1980 களில் "தி ப்ளூ ப்ரதெர்ஸ்" என்ற சினிமாவில் ஒரு காட்சி
"ஜான் பெலூஷி" என்பவர் தன் நண்பனான டேனின்
சிகாகோ வீட்டிற்கு முதன் முறையாக செல்கிறார்
மிகவும் சிறிய , அடைசலான இடம்
ரெயில் பாதையிலிருந்து வெறும் மூன்றடி தூரமே
ஜான், டேனின் படுக்கையில் அமரும்போது
ஒரு ரெயில் படுவேகமாகச் செல்கிறது
அறையில் எல்லாமே ஆட்டம் காணுகின்றன
"இந்த ரெயில் எவ்வளவு முறை செல்லும்?" என்று ஜான் கேட்கிறார்.
"ரொம்ப அடிக்கடி! உனக்கு தெரியவே தெரியாத அளவிற்கு" என ஜான் பதிலளிக்கிறார்
அப்பொழுது சுவற்றிலிருந்து ஏதோ கீழே விழுகிறது.
ஜான் சொல்வது நமக்கு தெரிந்த விஷயம்
அன்றாட விஷயங்கள் நமக்கு பழகிப் போய்விடுகிறது
ரொம்ப வேகமாக.
ஒரு பொருள் டிஸைனராக என் பணி அந்த அன்றாட விஷயங்களைப் பார்ப்பது.
அவற்றை உணர்ந்து, முடிந்தால் அவைகளை மேம்படுத்துவது
உதாரணத்திற்கு, இந்த ஆப்பிளைப் பாருங்கள்
மேலே உள்ள ஸ்டிக்கர் தெரிகிறதா?
நான் சிறுவனாக இருந்த போது இந்த ஸ்டிக்கர் கிடையாது
ஆனால் எப்பொழுதோ காலப் போக்கில்
பழத்தில் இந்த ஸ்டிக்கர் போட வேண்டுமென்று எவருக்கோ தோன்றியது.
ஏன்?
நம் வேலையை சுலபமாக்க.
கடையில் கவுண்டரில் பில் போட.
நல்ல ஐடியா தான்.
கடையிலிருந்து சீக்கிரமே வெளியேறி விடலாம்.
ஆனால் இப்பொழுது ஒரு புதிய பிரச்சினை.
வீட்டில் நமக்கு பசி வரும்போது
சுவையுள்ள அந்தப் பழம் கண்ணில் படும்போது
அதை எடுத்து உடனே சாப்பிட விரும்புவோம்.
ஆனால் பழத்தில் ஸ்டிக்கர் இருக்கிறதே
அதை நகம் பழத்தில் படாமல் கிள்ளி எடுக்க வேண்டும்.
பிறகு அந்த ஸ்டிக்கரைச் சுருட்டி
சொல்வது புரிகிறதல்லவா
விரலில் ஒட்டிய ஸ்டிக்கரை எடுத்தெறிய முயல்வோம்
(கர கோஷம்)
இது தேவையே இல்லை
இல்லவே இல்லை.
ஆனால் சுவாரசியம் என்னவென்றால்
நீங்கள் இப்படி உணர்ந்தது ஒருகால் முதல் முறையில் மட்டுமே.
உங்களுக்கு பழத்தை உடனே தின்ன ஆசை.
எரிச்சல் வந்தது
உடனே எடுத்து கடிக்க விரும்பினீர்கள்
ஆனால் பத்து தடவைகளூக்கு பிறகு
உங்கள் எரிச்சல் குறைந்தது
அந்த ஸ்டிக்கரை சும்மா உரித்தெடுத்தீர்கள்.
100வது முறைக்குள், நிச்சயமாக எனக்கு
எனக்கு மரத்து விட்டது
நான் சும்மா ஆப்பிளை எடுத்து
நகத்தால் கிள்ளியெடுத்து, அதை சுண்டியெறிய முயலுகிறேன்.
பிறகு தேடுகிறேன் இன்னொரு
ஸ்டிக்கர் இருக்கிறதா என்று?
ஏன் அப்படி?
அன்றாட விஷயங்கள் ஏன் நமக்கு பழகி விடுகின்றன?
மனிதர்களாகிய நம் மூளையின் சக்தி ஒரு வரம்பிற்குட்பட்டதே
.நாம் அன்றாடும் செய்யும் விஷயங்களை மூளை பழக்கமாக மாற்றி விடுகிறது
அதனால் மூளையில் புதிய விஷயங்களுக்கு இடம் கிடைக்கிறது.
இதையே பழக்கம் என்கிறோம்
ஒரு மனிதனாக நாம் கற்றுக் கொள்ளும் அடிப்படை வழிகளில் இது ஒன்று
பழக்கம் என்பது ஒரு கெட்ட விஷயமே அல்ல
காரோட்டக் கற்றது ஞாபகம் இருக்கிறதா?
எனக்கு இருக்கிறது
உ ங்கள் கைகள் ஸ்டீரிங்கை 10 மற்றும் 2 நிலையில் பிடித்ததை.
அங்கு தென்பட்ட ஒவ்வொரு பொருளையும் பார்த்ததை
கார்கள், விளக்குகள், பாதசாரிகள்
நரம்புகளை முறுக்கிய அனுபவம் அது
எப்படியெனில் நான் காரில் உள்ள மற்றவரோடு பேசக் கூட முடியாது
பாட்டுக் கூட கேட்க முடியாது
பிறகு சுவாரசியமாக ஒன்று நடந்தது
போகப் போக காரோட்டுவது சுலபமாகி விட்டது
உங்களுக்கு பழகி விட்டது
ஒரு விளையாட்டாக உங்கள் இயல்பாக ஆகி விட்டது
உங்கள் நண்பர்களிடம் இப்பொழுது பேச முடிந்தது
பாட்டும் கேட்டீர்கள்
ஆக மூளை விஷயங்களைப் பழக்கப் படுத்துவது காரணத்துடன் தான்
இல்லையென்றால் நாம் கவனிப்போம் ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும்
சதா சர்வ காலமும்
அது களைப்பைத் தந்து விடும்
புதியதைக் கற்க நமக்கு நேரமிருக்காது
ஆனால் சில சமயங்களில் பழகிப் போவது நல்லதல்ல
சுற்றியுள்ள பிரச்சினைகளைப் பார்ப்பதிலிருந்து தடுத்து விடுகிறது
அது மோசமல்லவா?
அது பிரச்சினைகளை கவனித்து தீர்வுகள் காண்பதிலிருந்து தடுத்து விடுகிறது
இது நிச்சயமாக மிகவும் மோசம்
நகைச்சுவையாளர்களுக்கு இது நன்கு தெரியும்
ஜெர்ரி ஸீன்ஃபீல்டின் தொழில் இந்தச் சின்ன விஷயங்களைப் பார்ப்பதில் தான் வளர்ந்தது
நமக்கு நினைவு கூட இல்லாத அன்றாடும் செய்யும் மடத்தனமான செயல்களை.
நண்பர்களைக் காணச் சென்றதைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.
அவர் சும்மா சுகமாகக் குளிக்க விரும்பினார்
கையை நீட்டி கைப்பிடியை ஒரு பக்கமாகச் சற்று திருப்பினார்
தண்ணீர் 100 டிகிரி சூடாக இருந்தது
பிறகு மறு பக்கம் திருப்பினார் 100 டிகிரி குளிர்வாக இருந்தது
அவர் சுகமாக குளிக்க நினைத்தார்!
நம் எல்லோருக்கும் இந்த அனுபவம் உண்டு
ஆனால் அது ஞாபகத்தில் இருப்பதில்லை
ஆனால் ஜெர்ரிக்கு இருந்தது
அது தான் நகைச்சுவையாளரின் வேலை
ஆனால் டிசைனர்கள், நூதனர்கள் மற்றும் முனைவர்களாகிய நாம்
விஷயங்களைப் பார்த்தால் மட்டும் போதாது
ஒரு படி மேலே போய் அதைச் சரி செய்ய முயல வேண்டும்
இந்த நபரைப் பாருங்கள்
இவர் பெயர் மேரி ஆண்டர்ஸன்
1902 ல் நியூ யார்க் நகரத்தில்
காரில் சென்று கொண்டிருந்தார்.
அன்று மழையும் பனியுமாகக் குளிரான நாள் அவர் காரினுள்ளே சுகமாக இருந்தார்
காரில் சென்று கொண்டிருந்த போது , டிரைவர் அடிக்கடி ஜன்னலைத் திறப்பதைப் பார்த்தார்
அது காரைப் பாதுகாப்பாகச் செலுத்த அதிகமான வெண்பனியைத் துடைப்பதற்காக.
ஆனால் ஜன்னலைத் திறக்கும் போது எல்லாக் குளிர் மழையும் உள்ளே வந்தது
பயணிகளை குளிர் நடுக்கியது
எல்லாப் பயணிகளும் என்ன நினைத்திருப்பார்கள்?
" அவர் என்ன செய்ய முடியும்? ஜன்னலைத் திறந்து தானே ஆக வேண்டும்!
அப்படித்தான் இருக்கும்."
ஆனால் மேரி அப்படி இருக்கவில்லை.
அவள் எண்ணினாள்
டிரைவரால் ஜன்னலை உள்ளிலிருந்து சுத்தம் செய்ய முடிந்தால் எப்படி இருக்கும்?
அப்பொழுது பாதுகாப்பாக காரை ஓட்டலாமே!
பயணிகளும் சுகமாக இருக்கலாமே.
அவள் அங்கேயே தன் வரைப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டாள்
கார்க் கண்ணாடியின் துடைப்பானை வரைந்தாள் இதுவே உலகின் முதல் கார்க் கண்ணாடி "வைபர்"
பொருள் வடிவமைப்பாளராக நான் மேரி போன்றவர்களிடமிருந்து கற்கிறேன்
உலகம் எப்படி இருக்கிறதோ அப்படி அதைப் பார்க்க முயலுகிறேன்
நாம் எப்படி எண்ணுகிறோமோ அப்படி அல்ல
ஏன்?
ஏனெனில் தென்படும் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண்பது எல்லோருக்கும் சுலபம்.
ஆனால் ஒருவருக்கும் தென்படாதவைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது மிகக் கடினம்
இத்திறைமை பிறக்கும்போதே வருகிறது என்று சிலருடைய எண்ணம்.
ஆனால் அது அப்படி இல்லை
ஒருகால் மேரி ஆண்டர்ஸன் அப்படி இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் நான் அப்படி இல்லை
அதற்காக பாடுபட வேண்டியிருந்தது
நான் "Apple" ளில் பணி புரிகையில்
ஒவ்வொரு நாளும் பணிக்கு வரும்போது ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் எங்களுக்கு சவால் விடுவார்.
எங்கள் பொருள்களை கஸ்டமர்கள் கண்ணோட்டத்தில் காண வேண்டுமென்று
அதாவது புதிய கஸ்டமர்கள்
சந்தேகம் மற்றும் ஏமாறும் பயமும் உள்ள கஸ்டமர்களின் கண்ணோட்டத்தில்.
அவர்கள் நவீன நுட்பப் பொருளை ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்ப்பவர்கள்
அது உடனடியாக பயன்படுமென நம்புபவர்கள்.
அவர் அதை "என்றும் கற்பவர்களாக நிற்பது" என்றார்
நாங்கள் சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவதை உறுதிப் படுத்தினார்.
புது கஸ்டமருக்காக அவைகளை சுலபம், வேகம் மற்றும் தொடர்ச்சியோடு உருவாக்க சொன்னார்
இது IPOD ன் மிக ஆரம்ப நாட்களிலிலானதால். எனக்கு தெளிவாக நினைவிலிருக்கிறது
இங்கே பாருங்கள் - 1990 களில்
நுட்பக் கருவிகளில் நான் பயித்தியமாக இருந்தவன்
அதி நவீன நுட்பக் கருவியொன்று வெளியானவுடன் அதை வாங்க கடைக்கு விரைவேன்
எவ்வளவு சிரமமானாலும் கடைக்கு செல்வேன்
வாங்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு வருவேன். உடனே அதைத் திறந்து பார்ப்பேன்
அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய ஸ்டிக்கர் இருக்கும்
"உபயோகிக்கு முன் சார்ஜ் செய்யவும்" என்று
ஐயகோ ,
எனக்குள்ளே ஏமாற்றம்
பொருளை வாங்க நான் செலவழித்த நேரம் !
உபயோகிக்கு முன் சார்ஜ் செய்ய வேண்டுமாம் !
புதிய பொம்மையை இயக்க ஒரு யுகம் காத்திருக்க வேண்டும்
கிறுக்குத்தனமாக இருந்தது.
ஆனால் என்ன?
அப்போ எல்லாப் பொருள்களுமே அப்படித் தான்
அதில் பாட்டரி இருந்தால் நீங்கள்
உபயோகிக்கு முன் அதை சார்ஜ் செய்ய வேண்டும்.
ஸ்டீவ் அதைக் கவனித்தார்
பிறகு கூறினார்
"நம்முடைய பொருள்களுக்கு அவ்வாறு நடக்க விட மாட்டோம்."
ஆக, நாங்கள் என்ன செய்தோம்?
சாதாரணமாக "ஹார்ட் டிரைவ்" உள்ள பொருளாக இருந்தால்
தொழிற்சாலையில் அதை 30 நி. ஓட்டிப் பார்ப்பீர்கள்
அந்த ஹார்ட் டிரைவ் பல வருடங்கள் ஓடுமென்பதை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள.
அதை உபயோகிக்கப் போகும் கஸ்டமர்களுக்காக இதைச் செய்கிறோம்
ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நாங்கள் என்ன செய்தோம்?
அதை 2 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஓட்டினோம்
ஏன்?
முதலில் எங்களால் மேலும் தரமுள்ள பொருள்களைத் தயாரிக்க முடிந்தது
சுலபமாக சோத்தித்துப் பார்க்க முடிதது.
கஸ்டமர்கள் அதை விரும்புவதை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது
ஆனால் அதை விட முக்கியமாக
பெட்டியிலிருந்து எடுக்கும் போதே பாட்டரி முழு சார்ஜுடன் இருந்தது.
பயன்படுத்த தயாராக.
ஆவலுடன் பொருளை வாங்கிய அந்தக் கஸ்டமர்
உடனே பொருளைப் பயன்படுத்த தொடங்கலாம்.
அத சிறப்பாக, பயனுள்ளதாக இருந்தது.
மக்களுக்கு பிடித்திருந்தது
இன்று கிட்டத்தட்ட பாட்டரியில் வேலை செய்யும் எல்லாப் பொருள்களும்
முழு சார்ஜுடன் வெளி வருகிறது
ஹார்ட் டிரைவ் இல்லாவிட்டாலும் கூட.
ஆனால் அப்பொழுதே நாங்கள் அதை கவனித்து அதற்குத் தீர்வும் கண்டோம்.
இ ப்பொழுது எல்லோருமே அதைச் செய்கிறார்கள்.
இனிமேல் "உபயோகிக்கு முன் சார்ஜ்" என்பது கிடையாது
நான் இதையெல்லாம் ஏன் உங்களிடம் சொல்கிறேன்?
தென்படாத பிரச்சினைகளத் தேட வேண்டுமென்பதற்காக.
தெள்ளத் தெரியும் பிரச்சினைகளை மட்டுமல்ல இது மிக முக்கியம்
பொருள்களின் டிஸைனில் மட்டுமல்ல செய்யும் எல்லா விஷயங்களிலும்
இங்கே பாருங்கள், நம்மைச் சுற்றி தென்படாத பல பிரச்சினைகள் உள்ளன
நாம் தீர்வு காணக் கூடியவைகள்
ஆனால் அவைகளை நாம் முதலில் காண வேண்டும், பிறகு உணர வேண்டும்
உங்களுக்கு ஆலோசனைகள் தர சற்று தயங்குகிறேன்
நரம்பு விஞ்ஞானம் அல்லது மனவியல் பற்றி.
TED சமூகத்தில் மிக்க அனுபவமுள்ள பலர் இருக்கிறார்கள்
நான் ஒரு காலத்திலும் அறிய முடியாத பல விஷயங்கள் அவர்களுக்கு தெரியும்
ஆனால் நான் செய்யும் சிலவற்றை உங்களுக்கு சொல்கிறேன்
பழகிப் போவதை எதிர் கொள்ள நாம் எல்லோருமே இதைச் செய்யலாம்
முதல் யோசனை: உங்கள் பார்வை பரவலாக இருக்க வேண்டும்.
நீங்கள் ஒரு பிரச்சினைக் கையாளும்போது
அந்தப் பிரச்சினை ஏற்பட்டதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம்
சில சமயங்களில் , பிரச்சினைக்குப் பின்பும் பல படிகள் இருக்கும்
நீங்ககள் சற்றுப் பின் தள்ளி நின்று பரந்த பார்வையோடு காணும்போது
ஒருகால் சில மாற்றங்கள் செய்ய முடியலாம்
பிரச்சினை வரு முன்
ஒருகால் அவைகளை இணைக்கலாம்
ஒருகால் அவைகளை மொத்தமாக அகற்றி அதை மேம்படுத்தலாம்
உதாரணம் - வெப்ப- மானியை எடுதது கொள்ளுங்கள்
1900 களில் அவைகள் முதலில் வெளி வந்த போது உபயோகிப்பது சுலபமாக இருந்தது
அவைகளை கூட்டலாம் அல்லது குறைக்கலாம்
மக்கள் அதைப் புரிந்து கொண்டார்கள்
ஆனால் 1970 களில்
மின்சக்தி தட்டுப்பாடு தாக்கிய போது
மின்சக்தியைச் சேமிப்பது பற்றி கஸ்டமர்கள் நினைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
ஆகையால் என்ன நடந்தது?
வெப்ப - மானி டிஸைனர்கள் மானியில் ஒரு புதிய அம்சம் சேர்த்தார்கள்
மானியை கூட்டிக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக
நீங்கள் அளவை நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம்
எந்த நேரத்திற்கு எந்த வெப்ப நிலை வேண்டுமோ அதன் படி.
நல்ல அம்சமாகத் தோன்றுகிறதல்லவா?
ஒவ்வொரு வெப்ப மானியும் இந்த அம்சத்தை சேர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தது.
ஆனால் எவரும் மின்சக்தியை மிச்சப்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை
ஏன் அப்படி?
ஏனெனில் மக்களால் வருங்காலத்தைக் கணிக்க முடியவில்லை
ஒவ்வொரு பருவத்திலும் என்ன மாற்றங்கள் நிகழுமென்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை
ஒரு வருடம் போல் மற்றது இல்லையே.
அதனால் ஒருவரும் மின்சக்தியை மிச்சப் படுத்தவில்லை
பிறகு என்ன நடந்தது?
வெப்ப மானி டிஸைனர்கள் திரும்பினர் டிஸைன் பலகைக்கு
அளவு நிர்ணயத்தை கவனத்துடன் ஆய்ந்தார்கள்
நுகர்வோருடன் தொடர்பை மேம்படுத்தினார்கள்
ஆவணத் தயாரிப்பை மேம்படுத்தினார்கள்
இருந்தாலும் , பல வருடங்கள் பொறுத்தும் மக்களால் மின்சக்தி சேமிக்க முடியவில்லை
ஏனெனில் அவர்களால் பருவ மாற்றங்களைக் கணிக்க முடியவில்லை
ஆகையால் நாங்கள் என்ன செய்தோம்?
திட்டமிடுவதற்கு பதிலாக இயந்திரமே கற்றுக் கொள்ளும் படிமுறையை அமைத்தோம்
மானியை கூட்டி குறைக்கையில் இயந்திரம் குறித்துக் கொள்ளும்.
நீங்கள் விழித்தெழும்போது விரும்பும் வெப்ப நிலை என்ன?
வெளியே செல்கையில் விரும்புவது எது?
என்ன நடந்தது தெரியுமா?
அது பயனளித்தது.
திட்டமிடாமலேயே மக்கள் மின்சக்தியை சேமித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
உங்கள் பணி என்ன என்பது ஒரு பொருட்டேயல்ல.
நீங்கள் சற்று பின் தள்ளி நின்று எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் கவனித்தால்
அவைகளை தவிர்ப்பதற்கோ அல்லது மாற்றி அமைப்பதற்கோ வழி தென்படலாம்
உங்களால் செய்முறையை எளிதாக்க முடியலாம்.
ஆகையால் என் முதல் ஆலோசனை: அகன்று பாருங்கள்.
இரண்டாவது : நெருங்கி நின்று பாருங்கள்
என் மேன்மையான ஆசான்களில் ஒருவர் என் தாத்தா
உலகம் பற்றி அனைத்தையும் கற்பித்தார்
பொருள்கள் எப்படித் தயாரிக்கப்படுகின்றன, எப்படி பழுது பார்க்கப்படுகின்றன,
ஒரு செயல் திட்டத்தை வெற்றிகரமாக்க தேவையான கருவிகள் மற்றும் நுட்பங்கள்.
மறையாணிகள் பற்றி அவர் சொல்லிய ஒரு கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது
ஒவ்வொரு பணிக்கும் சரியான மறையாணி தேர்ந்தெடுப்பதின் அவசியத்தை பற்றி கூறினார்
மறையாணிகளில் பல வகைகள் உள்ளன.
மரத்திற்கு, உலோகத்திற்கு, ஆதாரத்திற்கு கற்காரைக்கு என்று வேறு வேறு மறையாணிகள்
பட்டியல் நீண்டு கொண்டேபோயிற்று
பொருள்களை சுலபமாகப் பொருத்தும் வகையில் தயாரிப்பதே நம் பணி
நம் கஸ்டமர்கள் அனைவரும் அவர்களாகவே நிபுணர்களின் உதவியில்லாமல் செய்ய வேண்டும்
அதற்கு நாங்கள் என்ன செய்தோம்?
அன்று என் தாத்தா சொன்ன கதை என் ஞாபகத்திற்கு வந்தது
நாங்கள் சிந்தித்தோம்
" பெட்டியில் எவ்வளவு விதமான மறையாணிகளை வைப்பது""
இரண்டா, மூன்றா, நான்கா, ஐந்தா
சுவர்களிலும் பற்பல வகைகள் இருக்கின்றனவே?"
ஆகையால் அது பற்றி சிந்த்தித்து உகப்பான தேர்வு செய்தோம்,
பெட்டியில் போட நாங்கள் முடிவு செய்தது மூன்று விதமான மறையாணிகள்
இந்தப் பிரச்சினைக்கு இதுவே தீர்வு என நினைத்தோம்
ஆனால் இல்லையென்று தெரிய வந்தது
நாங்கள் பொருள்களை அனுப்பினோம்
கஸ்டமர்களுக்கு சிறந்த அனுபவம் கிட்டவில்லை
ஆகையால் என்ன செய்தோம்?
திரும்பவும் வரைப் பலகைக்கு சென்றோம்
நாங்கள் செய்தது சரியில்லை என்று தெரிந்த உடனேயே.
முடிவில் ஒரு விசேஷமான மறையாணியை வடிவமைத்தோம்
எங்கள் முதலீட்டாளர்களுக்கு ஒரே கோபம்
"நீங்கள் ஒரு சிறிய ஸ்கூருவுக்காக ஏன் இவ்வளவு நேரம் வீணடிக்கிறீர்கள்.
விற்பனையில் கவனம் செலுத்துங்கள்" என்றனர்
" இது சரியானால் விற்பனை அதிகமாகும்." என்று நாங்கள் சொன்னோம்.
அவ்வாறே நடக்கவும் செய்தது.
அந்த சிறிய விசேஷ மறையாணியால் பெட்டியில் ஒரே ஒரு மறையாணி மட்டுமே,
அதை சுலபமாகப் பொருத்தி சுவற்றில் மாட்டி விடலாம்
எனவே நமக்கு சட்டென்று புலப்படாத சின்ன விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தி
நான் சொன்னது போல் அதைக் காண்கிறோம்.
"இவைகள் முக்கியமானவைகளா?
இது போல் தான் எப்பொழுதும் செய்ய வேண்டுமா?
ஒருகால் இவைகளுக்கு வேறு தீர்வுகள் உள்ளனவா?
என்னுடைய கடைசி ஆலோசனை: இளமையாக சிந்தியுங்கள்
என் மூன்று குழந்தைகளும் ஒவ்வொரு நாளும் சுவாரசியமான கேள்விகளைக் கேட்கின்றன.
கேள்விகள் இது போன்றவைகளாக இருக்கும்.
"ஏன் கார்கள் சாலை மேலே பறக்கக் கூடாது?'
"என் ஷூக்களுக்கு நாடாவிற்கு பதிலாக ஏன் வெல்க்ரோ போடக் கூடாது?"
சில கேள்விகள் சுட்டியாகவே இருக்கும்
அன்றொரு நாள் என் மகன் என்னருகில் வந்தபோது சொன்னேன்
"ஓடிப் போய் தபால் பெட்டியில் தபால் உள்ளனவா என்று பார்க்கிறாயா?"
அவன் என்னை வினோதமாக பார்த்து சொன்னது:
" ஏன் தபால் பெட்டியே பார்த்துக் கொண்டு தபால் உள்ளதா என்று தெரிவிக்கக் கூடாது?"
நான் திகைத்துப் போய் ," நல்ல கேள்வி தான் என்றேன்."
அவர்கள் டன் கணக்கில் கேள்விகள் கேட்கலாம்
சில நேரங்களில் நம்மிடம் சரியான விடைகள் இல்லையென்று தெரிகிறது.
நாம் சொல்கிறோம், " அது தான் உலகம். அப்படித்தான் மகனே". என்று
நாம் எந்த அளவிற்கு விஷயங்களில் ஈடுபடுகிறோமோ
அந்த அளவிற்கு அது நமக்கு பழகிப் போய் விடுகிறது
ஆனால் குழந்தைகள் அவ்வளவு நாட்கள் இல்லாததால்
விஷயங்கள் பழகிப் போவதில்லை
ஆகையால் பிரச்சினைகள் வரும்போது
உடனே தீர்வுக்கு விழைகிறார்கள்
சில சமயங்களில் சிறந்த தீர்வுகளும் காண்கிறார்கள்
உண்மையாகவே சிறந்த தீர்வுகள்
ஆகையால் என் இதய பூர்வமான ஆலோனை: உங்கள் குழுவில் இளம் நபர்கள் இருக்கட்டும்
அல்லது இளமையான மனதுடையவர்கள்
ஏனெனில் அந்த இளம் மனதுகள் இருந்தால்
அறையிலுள்ள எல்லோரையும் இளமையாகச் சிந்திக்கச் செய்வார்கள்
பிகாஸோ ஒரு முறை கூறினாராம் : "ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு கலைஞன்.
ஆனால் அவனோ அவளோ வளர்ந்த பிறகு கலைஞனாக இருப்பது தான் பிரச்சினை."
நாம் எல்லோரும் முதன் முதலில் உலகத்தை பார்க்கையில் அதை இன்னும் தெளிவாக கண்டோம்.
அதாவது வாழ்க்கையின் பல பழக்கங்கள் குறுக்கிடும் முன்.
திரும்பவும் அங்கு செல்வதே நமக்கான சவால்
அந்த பிரச்சினைகளை உணர்வது
சின்ன விஷயங்களைக் கூட தீர்க்கமாக பார்ப்பது
அகலமாகப் பரந்த பார்வை பெறுவது
கிட்ட இருந்து பார்ப்பது
இளமையாகச் சிந்திப்பது
நாம் என்றும் கற்பவர்களாகவே இருப்போம்
அது சுலமல்ல
அதற்காக பாடுபட வேண்டும்
உலகத்தை பார்க்கப் பழகிய விதத்திலிருந்து மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்
அப்படி நாம் செய்தால்
நம்மால் சில ஆச்சரியமான விஷயங்களை செய்ய முடியும்
எனக்கு அது பொருள்களின் மேம்பாடான வடிவமைப்பு
உங்களுக்கு அது வேறாக இருக்கலாம். சக்தி மிக்க ஏதோ ஒன்று
ஒவ்வொரு நாளும் எழும்போது நமக்கு விடுத்துக் கொள்ளும் சவால்
" இவ்வுலகை மேலும் சிறப்பாக எப்படி உணர்வேன்?
அதைச் செய்தோமானால், ஒருகால்,,,,,,, ஒருகால்
அந்த மடத்தமான ஸ்டிக்கர்களை ஒழித்து விடலாம்.
உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி
(கர கோஷம்)