(กีต้าร์บรรเลง)
ผมกำลังคิดอยู่
ว่าผมคิดถึงคุณมานานเกินไปแล้ว
มีอะไรบางอย่างข้างในความคิดอันเหนื่อยล้า
บอกว่าอยากให้เรารักกัน แทนที่จะเป็นแบบนี้
แต่ผมก็แค่กำลังคิด
แค่คิดเท่านั้น
ผมมีรูปเก็บไว้มากมาย
มีรูปคุณหนึ่งใบในชุดเต้นรำนั้น
แต่ผมรู้สึกเหมือนคนโง่ในแสงสลัวนั้น
หลังจากถ่ายรูปคุณด้วยกล้องโกดักของผม
ผมกำลังทรุดลง
ค่อยๆ ทรุดลง
ผมคิดถึงค่าโทรทางไกล แทนที่จะได้จูบคุณที่รัก
ผมเป็นนักร้องที่ปราศจากเพลง
ถ้าผมรอคุณนานกว่านี้
ความรักของผมคงยิ่งรุนแรงกว่านี้
และ ผม... ผม ก็แค่กำลังคิด
ได้แค่เพียงคิด
ว่า เรือลำนี้กำลังจะจม
ผมเหนื่อยกับโปสการ์ด
โดยเฉพาะที่มีหมาน่ารักกับกามเทพ
ผมเหนื่อยกับการโทรไปหาคุณและคิดถึงคุณ
และฝันว่าผมนอนอยู่ข้างคุณ
อย่าเข้าใจผมผิด ผมยังคงรักคุณไม่เสื่อมคลาย
ภายในสมองที่เหนื่อยล้า
ผมแค่อยากให้เรารักกัน แทนที่จะเป็นแบบนี้
แต่ผมก็ได้แค่คิด และคิด
ได้เพียงแค่คิด
ผมคิดถึงค่าโทรทางไกล แทนที่จะได้จูบคุณที่รัก
และเวลาก็ยังคงเดินต่อไป
ถ้าผมรอคุณนานกว่านี้
ความรักของผมคงเข้มข้นขึ้นกว่านี้
ผม...ผมแค่กำลังคิด
ว่าผมเหนื่อยกับการโทรหาคุณอาทิตย์ละครั้ง
ผมคิดถึงค่าโทรทางไกล แทนที่จะได้จูบคุณที่รัก
ดังนั้นที่รัก ผมกำลังทรุดลง
ค่อยๆ ทรุดลง
(เสียงบรรเลงกีต้าร์จบ)
(ปรบมือ)
ขอบคุณครับ
การร้องเพลงคือการแบ่งปัน
เมื่อคุณร้องเพลง คุณต้องรู้ว่าคุณกำลังพูด ถึงอะไรอย่างละเอียด
และคุณต้องปรารถนาที่จะแบ่งปันมัน อย่างลึกซึ้ง
และเปิดเผยส่วนที่เป็นตัวของคุณเอง
ผมมองหาเจตนาที่จะแบ่งปันนี้ในทุกๆ เรื่อง
ผมตั้งคำถามว่า อะไรคือเจตนาที่อยู่ เบื้องหลังสถาปัตยกรรม หรือ ผลิตภัณฑ์
หรือ ร้านอาหาร หรือ อาหาร?
และถ้าเจตนาของคุณ คือทำให้คนอื่นประทับใจ
หรือ เพื่อที่จะได้รับเสียงปรบมือ เกรียวกราวในตอนจบ
นั่นแปลว่าคุณกำลังรับ ไม่ใช่กำลังให้
และ นี่คือเพลงนึง
มันเป็นเพลงที่ทุกคน ต่างมีรูปแบบเป็นของตัวเอง
เพลงนี้ เรียกว่า "บ้าน"
มันเป็นเพลงที่ให้ความรู้สึก แบบ "นี่คือที่มาของผม ยินดีที่ได้รู้จัก
ทุกคนครับ"
(หัวเราะ)
(ปรบมือ)
(เสียงบรรเลงเปียโน)
บ้าน คือ เสียงนกร้องในตอนเช้าตรู่
บ้าน คือ เพลงที่ผมจำมันได้เสมอ
บ้าน คือ ความทรงจำวันแรกที่ผมไปโรงเรียน
บ้าน คือ หนังสือที่ผมถือไปทุกๆ ที่
บ้าน คือ ตรอกแคบๆในเมืองที่ห่างไกล
บ้าน คือ สถานที่ที่ผมเคยอยู่ และเป็นที่ที่ผมต้องการจะไป
บ้าน
ผมต้องการจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเสมอ
ไม่ว่าผมเดินทางไปที่ไหน
ผมจะหาทางกลับบ้านอยู่เสมอ
ไม่ว่าผมจะไปมาไกลแค่ไหน
ผมจะรู้สึกถึงความปรารถนานี้เสมอ
ไม่ว่าผมอาจจะพักอยู่ที่ไหน
บ้านคือขนนกที่ลอยหมุนอยู่ในอากาศ
บ้านคือดอกไม้ริมขอบหน้าต่าง
บ้านคือ ทุกอย่างที่เธอบอกผม
บ้านคือ รูปถ่ายที่ผมไม่เคยโยนมันทิ้งไป
บ้านคือ รอยยิ้มบนใบหน้าเมื่อผมตาย
บ้านคือ รสชาติของพายแอ็ปเปิ้ล
ผมพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมักจะอาศัยอยู่ที่เดิมเสมอ
และเธอบอกว่า บ้านคือที่ที่คุณเกิดและเติบโต
และได้พบกับผู้ชายคนนึง เขานั่งมองออกไปยังทะเล
และ เขาบอกว่า บ้าน คือ สถานที่เขาอยากจะอยู่
ผมพบกับผู้หญิงคนนึงที่บาร์ในเมือง
และเธอบอกว่า ฉันจะได้ทุกอย่างที่ผู้ชายคนนั้นมี
และผมก็ถามเธอว่า เป็นไปได้อย่างไร ที่เราไม่เคยเจอกันมาก่อน
และ เธอก็บอกว่า ทั้งชีวิตของฉันได้พยายาม
ที่จะแสวงหาสถานที่ๆ เป็นของตัวเอง
ผมจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเสมอ
ไม่ว่าผมจะท่องเที่ยวไปที่ไหน
ผมก็จะหาทางกลับบ้านเสมอ
ไม่ว่าผมจะไปไกลแค่ไหน
ผมจะรู้สึกถึงความปรารถนานี้เสมอ
ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน
(เปียโนบรรเลง)
(เสียงเปียโนบรรเลงจบ)
(ปรบมือ)