We kunnen sterfgevallen als gevolg van geweld op deze wereld
met 50 procent verlagen in de komende 30 jaar.
We hoeven er alleen voor te zorgen dat er per jaar 2,3 procent minder gemoord wordt
en dan bereiken we dat doel.
Geloven jullie me niet?
Nou, de beste epidemiologen en criminologen van de wereld
denken dat het mogelijk is en dat denk ik ook,
maar alleen als we de nadruk leggen op steden en met name de meest kwetsbare.
Weet je, ik heb hier veel over nagedacht.
De laatste 20 jaar heb ik gewerkt
in landen en steden die geteisterd zijn geweest door conflicten,
geweld, terrorisme, of een geniepige combinatie van al die dingen.
Ik heb wapensmokkelaars gevolgd van Rusland tot Somalië.
Ik heb gewerkt met krijgsheren in Afghanistan en Congo.
Ik heb lijken geteld in Colombia, Haïti, Sri Lanka en Papoea-Nieuw-Guinea.
Je hoeft het echter niet persoonlijk gezien te hebben
om te weten dat onze planeet de verkeerde kant opgaat.
Het gevoel heerst dat internationale instabiliteit de nieuwe norm is geworden.
Maar als je wat beter kijkt
zul je zien dat de locatie van geweld verandert.
Niet zozeer onze landen worden door conflicten en misdaad bekneld,
maar onze steden: Aleppo, Bamako, Caracas,
Erbil, Mosoel, Tripoli en Salvador.
Geweld verplaatst zich naar de metropool
en dit hadden we misschien kunnen zien aankomen, nietwaar?
De meeste mensen leven tegenwoordig in steden en niet meer op het platteland.
Slechts 600 steden, waarvan 30 megasteden, leveren twee derde van het globale BBP.
Maar als het op steden aankomt,
gaat het meestal over het Noorden:
Noord-Amerika, West-Europa, Australië en Japan,
waar geweld op dit moment op een historisch laag punt is.
Als gevolg praten stadsliefhebbers over de overwinning van de steden,
van de creatieve klasse en over burgemeesters die de wereld besturen.
Nou hoop ik dat burgemeesters ooit de macht hebben over de wereld,
maar in feite
horen we eigenlijk niets over wat er in het Zuiden speelt.
Met het Zuiden bedoel ik Latijns-Amerika, Afrika en Azië,
waar geweld in sommige gevallen snel toeneemt,
waar infrastructuur overbelast is
en waar besturen soms meer verlangen dan werkelijkheid is.
Enkele diplomaten, ontwikkelings- deskundigen en specialisten
hebben het nu over 40 tot 50 kwetsbare staten
die veiligheid in de 21ste eeuw zullen gaan vormgeven.
Ik denk dat kwetsbare steden de toekomst van orde en onrust gaan bepalen.
Dat denk ik omdat oorlog en humanitaire hulpacties
zullen plaatsvinden in onze steden
en het gevecht voor ontwikkeling,
of je dat nou ziet als het uitroeien van armoede,
universele gezondheidszorg, klimaatverandering tegengaan...
het zal allemaal gewonnen of verloren worden in stedelijke krottenwijken.
Ik wil jullie vertellen over vier enorme risico's
die volgens mij in onze tijd de kwetsbaarheid zullen bepalen
en als we deze onder controle kunnen krijgen,
denk ik dat we dodelijk geweld kunnen aanpakken.
Eerst het goede nieuws.
In feite leven we in de meest vreedzame tijd van de menselijke geschiedenis.
Steven Pinker en anderen toonden aan dat de intensiteit en de regelmaat van geweld
zich op dit moment op een laagtepunt bevinden.
Gaza, Syrië, Sudan, Oekraïne...
hoe erg deze conflicten ook zijn, en ze zijn echt afschuwelijk,
ze vertegenwoordigen maar een relatief klein piekje
in een gestage, 50-jarige daling van geweld.
Ook zien we een enorme afname van doodslagen.
Manuel Eisner en anderen hebben aangetoond
dat het aantal moorden al eeuwen sterk daalt,
vooral in het Westen.
De meeste noordelijke steden zijn nu 100 keer veiliger dan 100 jaar geleden.
Deze twee feiten -- minder gewapend conflict en minder moorden --
horen bij de meest uitzonderlijke
en verrassende prestaties van de geschiedenis.
We zouden erg enthousiast moeten zijn daarover, toch?
Ja, dat moeten we inderdaad zijn.
Er is alleen 1 probleem; deze twee plagen zijn nog niet verdwenen.
Wist je, dat 525.000 mensen -- mannen, vrouwen, jongens en meisjes --
elk jaar een gewelddadige dood sterven?
Onderzoek dat ik doe met Keith Krause en anderen
toont dat er 50.000 tot 60.000 mensen om het leven komen in oorlogszones.
De rest, bijna 500.000 mensen, sterft buiten oorlogsgebieden.
Anders gezegd, er sterven 10 keer zoveel mensen buiten oorlog om, dan in oorlogen.
Daarnaast verplaatst het geweld zich naar het zuiden,
richting Latijns-Amerika en het Caribisch gebied,
richting het midden en het zuiden van Afrika
en richting stukken van het Midden-Oosten en Centraal-Azië.
Veertig van de vijftig gevaarlijkste steden ter wereld
liggen hier in Latijns-Amerika
en 13 daarvan in Brazilië.
Het gevaarlijkst is San Pedro Sula, de tweede stad van Honduras,
met een moordcijfer van 187 per 100.000 inwoners.
Dat is 23 keer het mondiale gemiddelde.
Als geweld zich geografisch verplaatst,
reorganiseert het zich ook in 's werelds nieuwe topografie,
want wat steden betreft, is de wereld niet plat,
zoals Thomas Friedman graag beweert.
Ze bestaat uit pieken.
De overheersing van de stad als de voornaamste manier van wonen
is een van de meest opvallende demografische ommezwaaien ooit
en het heeft allemaal heel snel plaatsgevonden.
Jullie kennen de cijfers, toch?
Er zijn 7,3 miljard mensen op deze wereld nu;
er zullen er 9,6 miljard zijn in het jaar 2050.
Maar neem dit ene feit in overweging:
In de 19e eeuw leefde maar 1 van de 30 mensen in een stad.
Nu is dat een van de twee
en morgen zal vrijwel iedereen in een stad wonen.
Deze uitbreiding van verstedelijking zal gelijkmatig noch rechtvaardig zijn.
De grote meerderheid, 90 procent,
zal plaatsvinden in het zuiden, in de steden van het zuiden.
Stedelijke geografen en demografen stellen
dat niet zozeer de omvang of de bevolkingsdichtheid van een stad
geweld voorspelt.
Tokyo, met haar 35 miljoen inwoners,
is een van de grootste en misschien wel veiligste metropolen van de hele wereld.
De snelheid waarmee verstedelijking plaatsvindt is van belang.
Ik noem het turbo-verstedelijking en dat is een van de aanjagers van kwetsbaarheid.
Als je nadenkt over de ongelooflijke uitbreidingen van deze steden
en denkt aan aan turbo-verstedelijking, denk dan eens aan Karachi.
Karachi bestond in 1947 uit ongeveer 500.000 mensen en was een bruisende stad.
Vandaag de dag wonen er 21 miljoen mensen
en behalve dat ze voor driekwart van het BBP van Pakistan zorgt,
is ze ook een van de meest gewelddadige steden van Zuid-Azië.
Dhaka, Lagos, Kinshasa...
deze steden zijn nu 40 keer groter dan dat ze in 1950 waren.
Laten we New York eens bekijken.
Het duurde 150 jaar voordat er in 'The Big Apple' 8 miljoen mensen waren.
São Paulo en Mexico-stad deden er 15 jaar over om diezelfde interval te bereiken.
Hoe zien deze middelgrote, grote, mega- en ultra-grote steden er nu eigenlijk uit?
Wat zijn hun kenmerken?
Ten eerste zijn ze jong.
In veel van deze steden zien we een toename van de groep jongeren.
Dit is eigenlijk goed nieuws.
Het resultaat van afgenomen kindersterfte.
Maar op deze jongerengroei moeten we wel letten.
In principe betekent het
dat de jongerenratio in onze kwetsbare steden
veel groter is dan die in de gezondere en rijkere steden.
In sommige kwetsbare steden
is 75 procent van de bevolking jonger dan 30 jaar.
Bedenk eens: drie van de vier mensen is jonger dan 30 jaar.
Het is net Palo Alto, maar dan nog erger.
Als we nou Mogadishu eens als voorbeeld nemen,
daar is de gemiddelde leeftijd 16 jaar.
Hetzelfde geldt voor Dhaka, Dili en Kabul.
In Tokio is de gemiddelde leeftijd 46 jaar oud.
Dit is ook in de meeste West-Europese steden het geval.
Niet alleen jeugdigheid is een indicatie voor geweld.
Het is slechts een van de vele factoren,
maar jeugd, in combinatie met werkloosheid en weinig scholing
en -- vooral -- man zijn, is dodelijk.
Statistisch gezien hangen al deze risicofactoren samen met jeugdigheid
en meestal met toename van geweld.
Degenen van jullie die tienerzonen hebben,
snappen wat ik bedoel, toch?
Stel je jouw zoon voor -- zonder enige structuur --
die met die foute vrienden van hem op pad gaat.
Haal dan eens de ouders weg,
haal de opvoeding weg en beperk de mogelijkheid tot onderwijs,
strooi er wat drugs, alcohol en vuurwapens overheen
en leun rustig achterover en geniet van het spektakel.
De consequenties zijn verontrustend.
Hier in Brazilië is de verwachte levensduur 73,6 jaar.
Sorry, maar als je in Rio woont mag je daar al 2 jaar vanaf halen.
Maar als je jong bent zonder opleiding,
zonder baan, donker van kleur en mannelijk,
daalt je levensverwachting al tot minder dan 60 jaar.
Er is een reden waarom jeugdigheid en geweld de belangrijkste doodsoorzaken zijn
in dit land.
Goed, het is niet alleen maar kommer en kwel in onze steden.
Uiteindelijk zijn steden de spil voor vernieuwing,
dynamiek, welvaart, opwinding en verbondenheid.
Het is de plek waar slimme mensen samenkomen.
De jongeren die ik net noemde
zijn digitaal en technologisch veel kundiger dan ooit tevoren.
Deze toename van internet en mobiele technologieën
zorgt ervoor dat de digitale scheiding tussen het noorden en het zuiden,
tussen de landen en binnen de landsgrenzen, afneemt.
Zoals we al vaak gehoord hebben,
hebben deze nieuwe technologieën twee kanten, nietwaar?
Neem bijvoorbeeld de politie.
Overal ter wereld is de politie bezig met teledetectie en datasets
om misdaden te kunnen voorzien.
Sommige agenten kunnen crimineel geweld daadwerkelijk voorspellen.
De criminele scenario's van de toekomst zijn er al
en we moeten voorzichtig zijn.
We moeten de publieke veiligheid balanceren met het recht op privacy.
Maar niet alleen de agenten innoveren.
Er zijn opvallende activiteiten van maatschappelijke groepen
die samen acties ondernemen op lokale en mondiale schaal
met digitale protesten en echte revolutie als gevolg.
Het meest verontrustende van alles is dat criminele bendes
het internet opgaan en zich op het web beginnen te vestigen.
In de stad Juárez in Mexico, waar ik werk,
zijn groepen als de Zetas en het Sinaloa-kartel
sociale media aan het kapen.
Ze gebruiken het om te werven en producten te verkopen,
te beïnvloeden, intimideren en moorden.
Geweld gaat nu zelfs virtueel.
Dit is maar een beperkte schets
van een dynamische en lastige situatie.
Er zijn vele andere grote risico's
die invloed hebben op kwetsbaarheden in onze tijd.
Wat dacht je van inkomensongelijkheid,
armoede, klimaatverandering en straffeloosheid?
We staan echter tegenover een enorm dilemma,
met enkele bloeiende steden die wereldwijde groei aanjagen
terwijl andere steden groei zullen tegenhouden.
Als we een andere richting uit willen, moeten we in gesprek gaan.
We kunnen ons niet alleen richten op steden waar het goed gaat,
zoals Singapore, Kuala Lumpur,
Dubai of Shanghai.
We moeten juist de kwetsbare steden proberen te mengen in het gesprek.
Eén manier is het vormen van stedenbanden
tussen de kwetsbare steden en de gezonde, rijke steden
en een proces van begrip en samenwerking te starten
en ervaringen delen over wat wel werkt en wat juist niet.
Een mooi voorbeeld hiervan is tussen El Salvador en Los Angeles,
waarbij de burgemeesters van San Salvador en Los Angeles samenwerken
om oud-bendeleden in contact te brengen met huidige bendeleden
voor begeleiding en bijlessen
wat leidt tot vrede en staakt-het-vuren
waardoor de moordcijfers in San Salvador
-- ooit de gewelddadigste stad op aarde --
daalden met 50 procent.
Binnen kernsteden kunnen we ons richten op kerngebieden.
Locatie is van cruciaal belang bij de creatie van geweld in onze steden.
Wist je dat 1 à 2 procent van alle adressen in een kwetsbare stad,
in verband staan met 99 procent van alle geweldsmisdrijven?
Neem São Paulo, waar ik gewerkt heb.
Ooit een van de gevaarlijkste steden van Brazilië, nu een van de veiligste
en dat allemaal door nadruk te leggen
op informatieverzameling, 'hotspots' en politiehervormingen.
Door deze aanpak is 't moordcijfer in iets meer dan 10 jaar met 70 procent gedaald.
Ook konden we bepaalde kernpersonen monitoren.
Het is jammer, maar jong, werkloos, onopgeleid en man zijn
verhoogt de kans op vermoord te worden en ook het risico te moorden.
We moeten deze spiraal van geweld doorbreken
door al heel vroeg te beginnen met onze jongste kinderen
door ze te waarderen, niet stigmatiseren.
Schitterend werk waar ik aan verbonden ben speelt zich nu af
in Kingston, Jamaica en ook hier in Rio:
het nadruk leggen op scholing, werkgelegenheid en ontspanning
voor deze groepen met een hoog risico.
Als gevolg zien we in hun gemeenschap minder geweld.
Ook moeten we onze steden voor iedereen veiliger, inclusief en leefbaar maken.
Sociale cohesie is echt belangrijk.
Mobiliteit is belangrijk in onze steden.
We moeten weg van een model van segregatie, buitensluiting
en steden met muren.
Mijn favoriete voorbeeld van deze aanpak is Medellin.
Toen ik eind jaren 90 in Colombia woonde,
was Medellin de moordhoofdstad van de wereld, maar dat veranderde
door weldoordachte investering in de arme en meest gewelddadige gebieden
en integratie daarvan met middenklasse-wijken
via een netwerk van kabeltrams,
openbaar vervoer en eersteklas infrastructuur.
Als gevolg daalde het moordcijfer met 79 procent in iets minder dan 20 jaar.
Ten slotte is er nog technologie.
Technologie is veelbelovend, maar kan ook gevaarlijk zijn.
We hebben voorbeelden gezien van geweldige innovaties
en veel daarvan uit deze ruimte.
De politie gaat voorspellend analyseren toepassen.
Burgers lossen dingen op met crowdsourcing.
Zelfs mijn eigen groep ontwikkelt applicaties
die politie ter verantwoording kan roepen en de burgerveiligheid verhoogt.
Maar we moeten voorzichtig zijn.
Als ik jullie een boodschap wil meegeven, is het dit:
Er is niets onvermijdelijk aan dodelijk geweld
en wij kunnen onze steden veiliger maken.
Mensen, we hebben de unieke kans om de cijfers van dodelijk geweld
gedurende ons leven te halveren.
Dus ik heb eigenlijk maar een vraag:
Waar wachten we nog op?
Dankjewel.
(Applaus)