Het denkbeeld bestaat
dat met veerkracht, volharding en persoonlijke verantwoordelijkheid
mensen zich kunnen opwerken tot economisch succes.
In de Verenigde Staten noemen we het de Amerikaanse droom,
maar je vindt hetzelfde idee in de hele wereld.
Maar de waarheid is dat de uitdagingen om dit te laten gebeuren
minder hebben te maken met wat we doen
en meer met de welstand waarin we geboren worden.
Dus ga ik pleiten voor de zaak dat de overheid van de Verenigde Staten,
eigenlijk elke regering,
een derdenrekening zou moeten aanmaken voor alle pasgeborenen
van een bedrag tot 60.000 dollar,
aangepast aan de rijkdom van het gezin waarin ze geboren zijn.
Ik heb het over een schenking.
Persoonlijk startkapitaal,
een door de overheid opgerichte baby-trust,
wat mijn collega William Darity aan de Duke University en ik
baby-obligaties hebben genoemd,
een term die werd bedacht door wijlen historicus van de Columbia University
Manning Marable.
De reden waarom we deze trusts moeten maken, is eenvoudig.
Rijkdom is de voornaamste indicator van economische veiligheid en welzijn.
Zij voorziet in financiële daadkracht, economische zekerheid om risico's te nemen
en beschermt tegen verlies.
Zonder kapitaal is de ongelijkheid ingebakken.
We maken gebruik van woorden als keuze en vrijheid
om de voordelen van de markt te beschrijven,
maar het is letterlijk rijkdom die ons keuze, vrijheid en mogelijkheden geeft.
Rijkere families zijn beter geplaatst
om een ​​elitaire, onafhankelijke school- en hogeschoolopleiding te betalen,
hebben toegang tot kapitaal om een ​​bedrijf te starten,
kunnen dure medische procedures betalen,
wonen in wijken met betere voorzieningen,
oefenen politieke invloed uit door campagnes te financieren,
hebben toegang tot betere juridische adviseurs
indien geconfronteerd met een duur strafrechtelijk systeem,
kunnen een legaat nalaten
en/of zijn bestand tegen financiële problemen als gevolg van noodsituaties.
Kortom, als het gaat om economische zekerheid,
is rijkdom zowel het begin en het einde.
Ik zal dit gesprek kaderen in de context van de Verenigde Staten,
maar deze argumentatie is van toepassing op vrijwel elk land
waar de ongelijkheid toeneemt.
In de VS bezitten de top 10% van de huishoudens
ongeveer 80% van de rijkdom van de natie,
terwijl de onderste 60% slechts ongeveer 1% bezit.
Maar als het gaat om welvaart,
is ras een nog sterkere voorspeller dan status.
Zwarten en Latino's vormen collectief 30%
van de bevolking van de Verenigde Staten,
maar bezitten gezamenlijk ongeveer 7% van de rijkdom van de natie.
De enquête van 2016 van Consumer Finance
geeft aan dat de typische zwarte familie ongeveer 17.000 dollar bezit,
en dat is inclusief de waarde van hun huis,
terwijl de typische witte familie ongeveer $170.000 bezit.
Dat duidt op een absolute raciale welvaartskloof
waar het typische zwarte huishouden ongeveer 10 cent heeft
voor elke dollar van een typische witte familie.
Maar ongeacht ras
is de markt alleen niet in staat om deze ongelijkheden aan te pakken.
Zelfs in tijden van economische expansie groeit de ongelijkheid.
In de afgelopen 45 jaar
is de ongelijkheid in rijkdom sterk toegenomen,
en in wezen is alle economische groei van Amerika's toename aan productiviteit
gegaan naar de elite of de hogere middenklasse.
Toch is de mythe over economische ongelijkheid
dat ze te wijten zou zijn aan slechte keuzes die worden gemaakt
door zwarte, Latino en arme kredietnemers.
Deze uitleg is verkeerd.
Ze zoeken het op de verkeerde plaats.
Het is waarschijnlijker dat de slechte economische toestand
en niet slechte besluitvorming of ontoereikende kennis,
de keuze zelf beperkt en mensen geen andere opties laat
dan zich te wenden tot woekeraars.
In wezen is het onderwijs niet het magische tegengif
voor de enorme erfelijke ongelijkheden
die het gevolg zijn van wetgeving, beleid en economische regels.
Dit doet niets af aan de waarde van onderwijs.
Ja, ik ben zelf universiteitsprofessor.
Onderwijs heeft duidelijke intrinsieke waarden,
samen met de publieke verantwoordelijkheid
om iedereen de kans te geven op onderwijs van hoge kwaliteit
van de lagere school tot de hogeschool.
Maar onderwijs is geen wondermiddel.
Een zwart gezin waarvan de kostverdiener afstudeerde aan een universiteit
heeft het meestal minder breed
dan een wit gezin waarvan de kostverdiener de middelbare school niet afmaakte.
Misschien overschatten we de functionele rol van het onderwijs
ten koste van het begrijpen van de functionele rol van de rijkdom.
In principe is het rijkdom die meer welvaart aantrekt.
Daarom pleiten we voor een baby-trust:
een economisch geboorterecht op kapitaal voor iedereen.
Deze gelden zouden in ‘public trust’ worden gehouden
om te worden gebruikt als basis voor een economisch veilig leven.
Het concept van economische rechten is niet nieuw en ook niet radicaal.
In 1944 introduceerde president Franklin Roosevelt het idee
van een economische ‘Bill of Rights’.
Roosevelt vroeg om fysieke zekerheid,
economische zekerheid, sociale zekerheid en morele zekerheid.
Maar helaas is sedert de regering Nixon
het politieke sentiment ten aanzien van sociale mobiliteit
radicaal verschoven van overheidsmandaten op economische zekerheid
naar een neoliberale aanpak
waarin de markt de oplossing zou zijn voor al onze problemen,
economische of andere.
Daardoor is de verantwoordelijkheid van sociale mobiliteit
verschoven naar het individu.
Het verhaal hierachter is dat zelfs als je lot in het leven ondermaats is,
je met doorzettingsvermogen, hard werken en de deugden van de vrije markt
je je spreekwoordelijke lompen kunt omzetten tot rijkdom.
Natuurlijk is de keerzijde hiervan
dat de deugden van de markt je ook zullen afstraffen
als je niet slim,
niet gemotiveerd
of gewoon lui bent.
Met andere woorden: verdienstelijke armen zullen hun verdiende beloning ontvangen.
Wat schril ontbreekt in dit verhaal is de rol van macht en kapitaal,
en hoe die macht en kapitaal kunnen worden gebruikt
om de regels en de structuur van de transacties en markten te veranderen.
Vermogen en kapitaal versterken zichzelf.
Zonder tussenkomst van de overheid
genereren ze een iteratieve cyclus van zowel gelaagdheid als ongelijkheid.
De kapitaalfinanciering door de baby-trust
is bedoeld voor een ​​meer egalitair en authentiek pad
naar economische zekerheid,
onafhankelijk van de financiële positie van de families
waarin individuen worden geboren.
Het programma zou de economische rechten aan ouderdomspensioenen aanvullen
en zorgen voor een uitgebreider programma voor sociale zekerheid,
ontworpen om kapitaalfinanciering te voorzien van de wieg tot aan het graf.
We denken Amerikaanse pasgeborenen te voorzien
van een rekening van gemiddeld 25.000 dollar
die geleidelijk oploopt tot 60.000 dollar
voor baby's uit de armste gezinnen.
Baby's geboren in de rijkste families
zouden ook worden opgenomen in het sociaal contract,
maar zouden een nominale rekening van ongeveer 500 dollar ontvangen.
De rekeningen zouden federaal beheerd worden
en groeien aan een gegarandeerde jaarlijkse rente
van ongeveer 2% per jaar om de inflatiekosten te beperken,
en worden gebruikt als het kind volwassen wordt
voor vermogensversterkende activiteiten,
zoals het schuldenvrij financieren van universitair onderwijs,
een aanbetaling om een ​​huis te kopen,
of een startkapitaal voor een ​​bedrijf.
Met ongeveer vier miljoen baby’s die elk jaar in de VS worden geboren
en een gemiddelde schenking voor een baby-trust van 25.000 dollar,
zou het programma grofweg 100 miljard dollar per jaar kosten.
Dit zou neerkomen op slechts 2% van de huidige federale uitgaven
en veel minder zijn dan de 500-plus miljard dollar
die al door de federale overheid is uitgegeven
aan vermogenspromotie via belastingvoordelen en subsidies.
Het gaat niet om het bedrag van die toewijzing,
maar aan wie ze wordt toegekend.
Momenteel krijgt de top 1% van de huishoudens,
zij die meer dan 100 miljoen dollar verdienen,
ongeveer een derde van de gehele toewijzing,
terwijl de onderste 60% slechts 5% krijgt.
Als het budget voor de federale vermogenspromotie
op een meer progressieve manier werd toegewezen,
dan kon het federaal beleid voor alle Amerikanen veranderen.
Hier wordt aan gewerkt.
Er moeten natuurlijk veel details worden uitgewerkt,
maar het is een beleidsvoorstel gegrond op de functionele rollen
en de geërfde voordelen van de rijkdom
dat ons wegleidt van het huidige wijten van ongelijkheid aan gedrag,
wat zichzelf versterkt,
naar meer structurele oplossingen.
Ons huidige fiscale beleid, dat de bestaande rijkdom privilegieert
in plaats van het creëren van nieuwe rijkdom, is een keuze.
De omvang van onze dramatische ongelijkheid
is minstens evenzeer een politiek probleem
als een economisch probleem.
Het is tijd om de valse verhalen achter ons te laten,
die ongelijkheid wijten aan individuele persoonlijke tekorten
en die de voordelen van rijkdom grotendeels negeren.
In plaats daarvan kunnen de publieke voorzieningen van een baby-trust
in zeer hoge mate
de overdracht van economisch voordeel en nadeel tussen generaties elimineren
en komen tot een meer morele en fatsoenlijke economie
die voorziet in activa, economische zekerheid
en sociale mobiliteit voor al haar burgers -
ongeacht het ras
en de positie van de familie waarin ze geboren zijn.
Dank u zeer.
(Applaus)
Chris Anderson: Darrick.
Ik vind dat er zoveel goeds zit in dit idee.
Er is één aspect aan waar ik me zorgen over maak,
en dat is dat op dit moment
trust-fund kinderen een slechte roep hebben.
Je weet wel, het zijn de typische voorbeelden van kinderen
waarbij geld op de een of andere manier de motivatie wegneemt.
Deze trusts zijn anders.
Hoe ga je mensen duidelijk maken dat dat met dit voorstel niet zo zal zijn?
Darrick Hamilton: Als je weet dat je middelen beperkt zijn
of dat je gediscrimineerd gaat worden,
dan kan je denken: nou ja,
het economisch rendement om te investeren in mezelf
is lager dan dat van iemand anders,
dus kan ik net zo goed genieten van mijn vrije tijd.
Maar je kan het natuurlijk ook anders bekijken,
dus we moeten daar niet intrappen,
je weet wel, iemand die arm is en gediscrimineerd wordt,
zou ook kunnen gaan voor een cv-opbouwende strategie.
Het oude gezegde:
"Ik moet dubbel zo goed zijn als iemand anders."
Als we dat zeggen, vragen we nooit tegen welke kosten
of of het ten koste van de gezondheid gaat.
Ik heb je vraag niet beantwoord, maar om erop terug te komen:
als je weet dat je op een later moment in het leven geld kan krijgen,
dan verhoogt dat alleen de stimulans om te investeren in jezelf,
zodat je die trust beter kunt gebruiken.
CA: Je geeft mensen mogelijkheden in het leven
die ze zich op dit moment nog niet kunnen indenken.
En daarmee de motivatie om dat te doen.
Ik zou er uren met je over kunnen praten.
Ik ben echt blij dat je hieraan werkt.
Dank je.
(Applaus)