Een bekentenis:
ik heb altijd een vreemde obsessie gehad voor reclame.
Ik herinner me dat ik tijdens de zaterdagochtendcartoons
meer aandacht had voor de commercials dan voor de shows
en erachter probeerde te komen hoe ze me probeerden te manipuleren.
Uiteindelijk leidde dat tot mijn droombaan.
Ik werd partner bij een groot New Yorks reclamebureau.
Maar toen veranderde plotseling alles, op 23 februari 1997.
Mijn broertje Matt werd in het hoofd geschoten
bij een schietpartij op het observatiedek
van de Empire State Building.
Plotseling maakte mijn familie een nachtmerrie door,
toen ze te horen kregen dat mijn broer ging sterven
en ze de gelegenheid kregen om afscheid van hem te nemen.
Maar verschillende hersenoperaties brachten Matt zover
dat hij nu een leven lang moedig herstelt van een traumatisch hersenletsel.
Hij is zeker mijn held.
Maar hoe ook --
(Applaus) ja, hij verdient het --
(Applaus)
Maar hoezeer deze tragedie ook een nachtmerrie voor mijn familie was,
ik denk er vaak over hoeveel erger het had kunnen zijn.
Want hoeveel slechter is het niet voor die 90 gezinnen elke dag
die niet zo gelukkig zijn,
die dierbaren verliezen -- broers, zusters, zonen, dochters, ouders.
Ze halen niet allemaal de nationale krantenkoppen.
De meesten niet.
Het blijft grotendeels onopgemerkt
in een land dat dit soort schandelijke nationale epidemie
is beginnen te accepteren als een soort nieuwe norm.
Ik zegde mijn baan in de reclame op
om iets te proberen te doen aan deze schandelijke nationale epidemie,
want ik kwam tot het besef
dat de uitdagingen inzake hoe wapengeweld te voorkomen
eigenlijk dezelfde zijn als die ervoor zorgden
dat ik van reclame maken ging houden,
namelijk proberen te achterhalen hoe mensen ergens voor te engageren.
In plaats van producten te verkopen,
gaat het nu echter over levens redden.
Het komt neer op het vinden van een gemeenschappelijke basis,
waarin wat ik wil overlapt met wat jij wilt.
En het zal je verbazen, als het gaat om wapengeweld,
hoeveel gemeenschappelijke basis er is.
Laten we eens kijken naar mensen die van jagen houden,
een liefhebberij van miljoenen mensen in de Verenigde Staten.
Het is een trotse traditie. Families.
Op sommige plaatsen
blijven op de eerste dag van het jachtseizoen de scholen dicht.
Wat willen jagers?
Nou, ze willen jagen. Ze houden van hun geweren.
Zij geloven diep
in het Tweede Amendement, het recht om die wapens te bezitten.
Maar toch is er die gemeenschappelijke basis.
In feite veel,
te beginnen met het weghouden van wapens uit gevaarlijke handen.
Dit gaat niet over het wegnemen van bepaalde wapens van alle mensen.
Het gaat over het weghouden van alle wapens van bepaalde mensen,
die mensen waarvan we allemaal vinden dat ze geen wapens mogen hebben:
veroordeelde gewelddadige criminelen, plegers van huiselijk geweld,
gevaarlijke geesteszieken.
Allemaal waarderen we
hoe Brady-antecedentenonderzoeken ongelooflijk effectief zijn geweest
in het weghouden van wapens uit die gevaarlijke handen.
In 20 jaar hebben Brady-onderzoeken bij federaal vergunde vuurwapenhandels
2,4 miljoen wapenverkopen verhinderd
aan mensen waarvan we allemaal vinden dat ze geen vuurwapens mogen hebben.
(Applaus)
Of je nu al dan niet van wapens houdt, toch zal je het ermee eens zijn
dat er niet elke dag duizenden vuurwapens verkocht mogen worden,
tijdens wapenshows of online,
zonder die Brady-antecedentenonderzoeken,
net zoals er geen twee rijen zijn om op een vliegtuig te stappen --
één met beveiliging en één zonder beveiliging.
En --
(Applaus)
De cijfers tonen de overweldigende instemming bij het Amerikaanse publiek:
90 procent van de Amerikanen ondersteunt het uitbreiden van Brady-onderzoek
voor alle wapenverkoop
-- waaronder 90 procent van de Republikeinen,
meer dan 80 procent van de geweereigenaars,
meer dan 70 procent van de NRA-leden.
Dit is geen controversieel idee.
In feite is slechts 6% van het Amerikaanse publiek
het er niet mee eens.
Dat is ongeveer het percentage van het Amerikaanse publiek
dat gelooft dat de maanlanding nep was.
(Gelach)
Of het percentage dat gelooft dat de overheid
geestcontrolerende technologie in onze tv-signalen inbouwt.
Dat is de mate waarin we het eens zijn over antecedentenonderzoek.
Maar hoe zit het met de 300 miljoen geweren
die er al in de Amerikaanse huizen zijn?
Ten eerste is het belangrijk om te beseffen
dat deze wapens zich meestal bevinden in de handen en huizen
van fatsoenlijke, gezagsgetrouwe mensen,
zoals jullie en ik,
die allemaal hetzelfde willen -- onder meer onze families beschermen.
In feite is dat de reden waarom meer en meer mensen
ervoor kiezen om vuurwapens te hebben.
Tien jaar geleden geloofde 42% van het Amerikaanse publiek
-- ten onrechte -- dat een vuurwapen je huis veiliger maakt.
Vandaag is dat percentage 63%.
Waarom?
Ik zeg het niet graag,
want het toont de schaduwkant van de reclame:
als je een grote leugen maar vaak genoeg herhaalt,
wordt die leugen uiteindelijk de waarheid.
Dat is precies wat hier is gebeurd.
De bedrijfslobby voor vuurwapens heeft miljarden uitgegeven
om het CDC tegen te werken bij het onderzoek
naar de epidemie van het vuurwapengeweld.
Ze verbieden kinderartsen om met ouders te spreken
over de gevaren van wapens.
Ze houden onder meer smart-gun-technologie tegen,
die kan voorkomen dat kinderen wapens van hun ouders afvuren.
Dat zou levens redden.
Ze proberen wanhopig de waarheid te verbergen,
omdat ze de waarheid als een bedreiging voor hun omzet zien.
Elke dag gaan daar mensen aan dood.
Veel van die mensen zijn kinderen.
Elke dag worden in de VS
negen kinderen per ongeluk neergeschoten.
Ieder jaar brengen 900 kinderen en tieners zichzelf om het leven.
Het gebeurt bijna allemaal met het vuurwapen van een ouder.
Twee op de drie schietpartijen op scholen gebeuren met een vuurwapen van thuis,
inbegrepen de verschrikkelijke tragedie in Sandy Hook.
Ik ontmoet zo veel van deze ouders.
Dat is het meest hartverscheurende deel van mijn werk.
Het zijn geen slechte mensen.
Ze leven alleen met de onvoorstelbare gevolgen van een zeer slechte beslissing,
gemaakt op basis van zeer slechte informatie
die hen werd gegeven door zeer slechte mensen,
die goed weten welke ellende ze veroorzaken,
maar er gewoon niet mee inzitten.
En het resultaat is een nachtmerrie --
niet alleen voor families als de mijne,
maar in feite voor ons allemaal.
Maar ik kom hier niet praten over de nachtmerrie van dat geweld.
Ik kom hier praten over een droom die we allemaal delen,
namelijk de droom van een betere, veiligere toekomst.
Voor mijn organisatie, de Brady Campagne,
betekende dat een gedurfde doelstelling neerzetten
om het aantal sterfgevallen door vuurwapens in de VS
in 2025 te hebben gehalveerd.
En ik hoop dat jullie hier vanavond allemaal weggaan
met een sterk gevoel van waarom die droom echt binnen handbereik is.
Want luister mensen,
voor elke grote beweging in de wereld
komt er een moment waarop je terug kunt kijken en zeggen:
"Toen begonnen de dingen echt te veranderen."
Ik kom zeggen dat voor de beweging om wapengeweld in Amerika beëindigen,
dat moment nu is.
(Applaus)
We zijn zo duidelijk op een omslagpunt,
omdat miljoenen Amerikanen als nooit tevoren bij elkaar kwamen
op die gemeenschappelijke basis,
om te zeggen: "Genoeg."
Genoeg van de massaschietpartijen in winkelcentra en bioscopen
en kerken en scholen.
Genoeg van de dagelijkse terreur van wapengeweld in huizen en straten
die het leven van vrouwen en jonge zwarte mannen
in groten getale heeft opgeëist.
Genoeg van gemakkelijke toegang tot wapens
voor mensen waarvan we vinden dat ze dat niet moeten hebben.
En genoeg van een kleine groep laffe politici
waarvoor de belangen van de bedrijfslobby voor vuurwapens
zwaarder wegen dan de mensen die voor hen kozen.
Genoeg.
(Applaus)
Het echt opwindende is dat het niet meer alleen ‘the usual suspects’ zoals ik zijn
die dat zeggen.
Het is zo veel groter dan dat.
Als je bewijs wil,
begin dan waar de meeste gesprekken in de VS mee lijken te beginnen --
met Kim Kardashian.
(Gelach)
Het is niet eens een grap.
Ik bedoel, denk er eens over na wanneer zaken veranderen.
Niet zolang het politieke en gerechtelijke kwesties zijn,
maar wanneer ze gaan deel uitmaken van de popcultuur,
stemmen van overal, beroemdheden met hun platforms,
muzikanten, sporters.
De NBA heeft zich uitgesproken.
Conservatieve experts uit onverwachte hoek
zijn naar voren gekomen.
Echt een cultuuromslag --
Ik heb zelfs gehoord dat er dit jaar een TED-talk over gaat.
Dat is de mate waarin deze cultuuromslag gebeurt.
En ja, Kim Kardashian deed ongevraagd een hartstochtelijke oproep
aan haar 35 miljoen Twitter-volgers
voor uitgebreid antecedentenonderzoek.
Kijk naar de verkiezingen die op gang komen.
Dit was vroeger het klassieke hete hangijzer voor de Democraten.
Niemand brandde er zijn vingers aan.
Nu nemen de kandidaten het op.
Sommigen worden gedwongen om zeer slechte posities te laten vallen
die ze tot voor kort nog gewillig innamen.
Voor iemand zoals ik,
die die mensen ziet zwaaien met hun negatieve NRA cijfers --
is het bijna surrealistisch om naar te kijken.
Ja, de bedrijfslobby voor vuurwapens kan nog steeds meer geld inzetten dan wij
en uiteindelijk moet dat veranderen.
Maar weet je wat?
Wij zijn slimmer en vechtlustiger, en wij hebben de waarheid aan onze kant.
We zijn in de aanval.
Ze zeggen dat het internet informatie democratiseert.
Social media en de organisaties die ze gebruiken,
hebben activisme gedemocratiseerd.
We kunnen nu laten zien hoe 90 procent steun er echt uitziet.
Soms zie ik het --
alsof we er met miljoenen tegelijk op afvliegen en aanvallen,
als witte bloedcellen.
We kunnen nu het gat dichten -- en dat is de hoofdzaak --
het gat dichten van dat schandelijke verschil
tussen wat het Amerikaanse publiek wil
en wat onze verkozenen eraan doen.
Tot voor kort was het in het Congres zo dat vragen van de andere kant,
van die zes procent,
onze vragen met 10 tegen één overstemden.
Dat zetten we nu op zijn kop.
Na de recente vreselijke tragedie in San Bernardino
lieten we de schakelborden van het Congres vastlopen.
We deden in 24 uur 15.000 oproepen aan het Congres.
En weet je wat?
We kregen een stemming over een wetsvoorstel
waarvan niemand dacht dat het er snel ging komen.
We zien echt beweging om een eind te maken aan de meest kwaadaardige,
verfoeilijke wetgeving van de wapenlobby van het laatste duistere decennium.
De wurggreep van de wapenlobby is duidelijk gebroken.
We hebben de historische wetsbesluiten van President Obama gezien.
Ze gaan nog niet ver genoeg,
maar ze gaan levens redden,
omdat ze het Brady-antecedentenonderzoek
uitbreiden naar duizenden wapenverkopen die ze niet eerder hadden.
En we marcheren in het hele land
-- we wachten niet gewoon tot het Congres iets doet;
dat zou bijna krankzinnig zijn.
Wij trekken door het hele land,
staat na staat, zoals voor de huwelijksgelijkheid.
En weet je wat? We winnen.
Het Congres is bijna altijd de laatste om wakker te schieten
en door te hebben dat de geschiedenis hen inhaalt.
Het is altijd omdat de Amerikanen hen wakker schudden.
Dat is precies wat we nu doen,
hier bij dit omslagpunt.
Onlangs vloog ik naar de andere kant van het land om een toespraak te geven
voor een grote groep als deze, hoewel veel minder intimiderend.
De vrouw naast me kon haar ogen niet afwenden
van een van mijn favoriete tv-programma's, "Mad Men",
een tv-show over adverteren uit de jaren 60.
Terwijl ik naar een einde zocht voor mijn toespraak
keek ik zo nu en dan naar haar scherm,
en bijna elke keer dat ik dat deed,
zag ik iemand roken in een kantoor,
of in de buurt van kinderen, of tijdens de zwangerschap;
of iemand rijden onder invloed, of zonder gordel;
of iemand een collega seksueel intimideren.
Uiteindelijk drong het tot mij door:
wat een geweldige inspiratie
voor diegenen onder ons met de droom om wapengeweld te beëindigen.
Ik bedoel, denk eens hoeveel de wereld
in relatief korte tijd is veranderd,
hoe al die ooit alledaagse gedragingen die als normaal werden beschouwd --
sommige zelfs glamoureus of sexy --
in slechts een generatie of twee gestigmatiseerd zijn geraakt,
doordat ze ter discussie werden gesteld.
Zo ingrijpend kan de verandering rond wapengeweld dus worden.
Het is mijn droom dat er misschien ooit een tv-show komt
die de verschrikkelijke nachtmerrie van wapengeweld in beeld brengt,
zodat een toekomstige generatie kinderen zich alleen nog kan voorstellen
hoe vreselijk het geweest moet zijn.
Dank je.
(Applaus)
Dank je.
(Applaus)
Dank je.
(Applaus)