Dit is de bop.
De bop is een soort sociale dans.
Dans is een taal,
en sociale dans is een expressie die voortkomt uit een gemeenschap.
Een sociale dans wordt niet gechoreografeerd door één persoon.
Het kan niet teruggevoerd worden tot één enkel moment.
Iedere dans heeft pasjes waar iedereen het over eens kan zijn,
maar het gaat om individuen en hun creatieve identiteit.
Daarom borrelen sociale dansen op,
veranderen ze
en verspreiden ze zich als een lopend vuur.
Ze zijn zo oud als de geschiedenis die wij ons herinneren.
In Afrikaans-Amerikaanse sociale dansen
zien we meer dan 200 jaar
van Afrikaanse en Afrikaans-Amerikaanse invloed op onze geschiedenis.
Het heden bevat altijd het verleden.
En het verleden vormt wie wij zijn
en wie we zullen worden.
De juba-dans is ontstaan uit de ervaring van Afrikaanse slaven op de plantages.
Naar de Amerika's gebracht,
beroofd van een gedeelde gesproken taal,
gebruikten de Afrikaanse slaven deze dans om zich aan hun herkomst te herinneren.
Het kan er ongeveer zo uit hebben gezien.
Kletsen op de dijen,
schuiven met de voeten
en klappen met de handen:
zo omzeilden zij het trommelverbod van de slaveneigenaren.
Ze improviseerden complexe ritmes,
net zoals hun voorouders deden met hun trommels in Haïti,
of de Yoruba-gemeenschappen van West-Afrika.
Het ging erom culturele tradities in leven te houden
en een gevoel van innerlijke vrijheid te scheppen
in gevangenschap.
Diezelfde ontwrichtende geest creëerde deze dans:
de cakewalk,
een dans die de gekunsteldheid parodieerde van de hogere stand uit het Zuiden --
een manier voor de slaven om hun meesters belachelijk te maken.
Het gekke aan deze dans
is dat de cakewalk werd opgevoerd voor de meesters,
die nooit doorhadden dat ze voor gek gezet werden.
Deze herken je misschien wel.
De jaren 1920 --
de charleston.
De charleston ging helemaal over improvisatie en musicaliteit
en ontwikkelde zich tot lindy hop,
swingdansen
en zelfs de kid'n'play,
die aanvankelijk funky charleston heette.
Gestart door een hechte zwarte gemeenschap bij Charleston, South Carolina,
drong de charleston door tot in danszalen,
waar jonge vrouwen opeens met de voetjes van de vloer konden
en hun benen mochten bewegen.
Sociale dans gaat over gemeenschap en verbinding.
Als je de passen kende,
hoorde je bij een groep.
Maar wat als het een wereldwijde rage wordt?
De twist!
Het zal niemand verrassen dat de twist kan worden getraceerd tot de 19de eeuw,
toen het tijdens de slavernij vanuit Congo naar Amerika werd gebracht.
Maar in de late jaren 50,
vlak voor de burgerrechtenbeweging,
werd de twist gepopulariseerd door Chubby Checker en Dick Clark.
Opeens doet iedereen de twist:
witte tieners,
kinderen in Latijns-Amerika.
De Twist duikt op in liedjes en films.
Sociale dans
vervaagt de grenzen tussen groepen.
Dit verhaal gaat door in de jaren 80 en 90.
Met de opkomst van hiphop
wordt Afrikaans-Amerikaanse sociale dans nog zichtbaarder.
Het maakt gebruik van een lang verleden,
vormt cultuur en wordt door cultuur gevormd.
Deze dansen blijven evolueren, groeien en zich verspreiden.
Waarom dansen we?
Om te bewegen,
om ons te laten gaan
en om ons te uiten.
Waarom dansen we samen?
Om te helen,
om te herinneren,
om te zeggen: "Wij spreken een gedeelde taal.
Wij bestaan
en wij zijn vrij."