การเต้นแบบนี้เรียกว่า บอพ (Bop)
บอพเป็นการเต้นลีลาศประเภทหนึ่ง
การเต้นคือภาษา
และการเต้นลีลาศเป็น วิธีแสดงออกที่มาจากชุมชน
การเต้นลีลาศไม่ได้ มีการออกแบบท่าทางจากใครคนหนึ่ง
ไม่สามารถสืบย้อนไปที่ช่วงเวลาแบบเจาะจงได้
การเต้นแต่ละประเภทมีสเต็บที่ ทุกคนเห็นพ้องตรงกัน
แต่มันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคนและ เอกลักษณ์การสร้างสรรค์
เพราะอย่างนั้น
การเต้นลีลาศจึงผุดขึ้นมา
มันถูกเปลี่ยนแปลง
และมันก็แพร่กระจายเร็วประหนึ่งไฟป่า
มันเก่าพอ ๆ กับ ประวัติศาสตร์ที่เราย้อนไปได้
ในการเต้นรำของแอฟริกัน-อเมริกัน
เราสามารถเห็นถึง 200 กว่าปีของ
การเต้นของแอฟริกันและแอฟริกัน-อเมริกัน มีอิธิพลในประวัติศาสตร์ของเรา
ปัจจุบันมักมีอดีตเสมอ
และอดีตก็เป็นตัวกำหนด ตัวตนของเราในปัจจุบัน
และที่เราจะเป็นใครในอนาคต
(เสียงปรบมือ)
การเต้นจูบา (Juba dance) ถือกำเนิดขึ้น จากกลุ่มทาสชาวแอฟริกัน
ในไร่นา
ถูกนำตัวมาจากทวีปแอฟริกา
ถูกตัดขาดจากการพูดภาษาแม่
การเต้นประเภทนี้เป็นวิธีการรำลึก ถึงแผ่นดินแม่ของกลุ่มทาสชาวแอฟริกัน
มันน่าจะมีท่วงท่าประมาณนี้
ตบตัก
กระทืบเท้า
และปรบมือ
นี่คือวิธีที่พวกเขาเลี่ยงการถูกแบน โดยเจ้านายทาสจากการตีกลอง
พัฒนาจังหวะดนตรีให้ซับซ้อนขึ้น
เหมือนกับบรรพชนทำเวลาตีกลองในเฮติ
หรือในชุมชนโยรูบาทางตะวันตกของแอฟริกา
มันคือการรักษาให้ประเพณีวัฒนธรรมยังคงอยู่
และคงไว้ในความรู้สึกข้างในของอิสระภาพ
ภายใต้การตกเป็นทาส
มันคือจิตวิญญาณเดียวกันที่ถูกโค่นล้ม ที่ได้สร้างการเต้นนี้ขึ้นมา
การเค้กวอล์ค (Cakewalk)
การเต้นนี้คือการล้อเลียนกิริยามารยาท ของพวกชนชั้นสูงทางใต้
เป็นวิธีการของกลุ่มทาสที่แซะ พวกเจ้านายของพวกเขา
เรื่องน่าขันเกี่ยวกับการเต้นประเภทนี้คือ
มันถูกแสดงต่อหน้าพวกเจ้านาย
โดยที่พวกเขาไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า กำลังถูกเยาะเย้ยอยู่
การเต้นนี้คุณอาจรู้จัก
ปี 1920s—
ชาร์เลสตัน (Charleston)
ชาร์เลสตันขึ้นอยู่กับการด้นสด และการแสดงละครประกอบดนตรี
ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็น ลินดี้ ฮอป (Lindy Hop)
เต้นสวิง (swing dance)
คิดแอนด์เพลย์ (Kid n Play)
เริ่มต้นเรียกกว่า ฟังกี้ ชาร์เลสตัน (Funky Charleston)
เริ่มต้นโดยชุมชนคนดำที่แออัด ใกล้เมืองชาร์เลสตัน ในรัฐเซาท์แคโรไลนา
การเต้นชาร์เลสตันได้แทรกซึมฮอล์เต้นรำ
ที่จู่ ๆ เด็กสาวมากมายก็มีอิสระ ในการเตะแข้งเตะขาบนรองเท้าส้นสูง
ขยับขาไปมา
ในเวลานี้ การเต้นลีลาศคือ การชุมนุมและเชื่อมต่อกัน
การคุณรู้สเต็บการเต้น
นั่นแปลว่าคือคุณเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม
แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามัน ฟีเวอร์ไปทั่วโลกล่ะ
หลีกทางให้ทวิสต์ (Twist) ด้วย
มันไม่ใช่เรื่องหน้าแปลกใจที่ทวิสต์สามารถ สืบย้อนไปได้ถึงในศตวรรษที่ 19
ถูกเอามาแพร่ในอเมริกาผ่านเรือสินค้า
ในยุคการค้าทาส
แต่ในยุคปลาย 50s
ก่อนช่วงขบวนการสิทธิพลเมืองได้เริ่มต้นขึ้น
การเต้นทวิสต์กลายเป็นที่นิยมด้วยฝีมือของ ชับบี้ เชคเกอร์ และ ดิ๊ก เคิร์ก
และกลายเป็นว่า ใคร ๆ ก็เต้นทวิส์ต
วัยรุ่นคนขาว
เด็กในลาตินอเมริกา
คลืบคลานเข้าสู่วงการเพลงและภาพยนตร์
การเต้นลีลาศทำให้
เส้นแบ่งแยกระหว่ากลุ่มค่อย ๆ เลือนหายไป
เรื่องราวถูกดำเนินต่อ ในช่วงปี 1980s และ 90s
ร่วมด้วยการอุบัติขึ้นของฮิปฮอป
การเต้นลีลาศของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ได้จรัสแสงยิ่งกว่าเดิม
หยิบยืมจากประวัติศาสตร์อันยาวนาน
สร้างวัฒนธรรม และถูกหล่อหลอมโดยวัฒนธรรม
ในวันนี้ การเต้นเหล่านี้ยังคงถูกพัฒนา เติบโต และเผยแพร่ต่อไป
ทำไมเราถึงเต้น
เพื่อขับเคลื่อน
เพื่อปล่อยวาง
เพื่อแสดงออก
ทำไมเราถึงเต้นด้วยกัน
เพื่อเยียวยา
เพื่อจดจำ
เพื่อบอกว่า “พวกเราพูดภาษาเดียวกัน
เรามีอยู่
และเรามีอิสระ”