ผมคาดว่าทุกท่านคงเคยชม
TED Talk ออนไลน์กันมาหลากหลายโอกาสแล้ว ใช่มั้ยครับ
ดังนั้น ผมก็ขอเริ่มด้วยการเปิดสิ่งนี้ ให้ท่านลองฟังกันดู
นี่คือเพลงจาก TED Talks ออนไลน์
(เพลง)
และผมจะปรับให้จังหวะมันช้าลงนะครับ
เพราะอะไรๆมันก็ฟังดูเจ๋งกว่าเวลามันช้าลง
(เพลง)
(เคน รอบินสัน) สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง
(มาร์ค แอปเปิลบ็อม) ผมจะ (เคท สโตนน์) มามิกซ์เพลง
(มาร์ค แอปเปิลบ็อม) ผมจะใช้มันบอกเล่าเรื่องราว
(ท็อดด์ เมชอฟเวอ) ที่ไม่เคยมีใครได้ยินได้ฟังมาก่อน
(เคท สโตนน์) ฉันมีเครื่องครอสเฟดเดอร์
(จูเลี่ยน เทรเชอร์) ผมเรียกมันว่ามิกเซอร์
(เคท สโตนน์) เครื่องดีเจเด็คสองอันนี้
(คริส แอนเดอร์สัน) เมื่อคุณปรับปุ่ม ล้อของมันก็จะเริ่มหมุน
(แดน แอลซี) ผมคลั่งไคล้ในเสียงดนตรี
(ไมเคิล ทิลซัน โทมัส) มันคือทำนอง จังหวะ อารมณ์หรือว่าทัศนคติกันแน่
(แดเนียล โวลเพิร์ต) ผมรู้สึกได้ถึงทุกอย่าง ที่กำลังเกิดขึ้นในร่างกายผม
(อดัม อ็อคเคิลเฟิร์ด) ในสมองของคุณมีสิ่งมหัศจรรย์ อย่างมิวสิเคิลคอมพิวเตอร์
(ไมเคิล ทิลซัน โทมัส) การใช้คอมพิวเตอร์และ เครื่องสังเคราะห์สร้างเสียง มันคือภาษาที่กำลังพัฒนา
และในศตวรรษที่ 21
(เคท สโตนน์) เปิดวิทยุ แวะเข้าไปในดิสโกเทค
คุณจะรู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้กำลังทำอะไร ก็กำลังโยกไปตามจังหวะเพลงไง
(มาร์ค รอนซัน) นี่เป็นตอนที่ผมชอบสุดๆ
(มาร์ค แอปเปิลบ็อม) พวกคุณต้องใช้ที่ขั้นประตู ผมว่ามันสำคัญนะเนี่ย
(ไมเคิล ทิลซัน โทมัส) เราทุกคนรักในเสียงดนตรี
(ไมเคิล ทิลซัน โทมัส) ไม่ว่าจะเป็นเพลงสดุดี เพลงแดนซ์ เพลงรักและเพลงมาร์ช
(เคอร์บี้ เฟอกูสัน & จูเลี่ยน เทรเชอร์) ส่วนเพลงรีมิกซ์ คือ เพลงเก่ามาเล่าใหม่
(ไรอัน ฮอลลาเด) โดยการผสมผสานอย่างลงตัว
(เคทริน ชูวส์) และนั่นคือวิถีของมัน
(ไมเคิล ทิลซัน โทมัส) แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อ ถ้าเพลงหยุด
(เคทริน ชูวส์) เย่!
(เสียงปรบมือ)
(มาร์ค รอนซัน) อย่างที่เห็นกันนะครับว่า ผมได้ดู TED Talks มาเยอะพอสมควร
ตอนที่ผมรู้ว่าผมถูกเชิญมาพูดที่ TED
ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าผมควรจะทำอะไรในตอนแรก
ก่อนอื่น ผมก็เลยรีบดู TED Talks ทันทีเลยครับ
ซึ่งก็เป็นอะไรที่รู้ๆกันอยู่ว่า
เป็นสิ่งที่แย่ที่สุด เท่าที่พอจะทำได้
เพราะเวลาที่เริ่มตื่นตระหนก ก็จะเริ่มคิดว่า
คนอย่างผมยังไม่เคยเดินทางไปพิชิต ขั้วโลกเหนือมาก่อนเลยนะ
แถมยังไม่เคยแม้แต่จะคิดหา วิธีการเดินกระแสไฟฟ้า
เข้าหมู่บ้านโดยใช้ ความฉลาดล้ำเลิศด้วยซ้ำไป
ที่จริงแล้วผมได้แต่ใช้เวลาของผมให้หมดไปกับ
การเป็นดีเจในไนท์คลับ
และผลิตเพลงป็อป
แต่ผมก็ยังทนดูวิดีโอต่อไปเรื่อยๆ
เพราะผมชอบทรมานตัวเองไงครับ
และสุดท้าย การได้ฟังไมเคิล ทิลซัน โทมัส
และท็อดด์ เมชอฟเวอ และได้เห็น
พวกเขาเล่าถึงความหลงใหลในดนตรี ที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกภายใน
มันกลับไปกระตุ้นบางสิ่งบางอย่างในตัวผม
และผมเองก็มักจะหวั่นไหวเวลาเจอ ใครที่ออกมากล่าวอย่างทุ่มเท
ถึงพลังของเสียงดนตรี
และผมก็เลยเริ่มคว้ากระดาษโน้ตเล็กๆขึ้นมาจด
ทุกครั้งที่ผมได้ยินอะไร
ที่มันโดนใจผม ไม่ว่าจะเป็นมุกเด็ดๆ
หรืออะไรที่ผมคิดว่าผมจะเอาไปใช้ได้
และในไม่ช้าสตูดิโอของผม ก็กลายสภาพเป็นแบบนี้
อารมณ์แบบจอห์น แนช "Beautiful Mind" เลยครับ
ข้อดีอีกข้อของการดู TED Talks ก็คือ
เวลาคุณได้ดูวิดีโอดีๆ
อยู่ๆ คุณก็แอบหวังว่าวิทยากรท่านนั้น
เป็นเพื่อนซี้ของคุณ เคยมั้ยครับ อย่างน้อยสักหนึ่งวันก็ได้
ก็พวกเขาดูน่าจะเป็นคนดี
บางทีคุณก็อาจจะไปขี่จักรยานด้วยกันบ้าง หรือไม่ก็ไปกินไอติมด้วยกันบ้าง
แล้วคุณก็ได้เรียนรู้อะไรอีกเยอะแยะ
บางครั้งพวกเขาก็อาจจะบ่นคุณบ้าง
เวลาพวกเขารู้สึกสับสนว่าทำไมคุณถึงไม่สามารถ
เข้าใจหลายๆ อย่างที่พวกเขา พยายามอธิบายแทบจะทุกครั้ง
แต่สุดท้ายพวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่า คุณเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง
ที่แสนจะธรรมดา มีระดับสติปัญญาเท่าคนทั่วไป
ที่เรียนไม่จบมหาลัย
และพวกเขาก็เริ่มให้อภัยคุณ
และเอ็นดูคุณเหมือนเจ้าหมาน้อย
(เสียงหัวเราะ)
เอาล่ะครับ เรากลับมาสู่ โลกแห่งความจริงกันดีกว่า
บางทีท่านเซอร์เคน โรบินสันกับผม
คงจะไม่มีทางลงเอย กลายเป็นเพื่อนซี้กัน
ท่านอยู่ไกลถึงแอลเอ ซึ่งผมเองก็จินตนาการ ว่าคงยุ่งวุ่นวายพิลึก
แต่ด้วยเทคโนโลยีที่ผมมีอยู่
และวิธีการทำเพลงในแบบของผม
ผมก็สามารถใช้มันในการระรานชีวิตคนอื่นได้
โดยการรวบรวมเหตุการณ์ หลายๆ อย่างเข้าด้วยกัน
ซึ่งออกมาเป็นอย่างที่ทุกท่านได้ชมกันไปแล้ว
เวลาผมได้ยินอะไรที่ผมถูกใจจากสื่อ
และผมสามารถที่จะเลือกใช้มัน
และลองใส่ตัวเองเข้าไป เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว
หรือแม้แต่การดัดแปลงมัน
สรุปก็คือ นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทำอยู่
กับวิดีโอเหล่านั้น แต่ที่สำคัญ คือ
มันคือ สิ่งที่เกิดขึ้น กับวงการเพลงมาตลอด 30 ปี
มันเป็นอะไรที่สำคัญมาก
ดูสิครับ เมื่อ30 ปีที่แล้ว คุณมีเครื่องแซมเพิลดิจิตอล
มันเปลี่ยนทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืน
อยู่ๆ ศิลปินก็สามารถนำบางส่วนของ เพลงหลายๆ เพลงมาใช้ใหม่ (แซมพลิ้ง)
จากอะไรก็ได้และจากทุกอย่างที่ผลิตออกมาก่อน
ตั้งแต่เสียงกลองเล็กจากวงฟั๊งกี้ มิเตอร์ (Funky Meters)
จนถึงเสียงเบสไลน์ของรอนน์ คาร์เตอร์ (Ron Carter)
ในรายการ The Price Is Right
อัลบั้ม 3 Feet High and Rising จากวงเดอ ลา โซล (De La Soul)
และอัลบั้ม Paul's Boutique จากวงบีสตีบอยส์ (Beastie Boys)
ที่เหมือนไปขโมยเพลง จากหลายทศวรรษมารวมกัน
เพื่อจะสร้างเสียงเหล่านั้น ให้เป็นผลงานชิ้นเอก
ซึ่งเรียกง่ายๆก็คือ อัลบั้ม Sgt. Peppers ในสมัยนั้น
พวกเขาไม่ได้นำเพลงเหล่านั้น มาดัดแปลงใช้ใหม่
เพราะพวกเขาขี้เกียจเกินกว่า ที่จะเขียนเพลงเอง
และไม่ได้ดัดแปลงเพลงเหล่านั้น เพื่อที่จะฉวยโอกาส
จากต้นฉบับที่ตนคุ้นหู
พูดกันตามตรงนะครับ อะไรๆ ที่มีการแซมพลิ้งมาเกี่ยวข้อง
มันทำให้หลายๆ อย่าง ดูคลุมเครือนะครับ
แต่มันก็มีข้อยกเว้นชัดๆ บางอย่าง เช่น
กรณีวงวานิลลา ไอซ์ (Vanilla Ice) กับ "doo doo doo da da doo doo"
ที่พวกเรารู้ๆ กันอยู่
แต่เรื่องของเรื่องก็คือ
พวกเขาทำการแซมพลิ้งเนื้อเพลงเหล่านั้น
เพราะพวกเขาได้ยินอะไรบางอย่างในเพลงนั้นๆ
ที่บอกพวกเขาว่า
ให้รีบอัดมันเข้าไป
ในเนื้อเพลง
พอพวกเขาได้ยิน พวกเขาก็เลยอยาก ที่จะลองเป็นส่วนหนึ่งของมันดู
และอยู่ๆพวกเขาก็ได้พบ
กับเทคโนโลยีที่มาช่วยสรรค์สร้างสิ่งนั้น
ไม่มีอะไรที่จะเหมือนกับการที่กลุ่มเดลต้าบลูส์ (Delta blues)
มาแจมกับสโตน (Stones) เดอะบีทเทิลส์ (the Beatles) และแคลปตัน (Clapton)
และพวกเขาอยากจะเลือกใช้เพลงนั้นๆ
มาเป็นเครื่องมือในสมัยนั้น
ก็อย่างที่ทราบกันนะครับว่า เรามักจะเลือกเอาสิ่งที่เรารัก
และนำไปต่อยอด
ผมเลยอยากเปิดเพลงนี้ให้พวกคุณฟัง
(เพลง "La Di Da Di" โดย Doug E. Fresh & Slick Rick)
นั่นก็คือ "La Di Da Di" เพลงท่อนที่ถูกนำมา แซมพลิ้งมากเป็นอันดับที่ห้า
ตลอดกาล
เพลงท่อนนี้ถูกนำมาแซมพลิ้งมากถึง 547 ครั้ง
นับตั้งแต่สองนักร้องฮิพฮอปในตำนาน ได้ทำเพลงนี้ออกมาในปีค.ศ.1984
ซลิค ริค (Slick Rick) และ ดั๊กกี้เฟรช (Doug E. Fresh)
สมัยที่แว่นเรย์แบน (Ray-Ban) กับทรงผมหยิก เจอร์รี่ เคิร์ล (Jheri curl) กำลังมาแรง
ผมแอบหวังว่าลุคนั้น จะกลับมาฮิตอีกนะครับเนี่ย
เอาล่ะครับ ที่เล่ามานั้นเป็น เรื่องราวก่อนสมัยการมีแซมพลิ้งครับ
เพลงที่ผมเพิ่งเปิดไปนั้น ไม่มีแซมพลิ้งปนอยู่เลย
ถึงแม้ว่าผมจะลองค้นดู ในอินเตอร์เน็ตแล้วเมื่อคืน
ไม่ใช่สิ เมื่อหลายเดือนก่อน
ว่า "La Di Da Di" เป็นสำนวนโบราณ
สำนวนอังกฤษสไตล์ค็อกนี่โบราณ สมัยปลายศตวรรษที่ 19
น่าจะลองมารีมิกซ์กับเสียงของ มิสซิสแพทมอร์ (Mrs. Patmore)
จากดาว์นตัน แอบบี้ (Downton Abbey) เร็วๆ นี้ครับ
หรือไม่ก็คราวหน้านะครับ
ดั๊กกี้เฟรช เป็นนักบีตบ็อกซ์
ซลิค ริค ก็เป็นเสียงที่ท่านได้ยินกันในเพลง
และด้วยความที่เสียงของซลิค ริค
มันช่างติดหู มีความเป็นเอกลักษณ์ในตัวเอง
และเหมาะกับการใช้เป็นแซมพลิ้ง สำหรับเพลงป็อปในอนาคต
นั่นคือปีค.ศ.1984 ครับ
และนี่ก็คือผมในสมัยนั้นครับปีค.ศ.1984 เผื่อว่าท่านใดสงสัย
ว่าผมเป็นยังไงในตอนนั้นนะครับ ก็ขอบคุณมากครับที่ถาม
ย้อนยุคไปดูกันนะครับ
ตอนนั้นผมกำลังเป็นแฟนตัวยง
ของวงดูแรนดูแรน (Duran Duran)
สังเกตชุดสิครับ
ผมอยู่ตรงกลางรูปเลย
และสิ่งที่ง่ายที่สุดที่ผมรู้
คือการที่ผมเลือกที่จะเอาตัวเอง เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์
ของการเข้าไปอยู่ในเพลงนั้น
แล้วก็อยากลองตั้งวงดนตรี กับเพื่อนๆ เด็กเก้าขวบ
และเล่นไวล์ดยอยส์ (Wild Boys) ที่งานโรงเรียน
นั่นคือสิ่งที่พวกเราทำครับ ถ้าจะให้เล่าย่อๆ ก็คือ
พวกเราโดนคนดูโห่ให้ลงจากเวทีครับ
ผมว่าถ้าหากคุณมีโอกาส ในชีวิตแบบนี้สักครั้ง
การหนีออกจากหอประชุม
ที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ของเด็กป.สอง กับป.สามไล่ให้ลงจากเวที
ผมก็แนะนำให้ลองดูนะครับ แล้วก็จะรู้ว่ามันไม่สนุกนักหรอก
แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่
เพราะสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ
เป็นเพียงแค่การได้เป็นส่วนหนึ่ง ของประวัติศาสตร์เพลงนั้นสักนาทีนึงก็พอ
ผมไม่สนว่าใครจะชอบหรือไม่
ผมแค่รักที่จะทำ และผมคิดแค่ว่า ผมอยากมีส่วนร่วม
กว่าสิบปีผ่านไป"La Di Da Di"
ก็ยังคงถูกแซมพลิ้ง โดยเพลงอื่นๆ อีกจนนับไม่ถ้วน
ทั้งยังกลายเป็นเพลงฮิตอย่าง "Here Comes the Hotstepper"
และ"I Wanna Sex You Up."
สนูป ด็อกกี้ ด็อกก์ (Snoop Doggy Dogg) เอาเพลงนี้มาร้องใหม่
ในอัลบั้มแรกของเขา "Doggystyle" และใช้ชื่อเพลงว่า"Lodi Dodi"
ณ จุดนี้ ทนายความที่ว่าความเรื่องลิขสิทธิ์ จึงเริ่มเข้ามามีบทบาทในวงการ
และถ้าเร่งเวลาข้ามไปยัง ค.ศ.1997
ก็จะพบกับเดอะโนทอเรียสบีไอจี (the Notorious B.I.G.) หรือบิกกี (Biggie)
ผู้ที่นำ"La Di Da Di" มาตีความใหม่
ในเพลงฮิตของเขา "Hypnotize"
ซึ่งผมจะเปิดให้ฟังกันสักนิด
แล้วผมก็จะเปิดของ ซลิค ริค ให้ฟังด้วย
เพื่อให้ทุกท่านรู้ว่าพวกเขาเอามันมาจากไหน
(เพลง "Hypnotize" โดย The Notorious B.I.G.)
แล้ว บิกกี้ ก็ถูกฆ่า
ก่อนที่เพลงนี้จะกลายเป็นเพลงฮิตอันดับหนึ่ง
หนึ่งในโศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่แห่งยุคฮิพฮอป
แต่ตอนนั้นเขาน่าจะอายุราวสิบสาม
และยังมีชีวิตอยู่เมื่อ"La Di Da Di" เปิดตัวเป็นครั้งแรก
และในฐานะเด็ก
ที่เติบโตในเมืองบรูคลินน์
ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะคิดว่าเพลงนั้นคงฝาก
ความทรงจำดีๆมากมายไว้ให้เขาแค่ไหน
แต่อย่างที่ท่านได้ยินวิธีการที่เขาตีความเพลงนั้น
เป็นของเขาเองล้วนๆ
เขาพลิกแพลงมัน และทำให้มัน
เป็นสไตล์ที่ไม่ซำ้ใครเลยสักนิด
มันเป็นอะไรที่เป็นบิกกี้มากๆ
ผมเลยต้องเล่นมุกนี้ในห้องนี้ไงครับ
เพราะทุกท่านจะเป็นคนกลุ่มเดียว ที่ผมจะมีโอกาสได้ปล่อยมุกนี้ด้วย
และมันก็เป็นมุกแป็กครับ (เสียงหัวเราะ)
โดยทั่วไปในโลกแห่งเพลงป็อปและเพลงแร็พ
พวกเราต่างก็แอบเป็น พวกคลั่งการแซมพลิ้งอยู่เล็กๆ
พวกเราออกตัวจากการใช้แซมพลิ้ง ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น
และอยู่ๆ ทุกคนก็เริ่มนำ
ทำนองฮิตยุค 80 อย่าง "Let's Dance" ของโบว์วี่ (Bowie)
และเพลงดิสโก้ทั้งหลายมาแร็พใส่ลงไป
แต่เพลงแบบนั้นก็ไม่ค่อย อยู่ในกระแสได้นาน
คุณถึงไม่เคยได้ยินแล้วในตอนนี้
เพราะมันยืมมาจากยุคสมัยที่เพลงเจ๋งๆ
มีความหมายลึกซึ้งในตัวมันเอง
คุณไม่สามารถไปปล้นสะดมความทรงจำ ในอดีตของคนอื่นมาจนหมด
มันทำให้คนฟังรู้สึกแย่
คุณต้องรู้จักที่จะนำเอาส่วนหนึ่งของสิ่งเหล่านั้นมา
และสอดแทรกสิ่งที่สดและใหม่เข้า
ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมได้เรียนรู้
ในขณะที่ผมร่วมงานกับศิลปินผู้ล่วงลับ
เอมี่ ไวน์เฮาส์ (Amy Winehouse) ผู้มากความสามารถ
ในอัลบั้ม "Back to Black" ของเธอ
มีรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ มากมายเกี่ยวกับเสียงในอัลบั้มนี้
ที่ผมกับซาลาม เรมี่ โปรดิวเซอร์อีกท่าน
ได้ทำออกมาจนสำเร็จ อย่างการที่พวกเราอัดเสียง
แต่ไม่ให้เหลือกลิ่นอายของความเป็น ศตวรรษที่ 21หลงเหลืออยู่เลย
และผู้จุดประกายคือ เอมี่ ไวน์เฮาส์ นั่นเอง
และเนื้อเพลงของเธอที่เกี่ยวกับการบำบัด และโรเจอร์ มัวร์
รวมทั้งการพูดถึงซลิค ริค
ทั้งหมดนั้นเป็นอะไรที่สุ่มเสี่ยง
กับการถูกกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบ พูดกันตรงๆ เลยครับ
ลองจินตนาการว่าถ้านักร้องคนอื่นจากยุคอื่น
เอาเนื้อเพลงเดิมๆมาร้อง
ก็เสี่ยงที่จะถูกหาว่าจำเจไม่น่าสนใจ
ผมหมายถึงว่า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเอมี่
ผม และซาลามต่างก็มีใจรัก
ต่อเพลงกอสเปล โซล บลู และแจ๊ซ
ซึ่งเห็นได้จากการปรับแต่งบทเพลงใหม่
เธอได้นำส่วนผสมของมันมาทำให้สนุก
และเข้ากับสมัยนิยม
ดังนั้นถ้าเราข้ามกลับมาในยุคปัจจุบัน
ผู้นำกระแสนี้กลับมาก็คือ ไมลี่ ไซรัสครับ
เธอนำ "La Di Da Di" มาตีความใหม่
ให้เข้ากับคนในรุ่นเดียวกับเธอ
และพวกเราก็จะลองมาฟัง ท่อนของซลิค ริค กันดูนะครับ
และมาดูกันด้วยว่าเธอจะพลิกแพลงมันยังไง
(เพลง: "La Di Da Di" โดย Slick Rick & Doug E. Fresh)
(เพลง: "We Can't Stop" โดย Miley Cyrus)
คือว่า ไมลี่ ไซรัส
ยังไม่เกิดด้วยซำ้ครับตอนที่ เพลง "La Di Da Di"ออกมา
รวมไปถึงนักเขียนเพลงคนอื่นๆ ที่ร่วมเขียนเพลงนี้กับเธอ
เธอพบว่าเพลงนี้
ค่อยๆ แฝงตัวเองเข้าไปอยู่ ในกระแสวงการเพลงป็อป
และตอนนี้ ด้วยความสนุก ของต้นฉบับที่ไม่มีวันตกยุค
ก็ถ่ายทอดออกมาให้ผู้ฟังรุ่นใหม่
ซึ่งพวกเขาก็คงจะเลือกใช้มันในแบบของเขา
ตั้งแต่ยุคแรกเริ่มของการแซมพลิ้ง
ได้เป็นประเด็นถกเถียงกันมายาวนาน
เกี่ยวกับความถูกกฎหมายของ เพลงที่ใช้แซมพลิ้งเป็นส่วนประกอบ
อย่างที่ทราบกันว่า คณะกรรมการ ของแกรมมี่ (Grammy) กล่าวไว้ว่า
ถ้าเพลงของคุณมีส่วนหนึ่ง ที่เคยมีคนเขียนมาแล้ว
หรือเป็นเพลงที่มีอยู่แล้ว
คุณก็หมดสิทธิ์เข้าชิงเพลงแห่งปี
นักดนตรีร็อค ที่เป็นพวกชอบแบ่งแยกชนชั้น
ที่ไม่สนใจอะไรนอกจากเพลงร็อค
มักจะนำข้อถกเถียงนี้มา...
มันคือคำที่พูดออกมาจริงๆ
พวกเขามักใช้ข้อถกเถียงนี้มาดูถูกเพลงแร็พ
และเพลงป็อปสมัยใหม่
และข้อถกเถียงเหล่านี้บางครั้งก็หลุดประเด็น
เพราะว่ามันยากที่จะควบคุม เหมือนเขื่อนที่แตก
พวกเราอาศัยอยู่ในยุคหลังการแซมพลิ้ง
เราจึงเอาสิ่งที่เรารัก
มาต่อยอด
นั่นคือวิถีของมัน
และเวลาที่เราเติมสิ่งที่สำคัญและไม่ซ้ำใคร
และพวกเราก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางสายการดนตรี
จากนั้นพวกเราก็มีโอกาส
เป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการ ของเพลงที่เรารัก
และรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของมัน เมื่อกลายเป็นสิ่งใหม่อีกครั้ง
ดังนั้น ผมก็อยากจะสร้างผลงานอีกสักชิ้น
ซึ่งผมได้เตรียมไว้ให้ทุกท่านในค่ำคืนนี้
และมันเป็นสองชุด
การแสดงของTED ที่ค่อนข้างน่าประทับใจ
ชุดแรกคือการแสดง ของนักเปียโน เดเร็ค พาราวิชินี่
ผู้ซึ่งตาบอด
และมีอาการออทิสติก ทั้งยังเป็นอัจฉริยะด้านเปียโน
กับเอ็มมานูเอล แจล อดีตทหารเด็ก
จากประเทศซูดานใต้
ผู้ซึ่งเป็นทั้งกวีและนักร้องเพลงแร็พครับ
แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมหาทางที่จะ
ทำอะไรในแบบของผม เพื่อสร้างประวัติศาสตร์ให้กับวงการดนตรี
ไปพร้อมกับเพลงเหล่านี้
ผมอดไม่ได้จริงๆครับ
เพราะนี่คือสิ่งที่ผมรัก
และผมก็ชอบทดลองอะไรใหม่ๆกับมันไปเรื่อย
สุดท้ายนี้ ผมก็หวังว่า ทุกท่านคงจะชอบนะครับ เอาล่ะ
งั้นเรามาฟังทำนองเพลง TED กันอีกรอบกันดีกว่า
(เพลง)
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ
(เสียงปรบมือ)