Chyba każdy widział w necie jakąś prelekcję TED?
Zagram teraz utwór stworzony z dostępnych w necie prelekcji.
(Muzyka)
Trochę zwolnię,
ponieważ wolniej zawsze brzmi lepiej.
(Muzyka)
Ken Robinson: Dzień dobry. Jak się macie?
Mark Applebaum: Mam zamiar - Kate Stone: - zmiksować trochę muzyki.
MA: Chcę opowiedzieć historię,
Tod Machover: Jakiej jeszcze nikt nie słyszał.
KS: Mam crossfader.
Julian Treasure: Dla mnie mikser.
KS: Dwa deki didżejskie.
Chris Anderson: Podkręcasz i kółko zaczyna się obracać.
Dan Ellsey: Zawsze kochałem muzykę,
Michael Tilson Thomas: Melodia, rytm czy nastrój?
Daniel Wolpert: Czuję, co dzieje się w ciele.
Adam Ockelford: W mózgu jest zdumiewający komputer muzyczny.
MTT: Komputer i syntezator tworzą dzieła. Język, który nadal ewoluuje.
XXI wiek.
KR: Włącz radio. Wpadnij do dyskoteki.
Zorientujesz się, co robią: ruszają się w rytm muzyki.
Mark Ronson: Teraz mój ulubiony fragment.
MA: Musisz mieć odbojniki. To ważne.
TM: Wszyscy bardzo kochamy muzykę.
MTT: Hymny, modne tańce, ballady i marsze.
Kirby Ferguson i JT: Remiks. Nowa muzyka stworzona ze starej muzyki.
Ryan Holladay: Gładko się łączy.
Kathryn Schulz: Właśnie tak.
MTT: Co się dzieje, kiedy muzyka się kończy?
KS: Yes!
(Brawa)
MR: Widać, że widziałem sporo prelekcji.
Zaproszony na konferencję TED, na początku nie bardzo wiedziałem, jak to ugryźć,
więc od razu zacząłem oglądać masę prelekcji TED.
Zdecydowanie fatalny pomysł,
ponieważ wpadasz w panikę, myśląc:
nie zorganizowałem udanej wyprawy na biegun północny
ani nie doprowadziłem elektryczności do wioski, dzięki własnej pomysłowości.
Właściwie zmarnowałem większość życia jako DJ w klubach nocnych
lub producent płyt z muzyką pop.
Jednak nadal oglądałem nagrania, ponieważ jestem masochistą.
Aż dotarłem do Michaela Tilsona Thomasa i Toda Machovera.
Ekspresywna pasja, z jaką mówili o muzyce, coś we mnie poruszyła.
Uwielbiam ludzi żarliwie opowiadających o potędze muzyki.
Zacząłem zapisywać na karteczkach,
jak tylko słyszałem coś,
co poruszyło czułe struny, wybaczcie grę słów,
lub coś, co chciałem wykorzystać.
Dość szybko moje studio wyglądało tak.
Trochę w klimacie Johna "Piękny umysł" Nasha.
Inny pozytyw oglądania prelekcji TED,
to że kiedy oglądamy jakąś super fajną,
chcemy się skumplować z prelegentem, chociaż na jeden dzień.
Ma się poczucie, że to fajny gość.
Poszlibyście razem na rower, może na lody,
Na pewno można by się dużo nauczyć.
Czasem mógłby cię ofuknąć z frustracji, że nie jesteś w stanie
nadążyć za połową skomplikowanych rzeczy, o których nawija.
Ale przypomni sobie, że jesteś tylko śmiertelnikiem
o przeciętnej inteligencji,
bez ukończonych studiów,
w końcu wybaczy ci ignorancję
i pogłaska jak pieska.
(Śmiech)
Wróćmy do rzeczywistości.
Prawdopodobnie Sir Ken Robinson nie będzie moim najlepszym kumplem.
Mieszka daleko stąd w Los Angeles i na pewno jest zajęty.
Ale przez dostępne narzędzia - technologię
i mój własny sposób robienia muzyki,
mogę poniekąd zmusić jego i swoje istnienie
do zaistnienia wspólnie,
co właśnie widzieliście.
Słysząc w mediach coś, co kocham,
mogę to przejąć
i umieścić siebie w tej narracji
albo nawet ją zmienić.
To próbowałem zrobić tutaj,
a co ważniejsze,
tym właśnie jest muzyka ostatnich 30 lat.
To jest główny wątek.
30 lat temu pierwsze samplery cyfrowe z dnia na dzień
zmieniły wszystko.
Nagle artyści mogli samplować wszystko, co istniało wcześniej,
od werbla z Funky Meters
czy basu Rona Cartera,
do tematu z "The Price is Right".
Płyty De La Soul "3 Feet High and Rising"
czy "Paul's Boutique" Beastie Boys,
złupiły parę dekad nagranej muzyki,
dając wielowarstwowe arcydzieła dźwiękowe,
na miarę płyty Sgt. Peppers swoich czasów.
Nie samplowali starych płyt,
bo im się nie chciało komponować.
Nie samplowali, żeby zarobić na znajomym brzmieniu oryginałów.
Prawdę mówiąc, samplowali naprawdę mało znane kawałki,
oprócz oczywistych wyjątków,
jak Vanila Ice "doo doo doo da da doo doo",
o których wiadomo.
Chodzi o to,
że samplowali te płyty,
ponieważ w muzyce słyszeli coś, co do nich przemawiało tak,
że natychmiast chcieli umieścić siebie w narracji tej muzyki.
Słuchając, chcieli być jej częścią.
Nagle znaleźli się
w posiadaniu technologii, która to umożliwiała.
Nie inaczej niż kiedy Delta blues
poruszył strunę w Stonesach, Beatlesach i Claptonie,
Czuli potrzebę połączenia tej muzyki z narzędziami swoich czasów.
W muzyce bierzemy coś, co kochamy
i na tym budujemy.
Chciałbym wam zagrać piosenkę.
(Muzyka: "La Di Da Di" Doug E. Fresh i Slick Rick)
"La Di Da Di" to 5. najbardziej samplowany utwór wszechczasów.
Samplowano go 547 razy.
W 1984 roku stworzyły go dwie legendy hip hopu,
Slick Rick i Doug E. Fresh,
Ray-Bany i trwała Jheri curl rządziły.
Mam nadzieję, że wkrótce wrócą.
To było przed erą samplowania.
W tym nagraniu nie ma sampli,
chociaż sprawdziłem w sieci wczoraj,
a raczej kilka miesięcy temu,
że "La Di Da Di" to stare angielskie wyrażenie cockney z XIX wieku,
więc może i remiks z Mrs. Patmore
z "Downton Abbey" pojawi się wkrótce,
ale o tym kiedy indziej.
Doug E. Fresh to człowiek-perkusja.
Wokal na płycie to głos Slick Ricka.
Dzięki śpiewnej manierze głos Slick Ricka
to niekończące się źródło chwytliwych wokali i sampli
dla przyszłych nagrań pop.
To był rok 1984.
Tutaj ja w r. 1984, na wypadek, gdybyście się zastanawiali,
jak się wtedy miewałem. Dzięki, że spytaliście.
Powrót do przeszłości.
Miałem poważny romans z muzyką Duran Duran,
jak się pewnie domyślacie po moim stroju.
Ja to ten w środku.
Najprostszym znanym mi sposobem
spełnieniem potrzeby zaistnienia w tej piosence,
było stworzyć zespół 9-latków,
i zagrać "Wild Boys" na szkolnym konkursie talentów.
Tak zrobiliśmy i, w skrócie,
wygwizdano nas ze sceny.
Jeśli macie szansę przeżyć życie
bez wspomnień dźwięku publiki pełnej niezadowolonych 2 i 3-klasistów,
zdecydowanie polecam. To wcale nie było zabawne.
Ale nie miało to znaczenia,
ponieważ chciałem
po prostu być przez minutę w historii tej piosenki.
Nieważne, czy się podoba.
Kochałem ją i myślałem, że mogę w nią wejść.
Przez kolejnych 10 lat "La Di Da Di",
samplowana na niezliczonych płytach,
ląduje w tak potężnych hitach jak "Here Comes the Hotstepper"
i "I Wanna Sex You Up".
Snoop Doggy Dogg robi covera
na debiutanckim albumie "Doggystyle" i nazywa go "Lodi Dodi".
Prawnicy od praw autorskich mają używanie.
Przewijamy do roku 1997.
Notorius B.I.G. albo Biggie reinterpretuje "La Di Da Di"
w swoim największym hicie "Hypnotize",
którego fragment zagram.
Zagram też odrobinę Slick Ricka,
żeby pokazać, skąd to się wzięło.
(Muzyka: "Hypnotize" Notorious B.I.G.)
Biggie zginął
parę tygodni zanim utwór został numerem 1,
w jednej z wielkich tragedii ery hip hopu.
Ale miał 13 lat i żył, gdy wyszło "La Di Da Di".
Dla młodego chłopaka dorastającego na Brooklynie
piosenka ta najprawdopodobniej przywoływała jakieś miłe wspomnienia.
Jednak sposób interpretacji jest całkowicie jego własny.
Przerabia i stwarza ją na nowo,
nie ma w tym żadnego pastiszu.
Totalnie współczesny Biggie.
Ten żart musiał paść w tej sali,
ponieważ jesteście jedyni, z którymi mógł się udać.
Ok, to słaby żart. (Śmiech)
Gdzie indziej, w świecie popu i rapu,
wszyscy wariują na punkcie sampli.
Odchodzimy od mało znanych sampli.
Nagle wszyscy wykorzystują
niesamowite melodie lat 80., "Let's Dance" Bowiego,
wszystkie płyty disco i po prostu rapują do nich.
Tamte płyty nie starzeją się ładnie.
Nie słuchamy ich, ponieważ pożyczały
z ery zbyt przesiąkniętej swoimi własnymi skojarzeniami.
Nostalgii nie da się zawłaszczyć hurtem,
bo sprawia, że słuchacza mdli.
Trzeba wziąć jakiś element i wnieść coś świeżego i nowego.
Nauczyłem się tego,
kiedy pracowałem ze świętej pamięci niesamowitą Amy Winehouse
nad płytą "Back to Black".
Dźwięk na tym albumie spowodował dużo zamieszanie.
Ja i Salaam Remi, drugi producent,
uchwyciliśmy dawno zagubiony dźwięk,
ale bez uosabiającej XXI wiek postaci Amy Winehouse,
jej tekstów o odwyku, i Rogerze Moore,
łącznie ze wzmianką o Slick Ricku,
cała rzecz zakrawałaby na pastisz, szczerze mówiąc.
Wyobraźcie sobie kogoś innego śpiewającego te same teksty.
Jest ryzyko, że byłoby to nijakie.
Bez wątpienia Amy, Salaam i ja mocno kochamy
gospel, soul, blues i jazz.
To słychać w muzycznych aranżacjach.
Amy zrobiła z tego płytę ważną
i na czasie.
Przechodzimy teraz do naszych czasów.
Kulturowy popis w osobie Miley Cyrus,
która reinterpretuje "La Di Da Di"
w sposób właściwy dla swego pokolenia.
Posłuchamy fragmentu w wykonaniu Slick Ricka,
a potem zobaczymy, jak to przerobiła.
(Muzyka: "La Di Da Di" Slick Rick i Doug E. Fresh)
(Muzyka: "We Can't Stop" Miley Cyrus)
Miley Cyrus,
której jeszcze nie było na świecie, kiedy powstało "La Di Da Di",
zresztą tak samo współautorów piosenki,
odkryła, że ta piosenka
wryła się w zbiorową świadomość muzyki pop.
Zachowując ponadczasową figlarność oryginału,
przetłumaczyła ją nowemu pokoleniu,
które prawdopodobnie uzna ją za swoją.
Od początku ery samplowania toczy się niekończąca dyskusja
na temat wiarygodności muzyki, która zawiera sample.
Komitet Grammy mówi,
że jeśli utwór zawiera wcześniej napisaną
lub już istniejącą muzykę,
nie spełnia warunków piosenki roku.
Rockerzy, którzy są rasistami,
ale tylko odnośnie muzyki rockowej,
ciągle używają tego argumentu -
- to jest rzeczywistość -
ciągle używają tego argumentu, żeby zdeprecjonować rap
i współczesny pop.
Takie argumenty są całkiem błędne,
ponieważ tama już dawno pękła.
Żyjemy w czasach post-samplowania.
Bierzemy coś, co kochamy i budujemy na tym.
Tak właśnie jest.
Kiedy dodamy coś znaczącego i oryginalnego
i połączymy ze swoją podróżą muzyczną,
wtedy mamy szansę stać się
częścią ewolucji muzyki, którą kochamy,
być jej częścią, kiedy znów stanie się czymś nowym.
Chciałbym zagrać jeszcze jeden kawałek,
który dla was poskładałem.
Będą w nim dwa inspirujące wystąpienia z TED.
Pianista Derek Paravicini,
niewidomy, autystyczny geniusz pianina,
oraz Emmanuel Jal, byłe dziecko-żołnierz w południowym Sudanie,
poeta przekazu ustnego i raper.
Znów znalazłem irytujący sposób,
żeby wstawić swoje ja-ja-ja do historii muzyki
tych piosenek.
Nic na to nie poradzę,
ponieważ to właśnie kocham,
i chcę się tym bawić.
Mam nadzieję, że się wam spodoba. Zaczynamy.
Posłuchajmy raz jeszcze intra do prelekcji TED, OK?
(Muzyka)
Dziękuję bardzo. Dziękuję.
(Brawa)