எனக்கு எட்டு வயதாக இருக்கும்போது
பருவநிலை மாற்றம், உலக வெப்பமயமாதல் பற்றி முதல் முறையாக அறிந்தேன்.
மனிதர்களின் வாழ்க்கை முறையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாம் அது.
ஆற்றலைச் சேமிக்க விளக்குகளை அணைக்க சொன்னார்கள்
வளங்களை சேமிக்க காகிதத்தை மறுசுழற்சி செய்ய சொன்னார்கள்.
விலங்கு இனத்தை சார்ந்த மனிதர்கள்,
பூமியின் காலநிலையை மாற்றும் திறன் கொண்டவர்கள்
என்பதை நினைப்பதற்கே மிகவும் விசித்திரமாக இருந்தது.
அது உண்மையில் எனில்,
நாம் வேறு எதைப் பற்றியும் பேச மாட்டோம்.
தொலைக்காட்சிகள் எல்லாம் அதைப் பற்றி தான் இருக்கும்.
தலைப்புச் செய்திகள், வானொலி, செய்தித்தாள்களும்
இது தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசாது,
ஏதோ ஒரு உலகப் போர் நடப்பது போல தோன்றியிருக்கும்.
ஆனால் யாரும் இதைப் பற்றி பேசவில்லை.
புதைபடிவ எரிமங்களை எரிப்பது நம் வாழ்வை அச்சுறுத்தும் எனில்
நாம் அதனை எப்போதும் போல தொடர்ந்து செய்வோமா?
அதற்கு ஏன் கட்டுப்பாடுகள் இல்லை?
அவை ஏன் சட்டவிரோதமாக்கப்படவில்லை?
எனக்கு இது சரியாகப் படவில்லை.
இது மிகவும் உண்மையற்றதாக தோன்றியது.
11 வயதாக இருந்தபோது என் உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது.
நான் மன அழுத்தத்தில் வீழ்ந்தேன்,
நான் பேசுவதை நிறுத்தினேன்,
சாப்பிடுவதையும் நிறுத்தினேன்.
இரண்டு மாதங்களில், சுமார் 10 கிலோ எடையை இழந்தேன்.
பின்னர், எனக்கு ஆஸ்பெர்கர் நோய்க்குறி, ஒ.சி.டி மற்றும்
செலக்டிவ் ம்யூட்டிசஸம் இருப்பதை கண்டறிந்தனர்.
அதற்கு அர்த்தம், எனக்கு அவசியம் இருந்தால் மட்டுமே நான் பேசுவேன் என்பதாகும்.
இது அந்த தருணங்களில் ஒன்று.
(கரவொலி)
ஸ்பெக்ட்ரமில் இருக்கும் எங்களை பொறுத்தவரை,
கிட்டத்தட்ட எல்லாமே வெளிப்படையானது தான்.
எங்களுக்கு பொய் சொல்ல தெரியாது
நீங்கள் அனைவரும் பெரிதும் விரும்புவதாகத் தோன்றும்
சமூக விளையாட்டில் பங்கேற்பதை நாங்கள் விரும்புவதில்லை.
(சிரிப்பொலி)
பெரும்பாலான வழிகளில், ஆட்டிஸம் கொண்டவர்களே சாதாரணமானவர்கள்,
மீதமுள்ள மக்கள் தான் விசித்திரமானவர்கள் என நினைக்கிறேன்.
(சிரிப்பொலி)
குறிப்பாக நிலைத்தன்மை நெருக்கடி என்று வரும்போது
காலநிலை மாற்றம், மனித வாழ்வாதரத்தையே அச்சுறுத்தும் எனில்
எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கிய பிரச்சினை எனில்
அனைவராலும் முன்பை போலவே வாழ்வை எப்படி தொடர முடிகிறது.
அது தான் எனக்கு புரியவில்லை.
அதாவது உமிழ்வு நிறுத்தப்பட வேண்டும் எனில்,
நாம் தான் உமிழ்வதை நிறுத்த வேண்டும்.
அது தானே அதன் வெளிப்படையான அர்த்தம்
அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லையே. வாழ அது தான் வழி.
நாம் ஒரே நாகரிகமாக இணைந்து முயல வேண்டும்.
நாம் மாற வேண்டும்.
ஸ்வீடன் போன்ற பணக்கார நாடுகள் தங்களின் வருடாந்திர உமிழ்வை
குறைந்தது 15% ஆவது குறைக்க வேண்டும்
இரண்டு டிகிரி வெப்பமயமாதல் இலக்கினுள் இருக்க இது உதவும்.
இருப்பினும், ஐ.பி.சி.சி. காலநிலை தாக்கங்களை குறைக்க
1.5 டிகிரி செல்சியஸ் இலக்கை குறிக்கோளாக வைக்க
நமக்கு அறிவுறுத்துகிறது.
அப்படியானால், நாம் உமிழ்வைக் எப்படி கட்டுப்படுத்துவது?
ஊடகங்களில் நம் தலைவர்கள் ஒவ்வொருவரும்
இதை பற்றியே பேசுவர் என நினைப்பீர்கள்,
ஆனால் அவர்கள் அதைப் பற்றி ஒருபோதும் குறிப்பிடுவதில்லை.
ஏற்கனவே கிரீன்ஹவுஸ் வாயுக்கள்
அடைக்கபட்டுள்ளதை பற்றியும் யாரும் குறிப்பிடுவதில்லை.
காற்று மாசுபாடு வெப்பமயமாதலை மறைப்பதையும்
அதற்கு புதைபடிவ எரிமங்களை எரிப்பதை நிறுத்துமாறும் கூறவில்லை,
கூடுதலாக ஏற்கனவே 0.5 முதல் 1.1 டிகிரி செல்சியஸ் வரை
வெப்பமயமானதன் எச்சரிக்கையும் கொடுக்கப்படவில்லை.
மேலும் நாம் ஆறாவது வெகுஜன அழிவின் நடுவில் இருப்பதை பற்றி
யாரும் பேசுவதில்லை.
குறிப்பாக 200 இனங்கள் வரை ஒவ்வொரு நாளும் அழிந்து வருகிறது,
தற்போதைய இந்த அழிவு விகிதம்
சாதாரணமாகக் காணப்படுவதை விட,
1,000 முதல் 10,000 மடங்கு அதிகமாகும்.
பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ள
சமபங்கு அல்லது காலநிலை நீதி அம்சம் பற்றியும் பேசுவதில்லை
உலக அளவில் இது நிலை மாற இது முற்றிலும் அவசியம்.
இதன் படி பணக்கார நாடுகள்
இன்றைய உமிழ்வு வேகத்தின் படி பூஜ்ஜிய உமிழ்வுகளுக்கு
6 முதல் 12 ஆண்டுகளுக்குள் இறங்க வேண்டும்.
இதன் மூலம் ஏழை நாடுகள்,
நமக்கு ஏற்கனவே இருக்கும் சாலைகள், பள்ளிக்கூடங்கள்,
மருத்துவமனைகள், சுத்தமான குடிநீர், மின்சாரம் போன்ற
சில உள்கட்டமைப்புகள் அமைத்து தங்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை
உயர்த்த முடியும்.
அனைத்து வளங்களும் கொண்ட, மற்றும் பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தில் உள்ள
காலநிலை நெருக்கடியைப் பற்றி கவலைப்படாத நமக்கு
இந்தியா, நைஜீரியா போன்ற நாடுகள்
செயலாற்ற வேண்டும் என்று எப்படி எதிர்ப்பார்க்க முடியும்?
சரி, நாம் ஏன் உமிழ்வைக் குறைக்கவில்லை?
உண்மையில் அவை இன்னும் அதிகரித்து வருவது ஏன்?
நாம் தெரிந்தே வெகுஜன அழிவை ஏற்படுத்துகிறோமா?
நாம் தீயவர்களா?
இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை.
மக்கள் செய்வதை தொடர்கிறார்கள்
ஏனெனில் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு அன்றாட வாழ்க்கையின்
உண்மையான விளைவுகளைப் பற்றிய தெளிவு இல்லை,
விரைவான மாற்றம் தேவை என்றும் அவர்கள் அறியவில்லை.
நமக்கும், எல்லோருக்கும் தெரியும் என்றும் நாம் அனைவரும் நினைக்கிறோம்,
ஆனால் அப்படியில்லை.
அப்படி சாத்தியமா என்ன?
உண்மையிலேயே ஒரு நெருக்கடி இருந்தால்,
அந்த நெருக்கடி நம் உமிழ்வுகளால் ஏற்பட்டால்
நீங்கள் சில அறிகுறிகளையாவது காண்பீர்கள்.
வெள்ளம் சூழ்ந்த நகரங்கள் மட்டுமல்ல, இறந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள்,
இடிந்த கட்டிட குவியல் குப்பைகளால் ஆன முழு தேசங்களும் அடங்கும்.
நீங்கள் சில கட்டுப்பாடுகளையும் காண்பீர்கள்.
ஆனால் இல்லையே.
இதைப் பற்றி யாரும் பேசுவதில்லை.
அவசர கூட்டங்கள், தலைப்புச் செய்திகள், முக்கிய செய்திகள் எதுவும் இல்லை.
நாம் ஒரு நெருக்கடியில் இருப்பதைப் போல யாரும் நடக்கவில்லை.
பெரும்பாலான காலநிலை விஞ்ஞானிகள் அல்லது பசுமை போற்றும் அரசியல்வாதிகள்
இறைச்சி மற்றும் பால் உண்டு கொண்உ உலகை சுற்றி பறக்கிறார்கள்.
நான் 100 வயது வரை வாழ்ந்தால், 2103ல் உயிருடன் இருப்பேன்.
இன்று எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்தித்தால், 2050ஐத் தாண்டி நாம் நினைப்பதில்லை.
அதற்குள், நான் என் வாழ்க்கையின் பாதியைக் கூட வாழ்ந்ததிருக்க மாட்டேன்.
அடுத்து என்ன நடக்கும்?
2078 ஆம் ஆண்டு, நான் எனது 75வது பிறந்த நாளை கொண்டாடுவேன்.
எனக்கு ஒருவேளை சந்ததி இருந்தால், அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டாடுவார்கள்.
2018 இல் வாழ்ந்த உங்களைப் பற்றி
என்னிடம் விசாரிக்கலாம்.
செயல்பட நேரம் இருந்தும் நாம் ஒன்றும் செய்யாதது குறித்தும்
அவர்கள் என்னிடம் கேட்கலாம்.
நாம் இப்போது செய்கிற அல்லது செய்யாதவை என் முழு வாழ்க்கையையும் பாதிக்கும்
என் பிள்ளைகள் மற்றும் பேரக்குழந்தைகளின் வாழ்க்கையையும் பாதிக்கும்.
நாம் இப்போது செய்கிற அல்லது செய்யாதவைகளை
என்னாலும் என் தலைமுறைகளாலும் பின்னாளில் செய்ய முடியாது.
எனவே இந்த ஆண்டு ஆகஸ்டில் பள்ளி தொடங்கிய போது
இது போதும் என்று நான் முடிவு செய்தேன்.
ஸ்வீடிஷ் பாராளுமன்றத்திற்கு வெளியே நான் அமர்ந்து கொண்டேன்.
காலநிலைக்காக நான் பள்ளி செல்ல மறுத்தேன்.
அதற்கு நான் பள்ளியில் இருக்க வேண்டும் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்
நான் படித்து காலநிலை விஞ்ஞானி ஆக வேண்டும் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள்
அதன் மூலம் நான் “காலநிலை நெருக்கடியைத் தீர்க்க முடியும்.” என்கின்றனர்.
ஆனால் காலநிலை நெருக்கடி ஏற்கனவே தீர்க்கப்பட்ட்டுவிட்டது.
நம்மிடம் ஏற்கனவே அனைத்து உண்மைகளும் தீர்வுகளும் உள்ளன.
நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் விழித்தெழுந்து மாற்ற வேண்டும்.
இல்லாத ஒரு எதிர்காலத்திற்காக நான் ஏன் படிக்க வேண்டும்
அந்த எதிர்காலத்தை காப்பாற்ற யார் என்ன செய்தீர்கள்?
மேலும் பள்ளி அமைப்பில் உண்மைகளைக் கற்றுக்கொள்வதில் என்ன பயன்.
குறிப்பாக அப்பள்ளி அமைப்பின்
சிறந்த அறிவியலால் வழங்கப்பட்ட முக்கிய உண்மைகள் அனைத்தும்
நம் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் சமூகத்திற்கு உதவாத போது.
ஸ்வீடன் ஒரு சிறிய நாடு என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்,
எனவே நாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல,
ஆனால் குழந்தைகள் நாங்கள் நினைத்தால் சில வாரங்களுக்கு, பள்ளிக்கு வராததன் மூலம்
உலகம் முழுவதும் தலைப்புச் செய்தியாகலாம் எனில்,
நாம் அனைவரும் இணைந்தால் என்ன சாதிக்கலாம் என நினைத்துப் பாருங்கள்.
(கரவொலி)
இப்போது நாம் என் பேச்சின் முடிவில் இருக்கிறோம்,
இங்குதான் மக்கள் பொதுவாக நம்பிக்கை, சோலார் பேனல்கள், காற்று சக்தி,
வட்ட பொருளாதாரம் போன்றவற்றை பற்றி பேசத் தொடங்குவர்.
ஆனால் நான் அப்படி செய்யப் போவதில்லை.
30 ஆண்டுகளாக நேர்மறையான யோசனைகளை உற்சாகமாக பேசி விற்றுள்ளோம்.
ஆனால், மன்னிக்கவும் அது வேலை செய்யவில்லை.
வேலை செய்திருந்தால்,
உமிழ்வு இப்போது குறைந்திருக்கும்.
ஆனால் குறையவில்லை.
ஆம், நமக்கு நம்பிக்கை தேவை,
நிச்சயமாக தேவை.
ஆனால் நமக்குத் நம்பிக்கையை விட அதிகம் தேவை, செயல்.
நாம் செயல்பட ஆரம்பித்ததும், நம்பிக்கை எங்கும் பிறந்துவிடும்.
எனவே நம்பிக்கையைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக,
செயலைத் தேடுங்கள்.
அப்போதுதான், நம்பிக்கை வரும்.
இன்று, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் 100 மில்லியன் எண்ணெய் பீப்பாய்கள் பயன்படுத்துகிறோம்.
அதை மாற்ற எந்த அரசியலும் இல்லை.
அந்த எண்ணெயை பூமியிலேயே வைத்திருக்க எந்த விதிகளும் இல்லை.
எனவே விதிகளின்படி செயலாற்றினால், உலகை நம்மால் காப்பாற்ற முடியாது,
ஏனெனில் விதிகள் மாற்றப்பட வேண்டும்.
எல்லாம் மாற வேண்டும் -
அதுவும் இன்றே தொடங்க வேண்டும்.
நன்றி.
(கரவொலி)