได้กลายเป็นหุ้นส่วนที่บริษัท ตัวแทนโฆษณายักษ์ใหญ่ในนิวยอร์ก
แต่ไม่นานทุกอย่างก็เปลี่ยนไปชั่วพริบตา ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1997
แมท น้องชายคนเล็กของผมถูกยิงที่ศีรษะ
ในเหตุการณ์ยิงกันบนหอชมวิว
ของตึกเอ็มไพร์สเตท
ตอนนั้นเอง ครอบครัวของผม เหมือนตกอยู่ในฝันร้าย
เพราะน้องชายผมอาจจะตายได้
จริง ๆ แล้วพวกเรามีโอกาส กล่าวคำร่ำลากับเขา
ก่อนที่จะต้องเข้าผ่าตัดสมองอีกหลายครั้ง
และตอนนี้อะไรที่เกิดขึ้นกับ แมท
ได้ฟื้นฟูร่างกายจากการบาดเจ็บ ที่ศีรษะขั้นรุนแรงอย่างกล้าหาญ
เขาคือวีรบุรุษของผม
มากพอ ๆ กับ ที่ (เสียงปรบมือ) เขาควรได้คำชื่นชม
(เสียงปรบมือ)
เหตุการณ์นี้ไม่ใช่โศกนาฏกรรมทั่วไป แต่คือฝันร้ายของครอบครัวของผม
ผมเคยคิดบ่อย ๆ ว่าสถานการณ์ อาจเลวร้ายกว่านี้มากแค่ไหน
จริง ๆ แล้วสิ่งที่เลวร้ายกว่า คือการที่มี 90 ครอบครัวในทุก ๆ วัน
ไม่ได้โชคดีแบบนี้
พวกเขาสูญเสียคนรัก พี่ชายน้องชาย น้องสาวพี่สาว ลูกชาย ลูกสาว พ่อแม่
พวกเขาไม่ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งกันทุกคน
จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นข่าว
สาธารณชนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
ในประเทศนี้เราถึงจุดที่ต้องยอมรับชะตากรรม จากการแพร่ระบาดระดับชาติที่น่าอับอาย
ต้องยอมรับว่านี่คือเรื่องธรรมดาทั่วไป
ผมเลยลาออกจากงานโฆษณา
และลองคิดหาทางทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับ การแพร่ระบาดระดับชาติที่น่าอับอายนี้
เพราะผมตระหนักว่า
ความท้าทายในการป้องกัน ความรุนแรงจากอาวุธปืน
ก็ไม่ต่างกับความท้าทายอื่น ที่ทำให้ผมรักงานโฆษณา
นั่นคือการหาหนทางทำให้ผู้คน รู้สึกอยากมีส่วนร่วม
แต่แทนที่จะทำงานโฆษณาเพื่อขายสินค้า
กลับทำงานนี้เพื่อรักษาชีวิต
ตอนนี้เราก็มาถึงการค้นหา ความเข้าใจเบื้องต้นที่ตรงกัน
ให้สิ่งที่ผมต้องการ เป็นสิ่งที่คุณต้องการด้วย
และคุณอาจจะประหลาดใจว่า เมื่อพูดถึงเรื่องความรุนแรงของปืนแล้ว
พวกเราเห็นตรงกันมากแค่ไหน
ลองดู ตัวอย่างนะครับ คนที่ชอบล่าสัตว์
นี่คือกีฬาที่คนหลายล้านคน ทั่วอเมริกาโปรดปราน
เป็นธรรมเนียมที่น่าภูมิใจ เป็นกิจกรรมของครอบครัว
หลาย ๆ ที่
วันแรกของฤดูล่าสัตว์ คือวันหยุดของโรงเรียนเลย
นักล่าสัตว์ต้องการอะไร
พวกเขาต้องการล่าสัตว์ พวกเขารักปืนของเขา
พวกเขามีสิทธิเต็มที่
ตามบทแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับที่สอง ในการเป็นเจ้าของปืน
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาไม่ได้เห็นพ้องตรงกัน
จริง ๆ แล้วเราเห็นพ้องตรงกันมากด้วย
เริ่มจากความคิดพื้นฐานในการป้องกัน ไม่ให้บุคคลอันตรายมีปืนอยู่ในมือ
เราไม่ได้แย่งชิงปืนเฉพาะกิจออกไปจากทุกคน
แต่เราป้องกันไม่ให้คนบางจำพวก ได้ครอบครองปืนต่างหาก
และทุกคนก็เห็นพ้องตรงกันว่า คนแบบไหนที่ไม่ควรมีปืน
อาชญากรคดีร้ายแรงที่ผิดจริง คนที่ทำร้ายคนในครอบครัว
คนที่ป่วยทางจิตร้ายแรง
พวกเราควรชื่นชมยินดี
ที่การตรวจประวัติตามกฎหมายเบรดดี้ ได้ผลมากแค่ไหน
ช่วยให้ปืนรอดพ้นจากมือ คนอันตรายเหล่านั้นได้
20 ปีที่การตรวจสอบประวัติตามกฎหมายเบรดดี้ ที่ดำเนินการกับผู้ค้าปืนที่ได้รับอนุญาต
สามารถป้องกันการขายปืนได้ 2.4 ล้านกระบอก
กับคนที่เราเห็นพ้องตรงกันว่า ไม่ควรเป็นเจ้าของปืน
(เสียงปรบมือ)
และไม่ว่าคุณจะชอบหรือเกลียดปืน ผมว่าคุณก็คงเห็นด้วย
ว่าเราไม่ควรมีการขายปืนหลายพันกระบอก ในแต่ละวัน
ทั้งที่งานแสดงสินค้าปืนหรือทางออนไลน์
หากไม่มีการตรวจประวัติตามกฎหมายเบรดดี้
ก็เหมือนกับการที่เราไม่ควรมีแถวที่สอง ตอนจะขึ้นเครื่องบิน
แถวที่หนึ่งมีการตรวจตราความปลอดภัย แต่อีกแถวไม่มี
และ--
(เสียงปรบมือ)
นอกจากนั้นคนจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ยังเห็นพ้องตรงกันกับชาวอเมริกันทั่วไป
คนอเมริกันร้อยละ 90 สนับสนุนให้มี การตรวจสอบประวัติตามกฎหมายเบรดดี้ต่อไป
หากมีการซื้อขายปืนทุกครั้ง รวมถึงพรรครีพับลิกันร้อยละ 90
อีกทั้งเจ้าของปืนมากกว่าร้อยละ 80
สมาชิก NRA มากกว่าร้อยละ 70
นี่ไม่ใช่ประเด็นที่ต้องถกเถียงกันเลย
ความจริงแล้วมีคนอเมริกัน เพียงร้อยละหกที่ไม่เห็นด้วย
นี่คือจำนวนพอ ๆ กับคนอเมริกันทั่วไป ที่ยังเชื่อว่า
การเดินทางไปถึงดวงจันทร์เป็นเรื่องโกหก
(เสียงหัวเราะ)
และเป็นจำนวนร้อยละพอ ๆ กับ จำนวนคนที่เชื่อว่ารัฐบาล
พยายามใช้เทคโนโลยีควบคุมความคิดเรา ผ่านสัญญาณกระจายภาพและเสียงของทีวี
นั่นคือจำนวนที่เราเห็นพ้องกัน เกี่ยวกับการตรวจประวัตินั่นเอง
แล้วปืนราว ๆ 300 ล้านกระบอก
ที่มีอยู่ตามบ้านคนอเมริกันทั่วไปแล้วล่ะ
คือก่อนอื่น เราต้องเข้าใจก่อนว่า
ปืนพวกนั้นส่วนใหญ่อยู่ในมือของคน และในบ้านของคน
ที่ปกติและเคารพกฎหมายดี อย่างเรา ๆ ท่าน ๆ
เราทุกคนต่างต้องการปกป้อง ครอบครัวของเราให้ปลอดภัย
จริง ๆ แล้วนี่คือเหตุผลว่าทำไม คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงอยากมีปืน
สิบปีที่แล้ว ร้อยละ 42 ของคนอเมริกันทั่วไป
เชื่อว่าปืนทำให้บ้านตนเองปลอดภัยมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิด
แต่ทุกวันนี้ ตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 63
ทำไมน่ะหรือ
ผมไม่อยากจะพูดเลย
ก็เพราะเรามาถึงจุดมืดบอดของการโฆษณา
คือถ้าเราเล่าเรื่องโกหกใหญ่ ๆ จำนวนหลายครั้งเข้า
วันหนึ่งเรื่องโกหกจะกลายเป็นเรื่องจริง
และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ณ จุดนี้
องค์กรล็อบบี้ด้านปืน ยอมเสียเงินหลายพันล้านดอลลาร์
เพื่อกันไม่ให้องค์การซีดีซีทำการวิจัย ด้านสาธารณสุขเรื่องการแพร่ระบาด
ที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงจากปืน
กีดกันไม่ให้กุมารแพทย์พูดคุยกับพ่อแม่
เกี่ยวกับอันตรายของการมีปืนไว้ในบ้าน
กีดกันเทคโนโลยีปืนที่ชาญฉลาด และเทคโนโลยีอื่น ๆ
ที่จะช่วยป้องกันไม่ให้เด็ก ๆ เผลอยิงปืนของพ่อแม่ตนเอง
และช่วยรักษาชีวิตไว้ได้
พวกเขาพยายามอย่างหนักที่จะปิดบังความจริง
เพราะพวกเขาคิดว่าความจริง จะคุกคามผลกำไรของพวกเขา
และในทุก ๆ วัน
ก็ต้องมีคนตายมากมายไม่จบไม่สิ้น
และหลาย ๆ คน คือเด็ก ๆ ไร้เดียงสา
แต่ละวันในสหรัฐอเมริกา
เด็กเก้าคนจะถูกยิงโดยไม่ได้ตั้งใจ
เด็ก ๆ และวัยรุ่น 900 คน ฆ่าตัวตายในทุก ๆ ปี
และประเด็นสำคัญคือ เกือบทุกรายใช้ปืนของพ่อแม่ตน
แม้กระทั่งสองในสามของการยิงกันในโรงเรียน ก็เกิดมาจากปืนที่ได้มาจากที่บ้าน
รวมถึงโศกนาฏกรรมอันน่าเศร้า
ที่โรงเรียนอนุบาลแซนดี้ฮุก
ผมพบเจอกับพ่อแม่หลายคนเหล่านี้
นี่คือส่วนที่เศร้าสลดใจที่สุดในงานของผม
พวกเขาไม่ใช่คนเลว
พวกเขาแค่ใช้ชีวิตจากผลลัพธ์ ของการตัดสินใจที่ผิดที่ยากเกินจินตนาการ
อันเกิดจากข้อมูลที่ไม่ดีมาก ๆ
ที่คนที่ไม่ดีป้อนเข้าไปในสมองของพวกเขา
พวกเขารู้ดีว่ากำลังทำสิ่งไม่ดี ที่ทำให้เกิดความเจ็บปวด
แต่พวกเขาไม่สนใจ
และผลก็คือฝันร้าย
ที่ไม่ใช่แค่ครอบครัวของผมเท่านั้นที่เจอ
แต่ท้ายสุดทุก ๆ คนก็ต้องเจอ จากฝันร้ายนี้เหมือนกัน
แต่ผมไม่ได้มาพูดเกี่ยวกับ เรื่องฝันร้ายจากความรุนแรงของปืน
แต่ผมมาพูดเกี่ยวกับความฝันของพวกเรา ความฝันร่วมกันของเราทุกคน
เป็นความฝันที่อยากจะมี อนาคตที่ดีกว่า และปลอดภัยกว่า
สำหรับองค์กรของผม สำหรับการรณรงค์กฎหมายเบรดดี้
ความฝันนี้สะท้อนเป้าหมายชัดเจน
คือการลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากอาวุธปืน ในสหรัฐฯ ลงครึ่งหนึ่งภายในปีค.ศ.2025
และผมหวังว่าผมจะได้มอบความหวัง แก่ทุก ๆ คนในคืนนี้
เป็นความหวังจากใจจริงว่าทำไม ความฝันนั้นจะเป็นจริงได้ในเร็ววันนี้
เพราะทุกคนครับ
สำหรับการเคลื่อนไหวครั้งที่ยิ่งใหญ่ทั่วโลก
ถึงช่วงเวลาแล้วที่คุณจะต้อง หันกลับไปมองและพูดว่า
"นั่นคือตอนที่สิ่งต่าง ๆ เริ่มจะเปลี่ยนแปลงไป"
วันนี้ผมอยากบอกว่า
สำหรับความเคลื่อนไหวเพื่อให้ ความรุนแรงจากปืนยุติลงในอเมริกา
เวลานั้นได้มาถึงแล้ว
(เสียงปรบมือ)
เรามาถึงช่วงเวลาสำคัญที่เป็นจุดเปลี่ยน
เพราะคนอเมริกันหลายล้านคน ได้มาร่วมมือกัน
อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ด้วยความเชื่อที่เหมือนกัน
ที่จะพูดว่า "พอแล้ว"
พอเสียทีกับการยิงกราด ในห้างหรือในโรงหนัง
หรือในโบสถ์และโรงเรียน
พอเสียทีกับความหวาดกลัวประจำวัน จากความรุนแรงของปืนในบ้านและบนถนน
ที่ทำให้ผู้หญิงและชายผิวดำ อายุน้อยมากมายต้องตาย
ในสัดส่วนที่มากทีเดียว
พอเสียทีกับการหาซื้อปืนได้ง่าย ๆ
เราทุกคนเห็นพ้องตรงกันว่า ใครเป็นคนที่ไม่ควรมีปืน
พอเสียทีกับนักการเมืองขี้ขลาดกลุ่มเล็ก ๆ
ที่เห็นประโยชน์ของกลุ่มองค์กรล็อบบี้ปืน
สำคัญกว่าประโยชน์ของประชาชน ที่เลือกตั้งให้พวกเขาเป็นตัวแทน
พอเสียที
(เสียงปรบมือ)
เรื่องที่น่าตื่นเต้นคือไม่ใช่แค่ คนทั่วไปแบบผมที่ระแวง
ที่พูดถึงเรื่องนี้เท่านั้น
แต่คนดัง ๆ ก็พูดเรื่องนี้ด้วย
ถ้าอยากได้ตัวอย่างนะครับ
ลองเริ่มจากคนดังที่คนอเมริกัน ชอบพูดถึงเสมอ
อย่างคิม คาร์ดาเชียน
(เสียงหัวเราะ)
จริง ๆ นะครับ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
ลองนึกดูเมื่อมีประเด็นต้องการเปลี่ยนแปลง
จากเรื่องการเมืองโยงไป จนไปถึงประเด็นการรณรงค์
จนกลายเป็นวัฒนธรรมนิยมร่วมสมัย
เสียงเรียกร้องมาจากทุกหนแห่ง คนดังต่างใช้เวทีของตนเองในการพูด
มีทั้งนักดนตรี นักกีฬา
นักกีฬา NBA ก็ไม่เมินเฉย
นักวิจารณ์ฝ่ายอนุรักษ์นิยม ที่ไม่เคยคาดฝันว่ามาจะมาร่วม
ก็ก้าวขาออกมาสนับสนุน
นี่คือการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม
ผมได้ยินว่าใน TED Talk พูดถึงเรื่องนี้ในปีนี้ด้วย
นี่คือการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ที่กำลังเกิดขึ้นจริง
ใช่ครับ คิม คาร์ดาเชียน เคยแสดงความเห็นแบบเต็มใจ
ต่อผู้ติดตามทวิตเตอร์กว่า 35 ล้านคนของเธอ
เพื่อสนับสนุนการตรวจสอบประวัติให้มากขึ้น
ลองดูที่การเลือกตั้งทางการเมืองขณะนี้ ที่กำลังดุเด็ดเผ็ดมัน
ประเด็นนี้เคยเป็นเรื่องที่แตะต้องไม่ได้ สำหรับพรรคเดโมแครต
พวกเขาทำอะไรไม่ได้มากนัก
แต่ตอนนี้ผู้สมัครกำลังพูดเรื่องนี้
บางคนก็เหมือนถูกบังคับให้พูด เพื่อให้ดูดีขึ้นกว่าก่อน
พวกเขาแก้ต่างให้เรื่องนี้ อย่างสะดวกใจเมื่อไม่นานมานี้
สำหรับคนอย่างผม
พอได้ดูผู้คนเปิดเผย การจัดอันดับในทางลบของ NRA
ผมแทบไม่อยากเชื่อ
ใช่ครับ เรายังมีทุนไม่เท่ากับ พวกบริษัทล็อบบี้อาวุธปืน
แต่ท้ายสุดจะต้องมีการเปลี่ยนแปลง
คุณรู้ไหมครับ
เราฉลาดขึ้น เราพร้อมสู้อย่างเต็มที่ และเรามีความจริงอยู่กับตัว
เราคือผู้รุกในคราวนี้
เขาว่ากันว่าอินเทอร์เน็ต ทำให้ข้อมูลต่าง ๆ เป็นที่เห็นพ้องต้องกัน
สื่อสังคมออนไลน์และเครื่องมือจัดการต่าง ๆ ที่อยู่ในระบบอินเทอร์เน็ต
ก็มีพลังขับเคลื่อนความเห็นพ้องตรงกัน
ทำให้เรามองเห็นว่าแรงสนับสนุน กว่าร้อยละ 90 นั้นเป็นอย่างไร
บางครั้งผมก็คิดว่า
เรากำลังรวมตัวกัน และเริ่มต่อสู้ร่วมกันด้วยพลังนับล้าน ๆ
ดั่งเม็ดเลือดขาวที่สู้กับเชื้อโรค
ซึ่งทำให้เราเริ่มเข้าใกล้เส้นชัยมากขึ้น นี่คือช่วงเวลาสำคัญ
ที่เราจะสามารถปิดช่องว่าง
ระหว่างสิ่งที่คนอเมริกันต้องการ
กับสิ่งที่ผู้นำที่ได้รับเลือกกำลังทำอยู่
ไม่นานมานี้
ข้อมูลที่ได้จากสภาคองเกรสอีกด้านหนึ่ง
มาจากจำนวนร้อยละหกนั้น
มากกว่าเสียงเรียกร้องของเราถึง 10 ต่อหนึ่ง
เรากำลังทำให้เรื่องกลับไปอีกทาง
หลังจากเหตุการณ์น่าโศกเศร้า ที่ซานเบอร์ดาร์ดิโน
เราทำให้โทรศัพท์ของสภาล่มไปเลย
เราโทรไปหาสภาคองเกรส 15,000 ครั้ง ในเวลา 24 ชั่วโมง
แล้วคุณรู้ไหมครับ
เราได้รับโหวตให้ผ่านกฎหมาย
ใครจะคิดว่าเราจะได้เห็น แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในอีกไม่นานนี้
เราเริ่มมองเห็นความเคลื่อนไหว เพื่อเพิกถอนกฎหมายน่ารังเกียจ
กฎหมายปืนที่น่ารังเกียจของพวกล็อบบี้ ในช่วงทศวรรษอันน่ามืดมนที่ผ่านมา
อำนาจพวกล็อบบี้อาวุธปืน ล่มสลายไปอย่างสิ้นเชิง
เราได้เห็นคำสั่งประวัติศาสตร์จากฝ่ายบริหาร โดยตรงประธานาธิบดีโอบามา
แม้ว่าจะไปไม่ถึงที่สุด
แต่คำสั่งนี้ช่วยชีวิตคนได้มากมาย
เพราะสานต่องานตรวจประวัติ ตามกฎหมายเบรดดี้
ในการซื้อขายปืนหลายพันครั้ง ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
เรากำลังจะเดินขบวนกันทั่วประเทศ เพราะเราไม่อยากจะรออีกต่อไป
เพราะกว่าสภาคองเกรสจะทำอะไรได้ เราคงต้องรอจนแทบบ้า
เรากำลังจะเดินขบวนกันทั่วประเทศ
รัฐถึงรัฐ เหมือนสิทธิเท่าเทียมการแต่งงาน
และคุณรู้ไหมครับว่าเรากำลังจะชนะ
สภาคองเกรสกำลังจะตื่นแล้ว พวกเขาจะตระหนักว่า
อยู่ในด้านที่ผิดมาโดยตลอด
และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็เป็นเพราะ คนอเมริกันปลุกให้พวกเขาตื่นขึ้นมา
นี่คือสิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่เลยในตอนนี้
เรากำลังอยู่บนจุดเปลี่ยนที่สำคัญ
ไม่นานมานี้ ผมได้บินไปหลายรัฐ ทั่วประเทศเพื่อไปบรรยาย
ให้คนมากมายฟังเหมือนตอนนี้ แม้ว่าจะน่ากลัวน้อยกว่า
มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งข้าง ๆ ผม เธอชอบดูรายการทีวีเก่า
เรื่อง "Mad Men" ทั้งวันทั้งคืน ซึ่งเป็นเรื่องโปรดของผมเหมือนกัน
รายการนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการโฆษณา
ในช่วงทศวรรษ 1960
ขณะที่ผมกำลังคิดว่าจะจบ การบรรยายอย่างไร
ผมก็เหลือบไปดูที่หน้าจอของเธอ เป็นครั้งคราว
แทบทุกครั้งที่มองไป
ผมจะเห็นคนสูบบุหรี่ในที่ทำงาน หรือในที่ที่มีเด็กอยู่รอบ ๆ
หรือแม้กระทั่งตอนท้อง หรือเมาแล้วขับ
หรือการขับรถแต่ไม่คาดเข็มขัดนิรภัย หรือการคุกคามทางเพศเพื่อนร่วมงาน
ผมเลยคิดได้ว่า
พวกเรามีแรงบันดาลใจยิ่งใหญ่
มีความฝันร่วมกันที่จะยุติ ปัญหาความรุนแรงจากปืน
คือลองดูสิครับ ว่าโลกเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
ในช่วงเวลาสั้น ๆ
พฤติกรรมเหล่านั้นเคยถูกมอง ว่าเป็นเรื่องปกติมาก ๆ
บางครั้งดูดีหรือเซ็กซี่ด้วยซ้ำ
แต่เพิ่งมาถูกมองว่าไม่ดี ในไม่กี่ช่วงอายุคนที่ผ่านมา
ครั้งหนึ่งเคยมีการพูดคุยเกี่ยวกับ เรื่องเหล่านี้ ถึงความเห็นพ้องตรงกัน
เราน่าจะมีศักยภาพในการสร้าง ความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
ในเรื่องความรุนแรงของอาวุธปืนได้
นั่นคือความฝันของผม
บางที สักวันหนึ่ง
ละครย้อนยุคสักเรื่องจะถ่ายทอด ฝันร้ายจากความรุนแรงของอาวุธปืน
ลูกหลานในอนาคตของพวกเรา จะคิดได้ว่าเป็นเพียงแต่จินตนาการ
ว่าสมัยก่อนปัญหานี้แย่แค่ไหน
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)