ในฐานะนักพัฒนาซอฟต์แวร์และนักเทคโนโลยี
ผมได้ทำงานในโครงการเกี่ยวกับ เทคโนโลยีภาคประชาชนมากมาย
ตลอดเวลาหลายปี
เทคโนโลยีภาคประชาชน บางครั้งก็ถูกพูดถึง ว่าเป็นเทคโนโลยีในทางที่ดี
ใช้เทคโนโลยีเพื่อแก้ไขปัญหาทางด้านมนุษยธรรม
ในปีค.ศ. 2010 ในประเทศยูกันดา
ผมทำงานเพื่อหาวิธีที่จะทำให้ประชากรท้องถิ่น
สามารถหลีกเลี่ยงการสอดส่องโทรศัพท์มือถือ จากรัฐบาล
เพื่อแสดงความเห็นต่าง
เทคโนโลยีเดียวกันนี้ ถูกปรับใช้ภายหลังในแอฟริกาเหนือ
เพื่อวัตถุประสงค์ที่คล้ายกัน คือช่วยให้นักกิจกรรมสามารถติดต่อกันได้
เมื่อรัฐบาลจงใจปิดการเชื่อมต่อสัญญาณ
เพื่อควบคุมมวลชน
แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อผมคิดเกี่ยวกับเทคโนโลยีเหล่านี้
และสิ่งที่ผมได้ทำลงไป
มีคำถามหนึ่งที่ออกจะรบกวนใจผม
คือ สมมติว่าเราคิดผิดเกี่ยวกับ คุณประโยชน์ของเทคโนโลยี
และสมมติว่าบางครั้งเทคโนโลยีกลับทำร้าย
ประชาคมที่เราตั้งใจจะช่วยเหลือแทนล่ะ
อุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั่วโลก มีแนวโน้ม ที่จะทำงานภายใต้สมมติฐานที่คล้ายคลึงกัน
คือ ถ้าเราสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่
มันจะส่งผลดีต่อทุก ๆ คน
ท้ายที่สุดแล้ว นวัตกรรมเหล่านี้ จะแพร่หลายไปสู่ทุกคน
แต่นั่นก็ไม่เสมอไป
ผมขอเรียกการปกป้องด้วยเทคโนโลยีมืดบอดนี้ว่า "เศรษฐศาสตร์เทคโนโลยีแบบไหลรินลงสู่เบื้องล่าง"
ผมยืมคำคนอื่นมา (หัวเราะ)
เรามักจะคิดว่า ถ้าเราออกแบบสิ่งต่าง ๆ เพื่อคนกลุ่มน้อย
ในที่สุดแล้วเทคโนโลยีเหล่านั้นจะถึงมือทุกคน
แต่นั่นก็ไม่เสมอไปในทุกกรณี
เทคโนโลยีและนวัตกรรม ทำตัวเหมือนความมั่งคั่งและเงินทุน
พวกมันมักจะรวมตัวกันอยู่ในมือของคนส่วนน้อย
และอาจมีบางครั้งที่พวกมันหาทางออก ไปสู่มือของคนส่วนใหญ่ได้
เนื่องจากพวกคุณส่วนใหญ่ไม่ได้กำลังต่อกรกับ การปกครองแบบเผด็จการในวันหยุดสุดสัปดาห์
ดังนั้นผมจะขอยกตัวอย่าง ที่พอจะคิดตามได้ง่าย ๆ แล้วกัน
ในโลกที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สวมใส่ สมาร์ทโฟน และแอปพลิเคชัน
มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ในการติดตามสุขภาพส่วนบุคคล
ด้วยแอปที่สามารถติดตามได้ว่า คุณเผาผลาญไปกี่แคลอรีแล้ว
หรือคุณนั่งมากเกินไปรึเปล่า หรือเดินเพียงพอแล้วหรือยัง
เทคโนโลยีเหล่านี้ทำให้รับมือกับจำนวนผู้ป่วย ในสถานรักษาพยาบาลอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
และในทางกลับกัน สถานรักษาพยาบาลเหล่านี้
ก็เริ่มจะคาดหวังต่อประสิทธิภาพ จากเครื่องมือพวกนี้
ขณะเดียวกันที่อุปกรณ์ดิจิตัลพวกนี้ ได้เข้ามาสู่วงการการแพทย์
และทุกอย่างได้ถูกบันทึกในรูปแบบดิจิตัล
เกิดอะไรขึ้นกับพวกที่ไม่มีข้อมูลดิจิตัลล่ะ
บริการทางการแพทย์จะมีหน้าตาแบบไหน
สำหรับผู้ป่วยที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ หรือนาฬิการาคา 400 ดอลล่าร์
ที่คอยบันทึกการเคลื่อนไหวทุกย่างก้าว
พวกเขาจะกลายเป็นภาระของ ระบบทางการแพทย์หรือเปล่า
สิ่งที่พวกเขาประสบได้เปลี่ยนไปหรือไม่
ในโลกของการเงินกันบ้าง เมื่อบิทคอยน์และสกุลเงินดิจิตัล
กำลังพลิกโฉมวิธีการที่เราเคลื่อนย้ายเงิน ไปทั่วโลก
แต่สิ่งท้าทายของเทคโนโลยีเหล่านี้
คือกำแพงในการเข้าถึงนั้น สูงอย่างเหลือเชื่อ ใช่ไหมครับ
คุณต้องมีโทรศัพท์ อุปกรณ์ การเชื่อมต่อแบบเดียวกัน
และถึงแม้คุณจะไม่มีของพวกนั้น คุณก็ต้องหาคนกลาง
ซึ่งปกติจะต้องมีเงินขั้นต่ำที่จะใช้บริการ
นั่นเป็นคำถามที่ผมถามตัวเองว่า จะเกิดอะไรขึ้นกับประชาคมสุดท้าย
ที่ยังคงใช้เงินกระดาษ ขณะที่ส่วนอื่นของโลก ย้ายไปใช้เงินดิจิตัลกันหมดแล้ว
อีกตัวอย่างหนึ่งจากบ้านเกิดของผม ฟิลาเดเฟีย
เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผมไปที่ห้องสมุดประชาชนที่นั่น
และพวกเขากำลังเผชิญกับ วิกฤติของการมีตัวตนอยู่
เงินอุดหนุนสาธารณะน้อยลง
พวกเขาต้องลดรายจ่ายเพื่อที่จะเปิดทำการ และคงความสำคัญต่อไปได้
หนึ่งในวิธีการที่พวกเขาใช้เพื่อการนี้คือ
การแปลงหนังสือจำนวนหนึ่งเป็นรูปแบบดิจิตัล และจัดเก็บพวกมันไว้ที่คลาวด์
ฟังดูยอดเยี่ยมสำหรับเด็ก ๆ ใช่ไหมครับ
คุณสามารถค้นหาหนังสือจากที่บ้านก็ได้
สามารถหาข้อมูลระหว่างทางไปโรงเรียน หรือกลับจากโรงเรียนก็ได้
แต่นั่นอยู่บนข้อสมมติฐานใหญ่ ๆ สองข้อ
ข้อหนึ่ง คุณสามารถเข้าถึงจากที่บ้านได้
และข้อสอง คือคุณเข้าถึงข้อมูล จากโทรศัพท์มือถือได้
แต่ในฟิลาเดเฟีย เด็กส่วนมากไม่ได้เป็นเช่นนั้น
แล้วประสบการณ์ทางการศึกษาของพวกเขา จะมีหน้าตาเป็นอย่าไร
เมื่อเข้าสู่โลกที่ห้องสมุดอยู่บนคลาวด์ โดยสมบูรณ์
สิ่งไหนที่เคยถูกมองว่าเป็นขั้นพื้นฐาน ของการศึกษาหรือครับ
พวกเขาจะสามารถแข่งขันได้อย่างไร
ตัวอย่างสุดท้าย จากอีกซีกโลกที่แอฟริกาตะวันออก
มีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่จะจัดเก็บ สิทธิการถือครองที่ดินในรูปแบบดิจิตัล
ด้วยหลาย ๆ เหตุผล
ชุมชนผู้อพยพ คนรุ่นเก่าที่ค่อย ๆ ตายจากไป
และการจัดเก็บที่ย่ำแย่อย่างที่สุด
ได้นำไปสู่ความขัดแย้งว่าใครเป็นเจ้าของอะไร
ดังนั้น จึงมีการการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ ให้มีการจัดเก็บข้อมูลทั้งหมดในสารบบออนไลน์
เพื่อบันทึกกรรมสิทธิ์ของที่ดินทุก ๆ แปลง
ส่งพวกมันเข้าไปในคลาวด์ แล้วส่งกลับไปยังชุมชน
แต่ในความเป็นจริง ผลลัพธ์อย่างไม่เจตนาของสิ่งนี้คือ
กลุ่มผู้ร่วมลงทุน นักลงทุน และนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
ได้เข้ามาและพวกเขาก็กว้านซื้อแปลงที่ดินเหล่านี้
ไปจากชุมชนจนหมดสิ้น
เพราะพวกเขาเข้าถึงเทคโนโลยี
การเชื่อมต่อทำให้สิ่งพวกนี้เป็นไปได้
และนั่นคือลักษณะร่วม ที่เชื่อมโยงตัวอย่างเหล่านี้นั่นเอง
นี่คือผลที่ตามมาโดยไม่เจตนาของเครื่องมือ และเทคโนโลยีเหล่านี้เราได้สร้างขึ้น
ในฐานะวิศวกร ในฐานะนักเทคโนโลยี
บางครั้งเราก็ชอบประสิทธิภาพ มากกว่าประสิทธิผล
เราคิดถึงสิ่งที่เราจะทำ มากกว่าผลลัพธ์ของสิ่งที่เรากำลังทำ
ถึงเวลาที่เราจะต้องเปลี่ยน
เรามีภาระหน้าที่ที่จะต้องคิดถึง ผลลัพธ์ของเทคโนโลยีที่เราสร้างขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกมันกำลังควบคุมโลก ที่เราอาศัยอยู่มากขึ้นเรื่อย ๆ
ในช่วงปลายยุค 90
มีการผลักดันทางด้านจริยธรรมครั้งใหญ่ ในโลกของการลงทุนและการธนาคาร
ผมคิดว่าในปี 2014 เราช้าไปมากแล้ว ที่จะผลักดันการเคลื่อนไหวลักษณะเดียวกัน
ในโลกของเทคโนโลยี
ผมขอกระตุ้นพวกคุณทั้งหมด ให้คิดถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่ชิ้นในภายหน้า
ไม่ว่าจะเป็นผู้ประกอบการ ซีอีโอ วิศวกร ผู้ผลิต
ให้พวกคุณคิดถึงผลสืบเนื่องที่ไม่ได้เจตนา
ของสิ่งที่คุณกำลังสร้างขึ้น
เพราะนวัตกรรมที่แท้จริง คือการหาหนทางที่เข้าถึงได้ทุกคน
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)