Można zmniejszyć ilość zgonów z powodu przemocy na świecie
o 50% przez kolejne 30 lat.
Trzeba tylko zredukować morderstwa
o 2,3% każdego roku i cel zostanie osiągnięty.
Nie wierzycie mi?
Czołowi epidemiolodzy oraz kryminolodzy na świecie
uważają, że jest to możliwe i ja też tak sądzę.
Pod warunkiem, że skupimy się na miastach,
zwłaszcza tych najbardziej niestabilnych.
Dużo rozmyślałem na ten temat.
Przez ostatnie 20 lat pracowałem w państwach i miastach
zniszczonych przez konflikt, przemoc, terroryzm
lub podstępną mieszankę tego wszystkiego.
Śledziłem handlarzy bronią od Rosji po Somalię.
Pracowałem z watażkami w Afganistanie i Kongo.
Liczyłem zwłoki w Kolumbii, Haiti, Sri Lance, Papui-Nowej Gwinei.
Nie trzeba być na pierwszej linii frontu,
żeby odczuć, że nasza planeta wymyka się spod kontroli.
Mamy wrażenie, że międzynarodowa niestabilność to nowa norma.
Ale chcę przeanalizować ten problem bardziej szczegółowo.
Zauważycie, że geografia przemocy się zmienia,
bo to nie państwa są owładnięte przez konflikt i przestępstwa,
ale miasta: Aleppo, Bamako, Caracas, Irbil, Mosul, Trypolis, Salvador.
Przemoc migruje do metropolii.
I może tego należy oczekiwać.
Ostatecznie większość ludzi dzisiaj mieszka w miastach, nie na prowincji.
600 miast, włączając 30 megamiast, odpowiada za 2/3 światowego PKB.
Jednak gdy chodzi o miasta,
temat zdominowany jest przez Północ,
Amerykę Północną, Zachodnią Europę, Australię oraz Japonię.
Przemoc jest tam na historycznie niskim poziomie.
W rezultacie entuzjaści miast mówią o sukcesie miasta, klas twórczych
i o burmistrzach, którzy będą rządzić światem.
Mam nadzieję, że burmistrzowie będą kiedyś rządzić światem,
lecz problem w tym, że nie słyszymy nic o tym,
co dzieje się na Południu;
w Ameryce Łacińskiej, Afryce, Azji,
gdzie przemoc czasem rośnie,
gdzie infrastruktura jest przeciążona
i gdzie o normalnym rządzie w mieście można tylko pomarzyć.
Niektórzy dyplomaci, eksperci rozwoju, specjaliści
mówią o 40 do 50 niestabilnych państwach,
które ukształtują bezpieczeństwo w XXI wieku.
[Miasta niestabilne]
Myślę, że to niestabilne miasta zdefiniują
przyszły porządek i nieporządek.
To dlatego, iż działania wojenne oraz humanitarne
będą skoncentrowane w miastach.
Walka o rozwój określana jako
likwidacja ubóstwa, powszechna opieka zdrowotna,
walka ze zmianami klimatu,
rozegra się w ubogich dzielnicach,
slumsach i fawelach naszych miast.
Porozmawiajmy o czterech największych ryzykach,
które prawdopodobnie zdefiniują niestabilność naszych czasów.
Jeśli uda nam się z nimi uporać,
uda nam się też uporać z zabójstwami spowodowanymi przemocą.
[Przemoc maleje i rusza na Południe]
Zacznę od dobrych wiadomości.
Żyjemy w najbardziej spokojnych czasach w historii ludzkości.
Steven Pinker i inni wykazali, że intensywność i częstotliwość konfliktów
jest w zasadzie na rekordowo niskim poziomie.
Gaza, Syria, Sudan, Ukraina,
choć są to miejsca makabrycznych i przerażających konfliktów,
to jednak są przykładem stosunkowo niewielkiego skoku
w trwającym 50 lat okresie spadku.
Co więcej widać radykalny spadek zabójstw.
Manuel Eisner i inni pokazali,
że od wieków widać niesamowity spadek morderstw,
zwłaszcza na Zachodzie.
Większość północnych miast jest dzisiaj 100 razy bezpieczniejsza
niż 100 lat temu.
Te dwa fakty,
spadek konfliktów zbrojnych i spadek liczby morderstw,
należą do najbardziej niezwykłych,
choć przemilczanych osiągnięć w historii ludzkości.
Powinniśmy się bardzo cieszyć!
Powinniśmy.
Jest tylko jeden problem.
Te dwie zmory nadal są z nami.
525 tysięcy ludzi,
mężczyźni, kobiety, chłopcy i dziewczęta,
giną gwałtowną śmiercią każdego roku.
Badania, które prowadziłem wraz z Keithem Krause i innymi wykazały,
że od 50 tys. do 60 tys. osób
umiera brutalną śmiercią w strefach wojny.
Reszta, prawie 500 tys. osób, umiera poza obszarami konfliktu.
10 razy więcej osób
umiera poza strefami wojny niż wewnątrz strefy.
Co więcej, przemoc przemieszcza się na Południe,
do Ameryki Łacińskiej i Karaibów,
miejsc w Centralnej oraz Południowej Afryce
oraz do regionów na Bliskim Wschodzie i w Azji Środkowej.
40 z 50 najniebezpieczniejszych miast na świecie znajduje się
w Ameryce Łacińskiej, 13 w Brazylii.
Najbardziej niebezpiecznym z nich jest San Pedro Sula,
drugie co do wielkości miasto w Hondurasie,
z szokującą liczbą 187 zabójstw na 100 tys. mieszkańców.
Jest to 23 razy więcej powyżej średniej światowej.
Jeśli przemoc przemieści się ponownie na mapie świata
to przystosuje się do nowej topografii świata,
bo w przypadku miast "świat nie jest płaski",
choć Thomas Friedman lubi go tak nazywać.
Jest spiczasty.
Miejski styl życia to jedna z najbardziej niezwykłych
przemian demograficznych w historii,
która wydarzyła się bardzo szybko.
Znacie statystyki.
Obecnie jest na świecie 7,3 miliarda ludzi,
a do roku 2050 będzie 9,6 miliarda.
Jednak weźcie pod uwagę to,
że w XIX wieku jedna na 30 osób mieszkała w mieście,
dzisiaj jedna na dwie,
a w przyszłości praktycznie każdy będzie mieszkał w mieście.
Rozwój urbanizacji nie będzie ani równomierny ani sprawiedliwy.
Zdecydowana większość, 90%, odbędzie się na w miastach Południa.
Miejscy geografowie i demografowie twierdzą,
że wielkość czy gęstość zaludnienia w miastach
niekoniecznie prorokuje przemoc.
35-milionowe Tokio to jedna z największych
i podobno najbezpieczniejszych
metropolii na świecie.
To prędkość rozwoju urbanizacji się liczy.
Nazwę to "turbo-urbanizacją".
Jest to główny czynnik niestabilności.
[Zagrożenia "turbo-urbanizacji"]
Myśląc o niesamowitym rozwoju miast
oraz "turbo-urbanizacji", weźmy pod uwagę Karaczi.
W 1947 roku Karaczi było tętniącym życiem, 500-tysięcznym miastem.
Dzisiaj jest to 21-milionowe miasto.
Stanowi 3/4 pakistańskiego PKB
a jest jednym z najbardziej niebezpiecznych miast w Azji Południowej.
Dhaka, Lagos, Kinszasa miasta te są obecnie 40 razy większe
niż były w latach 50.
A teraz przyjrzyjmy się Nowemu Jorkowi.
150 lat zajęło "Wielkiemu Jabłku",
aby osiągnąć 8 milionów mieszkańców.
San Paulo oraz Meksykowi taki sam wzrost zajął 15 lat.
[Nagły przyrost młodzieży zwiększa ryzyko miast]
Jak wyglądają średniej wielkości, duże, mega i super miasta?
Jaka jest ich charakterystyka?
Po pierwsze to młode miasta.
Widzimy nagły przyrost młodzieży.
Jest to akurat dobra wiadomość.
Jest to funkcja spadku umieralności dzieci.
Jednak nad przyrostem młodzieży trzeba czuwać.
Odsetek młodzieży w niestabilnych miastach
jest większy niż w miastach zdrowych i zamożnych.
W niektórych niestabilnych miastach
75% populacji stanowią osoby poniżej 30 roku życia.
3/4 osób ma mniej niż 30 lat.
To jak Palo Alto na sterydach.
Weźmy dla przykładu miasto Mogadiszu.
Średnia wieku wynosi tam 16 lat.
To samo w mieście Dhaka, Dili i Kabulu.
A w Tokio? Średnia wynosi 46 lat.
Ta sama średnia w większości miast Europy Zachodniej.
Nie chodzi o to, że młodzież sama w sobie zapowiada przemoc.
To tylko jeden z wielu czynników.
Gdy młodość połączymy z bezrobociem, brakiem edukacji,
i, co interesujące, męskością, robi się źle,
Te wszystkie czynniki ryzyka
są statystycznie współzależne i przyczyniają się do wzrostu przemocy.
Jeśli słuchają mnie rodzice nastoletnich synów,
wiedzą, o czym mówię.
Wyobraźcie sobie syna bez żadnej moralnej podstawy,
z kolegami-awanturnikami, włóczącego się po okolicy.
Odbierzmy mu rodziców i edukację.
Ograniczmy mu możliwość kształcenia się,
dorzućmy narkotyki, alkohol i broń.
Potem usiądźmy wygodnie i zobaczmy, co się stanie.
Wnioski są niepokojące.
W Brazylii średnia długość życia wynosi 73,6 lat.
Dla mieszkańców Rio - dwa lata krócej.
Młody, niewykształcony,
bezrobotny, czarny mężczyzna,
może liczyć na średnią długość życia poniżej 60 lat.
Nie bez powodu młody wiek i przemoc
są tu zabójcą numerem jeden.
[Dobre i złe strony nowych technologii]
Jednak nasze miasta nie są całkowicie stracone.
Ostatecznie miasta to centrum innowacji,
dynamizmu, dostatku, emocji, spójności.
Tu gromadzą się mądrzy ludzie.
Młodzież, o której wspomniałem,
ma teraz największą wiedzę cyfrową i techniczną w historii.
Eksplozja internetu oraz mobilnej technologii
powoduje, że cyfrowy podział między Północą a Południem maleje.
Jak już słyszeliśmy wiele razy
nowe technologie mają swoje dobre i złe strony.
Weźmy pod uwagę egzekwowanie prawa.
Policja na całym świecie zaczyna używać teledetekcji oraz danych osobowych,
żeby zapobiegać przestępstwom.
Niektórzy policjanci potrafią przewidzieć przestępstwo zanim się wydarzy.
Futurystyczne scenariusze są już rzeczywistością,
ale trzeba uważać.
Musimy radzić sobie z problemami bezpieczeństwa publicznego
równolegle z prawami do indywidualnej prywatności.
Jednak nie tylko policja wprowadza zmiany.
Słyszeliśmy o niezwykłych akcjach grup społeczeństwa obywatelskiego,
które działają lokalnie i globalnie,
co prowadzi do cyfrowego protestu i prawdziwej rewolucji.
Jednak najbardziej niepokoją gangi przestępców,
które też zaczynają zasiedlać cyberprzestrzeń.
Tam, gdzie pracowałem, w Ciudad Juarez w Meksyku,
grupy takie jak "Zetas" oraz "Sinaloa" przejęły media społeczne.
Używają ich do rekrutacji, sprzedaży, wymuszania,
zastraszania oraz zabijania.
Przemoc staje się wirtualna.
Jest to tylko zarys zmiennych,
dynamicznych i złożonych sytuacji.
Istnieje wiele innych mega zagrożeń,
które zdefiniują niestabilność naszych czasów.
W szczególności nierówność dochodów,
bieda, zmiana klimatu, bezkarność.
Jednak musimy stawić czoło ogromnemu dylematowi.
Niektóre miasta będą się rozwijać i napędzać ogólnoświatowy rozwój.
Niektóre zaś będą się potykać i cofać.
Jeśli zamierzamy zmienić bieg,
musimy zacząć rozmawiać.
[Zacznijmy o tym rozmawiać]
Nie można ograniczać się do sprawnych miast,
Singapurów, Kuala Lumpur, Dubajów czy Szanghajów.
Musimy zacząć mówić o miastach niestabilnych.
Jedna z metod to partnerstwo
miast niestabilnych z prosperującymi.
Rozpoczęcie procesu poznania i współpracy
i dzielenia się doświadczeniem, co skutkuje, a co nie.
[Współpraca miast]
Wspaniałym tego przykładem jest El Salvador oraz Los Angeles,
których burmistrzowie współpracują,
żeby zaangażować byłych gangsterów do pracy z obecnymi,
oferując szkolenia, edukację.
czym wspomagają zawieszenie broni i rozejm.
W San Salvador, niegdyś jednym z najbardziej
niebezpiecznych miast na świecie, morderstw jest mniej o 50%.
[Skupmy się na zagrożonych terenach]
Skupmy się na trudnych miejscach.
Miejsce oraz położenie mają fundamentalne znaczenie
w występowaniu przemocy w miastach.
Czy wiecie, że w niestabilnym mieście,
na podstawie od 1 do 2% adresów,
można przewidzieć do 99% przestępstw z użyciem przemocy?
Weźmy San Paulo, miejsce mojej pracy.
Z najbardziej niebezpiecznego stało się najbezpieczniejsze.
Zdwojono wysiłki w zbieraniu informacji,
stworzono mapy problematycznych rejonów, zreformowano policję,
w rezultacie zabójstwa spadły o 70% w ciągu 10 lat.
Trzeba też skupić się na potencjalnych przestępcach.
[Potencjalni przestępcy]
To straszne, lecz młodzi bezrobotni, niewykształceni mężczyźni
zwiększają ilość morderców i ofiar.
Musimy przerwać ten krąg przemocy i edukować dzieci od małego,
podnosić ich wartość, a nie piętnować.
Biorę udział we wspaniałych projektach w Kingston, na Jamajce
oraz tutaj w Rio,
gdzie edukacja, zatrudnienie oraz rekreacja staje się dostępna
dla grup wysokiego ryzyka.
W rezultacie miejscowa przemoc spada.
Nasze miasta muszą też być bezpieczniejsze,
zintegrowane i przyjazne dla wszystkich.
Liczy się spójność społeczna.
Liczy się możliwość przemieszczania.
Musimy odejść od modelu segregacji, wykluczania oraz miast otoczonych murem.
Mój ulubiony przykład pochodzi z miasta Medellin.
W późnych latach 90., gdy mieszkałem w Kolumbii,
miasto to było światową stolicą morderstw lecz zmieniło kierunek.
Dokonano tego przez umyślne inwestycje
w dzielnicach najbiedniejszych i najbardziej niebezpiecznych.
Zintegrowano je z bogatszymi dzielnicami przez sieć kolejek linowych,
transport publiczny i pierwszorzędną infrastrukturę.
Zabójstwa spadły o 79%
w mniej niż dwadzieścia lat.
I wreszcie jest technika.
Technika jest obiecująca, ale i niebezpieczna.
Widzieliśmy przykłady nadzwyczajnej innowacji
i wiele pochodzi od was tutaj.
Policja angażuje się w prognozujące analizy.
Mieszkańcy angażują się w szukanie nowych rozwiązań.
Nawet moja własna grupa tworzy aplikacje
mające zwiększyć odpowiedzialność policji
i podnieść bezpieczeństwo obywateli.
Jednak musimy być ostrożni.
Mam jedną, ważną wiadomość:
zabójcza przemoc nie jest tak nieunikniona, jak się wydaje
i możemy zwiększyć bezpieczeństwo miast.
Moi drodzy, jedyny raz w życiu
mamy możliwość zredukowania morderczej przemocy o połowę.
Więc mam tylko jedno pytanie:
na co czekamy?
Dziękuję.
(Brawa)