We moeten de cultuur in onze gevangenissen veranderen.
Vooral voor jonge gevangenen.
New York is een van de twee staten in de VS
waar 16 en 17-jarigen berecht worden als volwassenen.
De cultuur van geweld pakt deze jongeren
en plaatst ze in een vijandige omgeving
waarin de bewakers in principe alles gewoon laten gebeuren.
Er is voor deze jongeren weinig dat ze kunnen doen
om hun talenten te verbeteren en zichzelf te rehabiliteren.
Totdat de leeftijd voor criminele verantwoordelijkheid 18 is,
moeten we hun dagelijkse leven proberen te veranderen.
Ik spreek uit ervaring.
Voordat ik 18 was,
had ik al 400 dagen op Rikers Island doorgebracht
en daarvan 300 dagen in eenzame opsluiting gezeten.
Laat me jullie dit vertellen:
de hele dag keihard schreeuwen tegen de deur van je cel,
of keihard uit het raam schreeuwen,
dat gaat vervelen.
Omdat er niet veel te doen is daarbinnen,
begin je heen-en-weer te lopen in je cel.
Je gaat tegen jezelf praten.
Je gedachten draaien rondjes
en worden dan je ergste vijand.
Gevangenissen zouden mensen moeten rehabiliteren.
Niet ervoor zorgen dat mensen nog bozer worden,
nog meer gefrustreerd en hopeloos.
Omdat er geen plan is gemaakt voor wanneer deze jongeren vrijkomen,
keren ze weer terug in de maatschappij met niets.
Er is niet veel dat ze tegenhoudt om terug te vallen in hun oude gewoontes.
Het begint echter allemaal bij de bewakers.
Het is voor mensen heel makkelijk
om de bewakers te zien als de goeien
en de gevangenen als de slechten,
of vice versa voor sommigen,
maar er zit meer achter.
De bewakers zijn normale, alledaagse mensen.
Ze komen uit dezelfde buurten als de mensen die ze "dienen".
Ze zijn gewoon normale mensen.
Ze zijn geen robots, er is niks speciaals aan ze.
Ze doen eigenlijk wat ieder ander in de maatschappij ook doet.
De mannelijke bewakers praten en flirten graag met de vrouwelijke bewakers.
Ze spelen kinderachtige spelletjes met elkaar.
Ze spelen politieke spelletjes.
De vrouwelijke bewakers roddelen met elkaar.
Ik heb veel tijd doorgebracht met verschillende bewakers.
Laat ik iets vertellen over Monroe.
Een dag zette hij me tussen de A- en B-deuren,
die door noord- en zuidkant van het gebouw van elkaar scheiden.
Hij sprak me daar aan omdat ik gevochten had
met een andere jongen uit hetzelfde gebouw.
Hij vond dat ik zijn dienst had geschonden omdat er een vrouwelijke bewaker werkte.
Dus hij sloeg me tegen mijn borstkas.
Ik kreeg even geen adem meer.
Ik was niet impulsief en reageerde niet meteen terug,
omdat ik weet dat dit hun thuis is.
Ik kan niet winnen.
Hij hoeft maar te waarschuwen en er komt meteen versterking.
Dus ik keek hem recht in zijn ogen aan.
Ik denk dat hij de woede en frustratie zag branden.
Hij zei tegen me:
"Je blik gaat je nog problemen opleveren,
want je ziet er uit alsof je wil vechten."
Hij deed zijn riem af,
trok zijn shirt uit en deed zijn penning af
en zei: "We kunnen vechten."
Dus ik vroeg hem: "You gonna hold it down?"
Dat is een uitdrukking die vaak wordt gebruikt op Rikers Island
en betekent dat je niets zal zeggen tegen niemand
en het niet gaat melden.
Hij zei: "Ja dat doe ik. Doe jij dat ook?"
Ik zei niet eens iets terug.
Ik sloeg hem meteen in zijn gezicht.
We begonnen daar te vechten.
Tegen het einde van het gevecht drukte hij me tegen de muur
en terwijl we nog knokten zei hij: "Ben je oké?"
alsof hij me al had verslagen,
maar ik vond dat ik van hem had gewonnen
dus antwoordde ik arrogant:
"Ik ben oké. Ben jij oké?"
Hij zei: "Ik ben in orde. Ik ben oké."
We lieten elkaar los, schudden elkaar de hand en hij gaf me mijn respect,
gaf me een sigaret en stuurde me weg.
Geloof het of niet, je komt op Rikers Island bewakers tegen
die één-op-één een gevecht aangaan.
Ze begrijpen hoe het in elkaar zit
en ontmoeten je op jouw niveau.
Omdat je normaliter ruzies op deze manier oplost,
kunnen we het zo oplossen.
Ik loop weg als een man, jij loopt weg als een man.
Dat is het.
Sommigen voelen zich gevangen met je.
Daarom hebben ze die mentaliteit en die houding
en houden ze zich aan dat concept.
In sommige gevallen staan we samen met de bewakers.
Maar instellingen moeten deze bewakers
beter trainen in hoe ze moeten omgaan met de adolescente gevangenen
en ook de juiste training geven
over hoe ze met geestelijk zieken moeten omgaan.
Deze bewakers spelen een grote rol in het leven van deze jongeren.
Voor een bepaalde tijd, totdat hun zaak ten einde loopt.
Waarom zou je de jongeren niet begeleiden zolang ze daar vastzitten?
Probeer ze te laten inzien dat ze moeten veranderen.
Zodat wanneer ze terugkeren in de maatschappij,
ze iets positiefs kunnen doen.
Om onze tieners te helpen moeten we een beter programma zien te maken.
Toen ik op Rikers Island zat, was eenzame opsluiting het grote ding.
Eenzame opsluiting is oorspronkelijk bedacht
om een persoon mentaal, fysiek en emotioneel kapot te maken.
Dat was het doel.
De procureur-generaal heeft laatst een rapport uitgebracht
dat stelt dat ze eenzame opsluiting gaan afschaffen
voor tieners in de staat New York.
Toen ik in de isoleercel zat, las ik om mezelf geestelijk gezond te houden.
Ik probeerde mezelf zoveel mogelijk te leren.
Ik las alles wat ik maar kon.
Daarnaast schreef ik muziek en korte verhalen.
Programma's waarvan ik denk dat ze onze jongeren kunnen helpen
zijn therapeutische kunstprogramma's
voor kinderen die houden van tekenen en een talent bezitten.
En de jongeren die aanleg voor muziek hebben?
Wat dacht je van een muziekprogramma waar ze kunnen leren
hoe ze muziek moeten schrijven en maken?
Het is maar een idee.
Als adolescenten op Rikers Island komen
worden ze in gebouw C74, RNDC gezet.
Ook wel gladiatorenschool genoemd,
omdat hier straatjongeren terecht komen
die denken dat ze stoer zijn,
omringd door een hoop andere jongeren
uit alle vijf wijken en iedereen vindt zichzelf stoer.
Nu heb je jongeren die allemaal met hun borst vooruit staan
en het gevoel hebben dat ze moeten laten zien dat ze even stoer zijn,
of stoerder dan jij, jij, en jij.
Maar laten we eerlijk zijn:
Die cultuur is erg gevaarlijk en schadelijk voor onze jongeren.
We moeten instellingen helpen en deze tieners laten beseffen
dat ze niet dezelfde levensstijl moeten doorzetten die ze op straat hadden
Ze moeten leren dat ze echt kunnen veranderen.
Het is kwalijk dat, terwijl ik gevangen zat,
ik anderen hoorde praten over wanneer ze zouden vrijkomen
en wat voor misdaden ze zouden gaan plegen
als ze weer op straat zouden rondlopen.
De gesprekken gingen ongeveer zo:
"Als ik vrijkom, weet mijn broer wel wat
voor dit, dat, of wat anders."
Of: "Mijn maat hier heeft iets voor een lage prijs.
Laten we info uitwisselen."
En: "Als we de stad ingaan, doen we het groots."
Ik hoorde deze gesprekken en ik dacht: "Wauw,
deze gasten praten echt over vrijkomen
en misdaden te gaan plegen."
Ik heb er een naam voor bedacht:
een "snel-terug-de-bak-in" plan.
Want hoe lang zou dat nou goed gaan?
Heb je daar een pensioenplan bij?
Een mooi pensioen? 401(k), 403(b)?
Heb je een zorgverzekering? Tandarts?
(Gelach)
Ik zal je dit zeggen:
Als gevangene, in de cel,
ben ik de meest intelligente, briljante
en getalenteerde mensen tegengekomen.
Ik heb mensen een zak chips
zien veranderen in een schitterende fotolijst.
Ik heb iemand gezien die de zeep die we van de staat krijgen,
verandert in de mooiste beeldhouwwerken.
Michelangelo is er niks bij.
Toen ik 21 was, zat ik in een zwaar beveiligde gevangenis:
de Elmira Correctional Facility.
Ik kwam net uit de fitnesszaal
toen ik een oudere man die ik kende in het midden van het plein
naar de lucht zag staan kijken.
Deze oude man moest 33 jaar-tot levenslang zitten
waarvan hij er al 20 achter zich had.
Ik liep naar hem toe en ik zei:
"O.G., hoe is het man, alles goed?"
Hij keek me aan en hij zei: "Ja, alles goed, jongeman."
Ik vroeg: "Waarom kijk je naar de lucht?
Wat is er zo fascinerend?"
Hij zei: "Kijk zelf en zeg me wat je ziet."
"Wolken." (Gelach)
Hij zei: "Oké. Wat zie je nog meer?"
Op dat moment passeerde een vliegtuig.
Ik zei: "Oké, ik zie een vliegtuig."
Hij zei: "Precies. En wat zit in dat vliegtuig?" - "Mensen."
"Precies. Waar gaat dat vliegtuig met die mensen heen?"
"Ik weet het niet. Jij?
Zeg me als je het weet, dan ga ik een lot kopen."
Hij zei: "Je mist de kern, jongeman.
Dat vliegtuig is onderweg ergens naartoe,
terwijl wij hier gevangen zitten.
De kern is dit:
dat vliegtuig daar met die mensen,
dat is het leven dat aan ons voorbij gaat terwijl we hier achter deze muren zitten."
Sinds die dag
is er iets in me veranderd en wist ik dat ik iets moest gaan veranderen.
Ik was vroeger altijd een slim, braaf kind.
Sommigen zeiden dat ik misschien iets te slim voor mijn eigen bestwil was.
Ik droomde dat ik architect of archeoloog zou worden.
Tegenwoordig werk ik bij de Fortune Society,
een re-integratieprogramma,
waar ik werk met mensen die veel risico lopen om te recidiveren.
Ik breng ze in contact met hetgeen ze nodig hebben
wanneer ze de gevangenis verlaten,
zodat ze positief kunnen terugkeren in de maatschappij.
Als ik mijn 15-jarige ik vandaag zou zien,
zou ik met hem praten en hem zaken proberen te laten inzien
en hem vertellen: "Luister, dit ben ik. Ik ben jou.
Dit zijn wij. We zijn één.
Alles wat je gaat doen, weet ik al
voor je het doet, omdat ik het al gedaan heb."
Ik zou hem zeggen dat hij niet met x, y en z moet omgaan.
Dat hij beter niet op deze en die plek kan zijn.
Ik zou zeggen dat hij op school moest blijven,
omdat de plek is waar je moet zijn,
de plek die je ergens gaat brengen in het leven.
Dit is de boodschap die we moeten delen
met onze jonge mannen en jonge vrouwen.
We moeten ze niet als volwassen behandelen en in een cultuur van geweld plaatsen
waar ze bijna niet aan kunnen ontsnappen.
Dank u wel.
(Applaus)