Het is erg moeilijk
om aan het eind van een conferentie als deze te spreken,
omdat iedereen heeft gesproken. Alles is reeds gezegd.
Dus ik dacht dat het behulpzaam zou zijn om ons te herinneren
aan enkele van de dingen die hier gebeurd zijn,
en misschien wat ideeën te geven om mee te nemen,
om te gebruiken en mee te werken.
Dat wil ik graag doen.
We kwamen hier om te praten over "Afrika: het volgende hoofdstuk."
Maar we praten over "Afrika: het volgende hoofdstuk"
omdat we kijken naar het oude en het huidige hoofdstuk,
en we zeggen dat het niet zo goed gaat.
Het beeld dat ik je eerder liet zien. Dit beeld van droogte, dood en ziekte
is wat we meestal zien.
Wat we willen zien, is "Afrika: het volgende hoofdstuk",
en dat is dit: een gezonde, lachende, mooie Afrikaan.
Ik denk dat we moeten onthouden wat we gehoord hebben
gedurende de hele conferentie,
alle belangrijke statistieken die gegeven werden
over onze huidige positie,
over hoe het continent het veel beter doet.
Het belang daarvan is dat we een platform hebben om op te bouwen.
Ik ga hier niet teveel tijd aan besteden --
alleen om je geheugen wat op te frissen.
We zijn hier voor "het volgende hoofdstuk", omdat er
voor het eerst een echt platform is om op te bouwen.
Het gaat echt de goede kant op.
Het continent groeit onverwacht snel.
Na decennia van 2%, zitten we nu op 5%,
en de projectie is zelfs 6 of 7%.
De inflatie is gedaald.
Externe schuld -- waarover ik een lang verhaal kan vertellen
omdat ik zelf gewerkt heb aan een van de grootste schulden van het continent --
is dramatisch gedaald.
Zoals je ziet, is het gedaald
van bijna 50 miljard naar ongeveer 12 of 13 miljard.
Dat is een enorme prestatie.
We hebben reserves opgebouwd. Waarom is dat belangrijk?
Omdat het onze economieën laat zien en onze munten,
en een platform biedt waar mensen kunnen plannen en bouwen, inclusief bedrijven.
We hebben ook aanwijzingen gekregen dat dit allemaal verschil maakt
omdat private investeringen toegenomen zijn.
Ter herinnering --
ik weet dat je deze statistieken eerder zag --
van bijna 6 miljard zitten we nu op zo'n 18 miljard,
In 2005: overschrijvingen
-- ik neem enkel Nigeria --
namen dramatisch toe.
In vele andere landen gebeurt dit eveneens.
Waarom is dit belangrijk? Omdat het vertrouwen laat zien.
Als jouw mensen in de diaspora
hun geld terugbrengen,
laat dat anderen zien: kijk,
er begint vertrouwen te ontstaan in je land.
In plaats van een uitstromen hebben we nu netto instromen.
Waarom is dit allemaal belangrijk?
Het is belangrijk dat we dit platform bouwen,
dat president Kikwete en andere leiders zeggen:
"We moeten iets veranderen."
Want we staan voor een uitdaging.
62% van onze bevolking is nu jonger dan 24.
Wat betekent dit?
Het betekent dat we nu moeten focussen op hoe onze jeugd
productief gaat zijn in hun levens.
Je moet je richten op het creëren van banen,
gezondheid veiligstellen, en opleidingen verzorgen.
Maar vooral dat ze productief bezig zijn in hun leven,
en dat ze de productieve omgevingen creëren
in onze landen, die dingen mogelijk maken.
Om dit te ondersteunen ben ik, sinds ik
de regering heb verlaten,
een opiniebureau gestart in Nigeria.
De meeste landen hebben niet eens opiniepeilingen.
Mensen hebben geen stem.
Je weet niet wat mensen willen.
We vroegen ze recentelijk wat ze het belangrijkste vonden.
Zoals in alle andere landen waar dit gedaan is,
vindt men banen het belangrijkste.
Ik kom hier later op terug.
Maar voordat ik bij deze dia kom, wilde ik jullie dit laten zien...
..en zeggen dat voor mij het volgende stadium van het bouwen van dit platform
om vooruit te komen --
en we moeten het niet bagatelliseren...
Slechts 5, 6, 7 jaar geleden
konden we niet eens praten over het volgende hoofdstuk, want we zaten nog in het oude.
We stonden stil.
De economieën groeiden niet.
We hadden een negatieve groei per hoofd.
De macro-economische structuur en het fundament
voor vooruitgang was er niet eens.
Laten we dus niet vergeten hoeveel moeite het gekost heeft,
inclusief alle dingen die we in Nigeria probeerden.
Je eigen programma creëren voor corruptiebestrijding,
bouwen van instituten, stabiliseren van de macro-economie.
Dus nu hebben we dit platform waarop we kunnen bouwen.
Het brengt ons naar het debat dat hier gevoerd werd:
hulp versus private sector, hulp versus handel etc.
Iemand stond op om te zeggen dat een van de frustrerende dingen
is dat het een simplistisch debat was.
Dat is niet waarover het debat moest gaan.
Dat is het voeren van het verkeerde debat.
Het punt is: hoe krijgen we een partnerschap van regeringsdonors
de privé-sector en gewone Afrikaanse mensen
die hun leven in eigen handen nemen?
Hoe combineren we dit allemaal?
Om ons continent vooruit te helpen, om al het nodige te doen
waarover ik het had -- jonge mensen aan een baan helpen.
Om creativiteit te porren op dit continent,
zoals veel van wat je hier zag.
Dus ik vrees dat we een beetje het verkeerde debat hebben gevoerd.
We moeten teruggaan en zeggen:
wat is de combinatie van al deze factoren
die het resultaat zal opleveren dat we willen? (Applaus)
En ik wil je wat zeggen.
Voor mij is het thema van hulp --
ik vind niet dat Afrikanen helemaal naar de andere kant moeten omslaan
en zich slecht voelen over hulp.
Afrika heeft de andere landen hulp gegeven.
Mo Ibrahim zei in een debat waar we waren
dat hij ervan droomt dat Afrika ooit hulp zal verstrekken.
Ik antwoordde: "Mo, je hebt gelijk. Maar we hebben het al gedaan!
Engeland en Amerika hadden niet gebouwd kunnen worden zonder Afrika's hulp."
(Applaus)
Het zijn alle grondstoffen die uit Afrika gehaald zijn,
inclusief menselijke, die deze landen hebben gebouwd!
Dus als ze iets teruggeven, moeten we niet defensief worden.
Dat is het punt niet.
Het punt is hoe we datgene aanwenden wat we terugkregen.
Hoe gebruiken we het?
Wordt het effectief aangewend?
Ik wil jullie een klein verhaal vertellen.
Waarom ik hulp niet erg vind, als we het goed benutten.
Van 1967-1970 woedde in Nigeria de Biafra-oorlog.
Midden in die oorlog was ik 14 jaar.
We besteedden veel tijd met mijn moeder aan koken.
Voor het leger -- mijn vader was brigadier in het leger.
We waren aan de Biafra-zijde.
We aten nog maar 1x per dag, constant op de vlucht,
maar we hielpen waar we konden.
Op een gegeven moment, in 1969, stonden we er heel slecht voor.
We aten al bijna niets meer op een dag.
Mensen, kinderen stierven aan kwashkiorkor.
Ik weet zeker dat de wat ouderen zich
de foto's nog herinneren.
Ik zat daar middenin.
Mijn moeder kreeg twee of drie dagen een spijsverteringsziekte.
We dachten dat ze doodging.
Mijn vader was er niet.
Hij zat in het leger.
Dus ik was de oudste in huis.
Mijn zusje kreeg malaria.
Ze was drie jaar en ik was 15.
Ze had zo'n hoge koorts. We probeerden alles.
Het zag ernaar uit dat het niet ging helpen.
Tot ik hoorde dat 10 km verderop een arts was, die mensen onderzocht
en ze medicijnen gaf.
Ik bond mijn zusje op mijn rug -- gloedheet --
en ik liep 10 kilometer met haar op mijn rug.
Het was vreselijk heet. Ik had honger.
Ik was bang omdat ik wist dat haar leven afhing
van het bereiken van die vrouwelijke arts.
Ik liep 10 kilometer, één voet voor de andere...
Ik kwam aan en zag een enorme massa mensen.
Bijna duizend mensen waren daar, en belaagden de deur.
Ze deed dit in een kerk. Hoe kwam ik binnen?
Ik moest tussen de benen van de mensen kruipen
met mijn zusje op mijn rug gebonden,
op zoek naar een raam.
Terwijl zij de deur belaagden,
klom ik door het raam.
Die vrouw zei me dat het net op tijd was.
Tegen de tijd dat we die hal in sprongen, bewoog ze nauwelijks.
Ze gaf haar een spuit met chloroquine en
-- het moet rehydratie zijn geweest --
en wat andere behandelingen, en zette ons in een hoek.
Na zo'n drie of vier uur begon ze te bewegen.
Toen depten ze haar af, want ze begon te zweten.
Dat was een goed teken.
Toen kwam mijn zusje bij.
Zo'n vijf of zes uur later zei ze dat we naar huis konden.
Ik bond haar op mijn rug.
Ik liep de tien km terug en het was de kortste wandeling die ik ooit maakte.
Ik was zo blij -- (Applaus) -- dat mijn zusje leefde!
Nu is ze 41 jaar, moeder van drie kinderen,
en een arts die levens van anderen redt.
Waarom vertel ik dat? Ik vertel dat omdat...
als jij het bent die betrokken is,
kan het je niet schelen of het hulp is.
Het kan je niet schelen wat het is! (Applaus)
Je wilt alleen maar dat die persoon in leven blijft!
Nu op een minder sentimentele noot: het redden van levens --
wat sommige hulp die we krijgen doet op dit continent --
als je het leven redt van een boer, een leraar, een moeder...
dragen ze productief bij aan de economie.
Als econoom kun je ook naar die kant van het verhaal kijken.
Deze mensen zijn instrumenten van productiviteit in de economie.
Dus als we mensen redden van HIV/AIDS of malaria,
betekent dat dat ze de economische basis van productie kunnen vormen.
Anderzijds, zoals iemand gisteren zei:
als we het niet doen, en ze gaan dood,
worden hun kinderen een last voor de maatschappij.
Dus zelfs van een economisch standpunt,
los van het sociale en humanitaire,
moeten we nu levens redden.
Dus dat is een van de redenen, uit persoonlijke ervaring, dat ik zeg:
laten we die ontvangen middelen naar iets productiefs sluizen.
Echter, ik zal je ook vertellen dat ik niet geloof
dat dit het enige antwoord is.
Daarom zei ik dat het debat moet verbeteren.
We moeten het goed benutten...
Wat is er in Europa gebeurd?
Weten jullie dat Spanje -- deel van de EU--
10 miljard dollar kreeg van de rest van de EU?
Middelen die hen gegeven werden --
en schaamden de Spanjaarden zich hierom? Nee!
De EU gaf ze 10 miljard. Waar werden die gebruikt?
Ben je recentelijk in zuidelijk Spanje geweest? Overal wegen.
Overal infrastructuur.
Dankzij dit heeft heel Zuid Spanje zich ontwikkeld
tot een diensten-economie.
Wist je dat Ierland 3 miljard dollar aan hulp heeft gehad?
Ierland is nu een van de snelst-groeiende economieën in de EU
Veel mensen, zelfs uit andere delen van de wereld,
gaan erheen om een baan te vinden.
Wat deden ze met die 3 miljard aan hulp?
Die gebruikten ze om een digitale snelweg te bouwen,
infrastructuur die ze in staat stelt
om te participeren
in de ICT-revolutie,
en banen te creëren in hun economie.
Ze zeiden niet: "Nou nee, we nemen dit niet aan."
Vandaag keert de EU veel hulp uit.
Mijn frustratie is dat als ze infrastructuur kunnen bouwen in Spanje --
wegen, snelwegen en andere zaken...
dan zeg ik, waarom weigeren ze diezelfde hulp
om infrastructuur te bouwen in onze landen? (Applaus)
Als we ze vragen en vertellen wat we nodig hebben, is een van mijn hoofdbrekens
dat we teveel stichtingen hebben.
Nu praten we met de Wereldbank, het IMF, en verantwoordelijkheid,
enzovoort... en de EU.
We hebben ook individuele burgers met een hoop geld --
sommigen van hen in dit publiek, met privé-stichtingen.
Op een dag hebben die stichtingen zo veel geld
dat ze de officiële hulp die gegeven wordt, inhalen.
Ik ben erg dankbaar voor wat ze
allemaal proberen te doen voor het continent --
maar ik ben ook bezorgd. Ik word wakker met een knagend gevoel in mijn maag, want ik zie
een nieuwe lichting ondernemers in hulp op het continent.
Ze gaan ook van land tot land,
vaak op de zoek naar iets om te doen.
Maar ik vraag me af of hun assistentie
in de juiste richting wordt gestuurd.
Velen van hen zijn niet echt bekend met het continent.
Ze ontdekken het maar net.
Vaak zie ik geen Afrikanen met ze samenwerken.
Ze doen het in hun eentje! (Applaus)
En vaak krijg ik de indruk dat ze niet eens geïnteresseerd zijn
in de mening van Afrikanen die wellicht meer weten.
Ze willen ons bezoeken,
kijken wat er hier gebeurt en een beslissing nemen.
Misschien ben ik nu wat hard.
Maar ik maak me zorgen want dit geld is zo belangrijjk.
Aan wie leggen ze verantwoording af?
Zitten wij in hun raden wanneer ze beslissen
waar het geld heen moet? Zijn wij daar?
Gaan we dezelfde fouten maken als voorheen?
Hebben onze presidenten en leiders ooit
deze mensen bij elkaar geroepen en gezegd:
"Luister, jouw stichting en jouw stichting --
jullie hebben zoveel geld; we zijn dankbaar.
Ga zitten, dan vertellen we jullie waar het geld
het beste kan worden aangewend."
Hebben we dat gedaan? Het antwoord is neen.
Iedereen doet zijn eigen individuele ding.
En over tien jaar zijn er weer miljarden naar Afrika gegaan,
en we hebben nog steeds dezelfde problemen.
Dat is wat ons dat hopeloze beeld geeft.
Ons onvermogen om te zeggen tegen deze mensen die geld brengen:
"Ga zitten."
We doen het niet omdat er zovelen zijn van ons. We coördineren niet.
We hebben de Bill Gatesen en de Sorossen
en iedereen die helpt, nog niet gebeld:
"Ga zitten. Laten we een conferentie houden.
Als continent zijn dit onze prioriteiten.
Hier kun je dit geld in stoppen."
Ze moeten niet als een ondernemer
eropuit trekken om te zien wat het beste is.
We proberen ze niet te stoppen...maar helpen om ons beter te helpen.
Wat mij tegenvalt, is dat we dit niet doen.
Over tien jaar hebben we hetzelfde verhaal,
en herhalen we dezelfde dingen.
Dus ons probleem is nu: hoe gebruiken we al het goede
dat onze kant uitkomt optimaal?
Hoe zorgen we dat de overheid fatsoenlijk samenwerkt
met deze private stichtingen, met de internationale organisaties,
en met onze privé-sector.
Ik geloof ook zeker in de private sector.
Maar die kan het niet alleen.
Dus we kunnen wellicht wat bruikbare ideeën bedenken.
Ze zeiden dat dit over het delen en verspreiden van ideeën gaat.
Dus waarom denken we niet aan het benutten van deze hulp?
Waarom zeggen we niet tegen degenen die ons helpen:
"Wees niet bang voor infrastructur.
Die gezondheid waaraan je werkt kan niet duurzaam zijn zonder infrastructuur.
Dat onderwijs zal beter werken
als we elektriciteit en spoorwegen hebben, enzovoort.
Die landbouw werkt beter met treinen om de goederen naar de markten te brengen.
Schrik er niet voor terug.
Investeer daar ook wat middelen in."
Dan kunnen we zien dat dit één combinatie is
van privaat, internationaal, multilateraal geld,
private sector en Afrikaanse, die we kunnen laten samenwerken
zodat hulp een ondersteuning kan zijn.
Meer kan hulp niet zijn.
Hulp kan onze problemen niet oplossen, daarvan ben ik overtuigd.
Maar ze kan als aanjager werken, en als we haar niet als zodanig gebruiken
hebben we gefaald.
Eén van de redenen waarom China ietwat populair is bij Afrikanen --
één van de redenen is niet omdat 'deze mensen stom zijn
en China hun grondstoffen komt weghalen.'
Het is omdat Chinezen van aanpakken weten.
Als je ze zegt: "We hebben hier een weg nodig",
dan helpen ze je die bouwen.
Ze schrikken niet terug voor infrastructuur.
De Chinese minister van Financiën antwoordde me
op mijn vraag wat we verkeerd doen in Nigeria:
"Jullie hebben slechts twee dingen nodig.
Infrastructuur, infrastructuur, infrastructuur en discipline.
Jullie zijn ongedisciplineerd." (Applaus)
En ik herhaal het voor het continent.
Infrastructuur en discipline.
Zodat we van hulp een katalysator kunnen maken.
Ik wil niet zeggen -- gezondheid en onderwijs --
die mag je ook verstrekken.
Maar het hoeft niet het één of het ander te zijn.
Laten we kijken hoe we hulp kunnen inzetten.
Eén idee.
Als tweede, voor de private sector,
mensen zijn bang om risico's te nemen op het continent.
Waarom kan een deel van de hulp niet gebruikt worden
voor garantiemechanismen, zodat mensen risico's kunnen nemen.
(Applaus)
En tot slot, want ze zijn allebei gaan staan, mijn tijd is op.
Is mijn tijd op?
Oké, laat ik mijn slagzin niet vergeten.
Eén van de dingen waaraan ik iedereen wil zien meewerken
is de ondersteuning van vrouwen, om banen te creëren. (Applaus)
Veel is hier gezegd over vrouwen, ik hoef het niet te herhalen.
Maar er zijn vrouwen die banen creëren.
We weten dat onderzoek heeft aangetoond
dat als je vrouwen de middelen geeft --
in feite is er een econometrische studie
de Wereldbank Review van 2000, die aantoont
dat middelen in vrouwenhanden leiden tot
gezondere kinderen, meer voor het huishouden, de economie enzovoort.
Dus een belangrijk punt om mee te nemen --
Ik zeg niet dat mannen niet belangrijk zijn --
als je de echtgenoten buitensluit, wat krijg je dan?
Ze komen thuis en zijn ontevreden,
en dat leidt tot moeilijkheden die we niet willen.
We willen niet dat mannen hun vrouw slaan
omdat ze geen baan hebben, enzovoort.
Maar, ik wil hier echt op hameren,
want de reden is dat mannen automatisch --
nou, niet automatisch, maar ze krijgen doorgaans meer steun.
Maar ik wil dat je je realiseert dat middelen
in de handen van Afrikaanse vrouwen krachtige gereedschappen zijn.
Er zijn mensen die banen scheppen.
Beatrice Gakuba heeft 200 banen gecreeërd in haar bloemenbedrijf in Rwanda.
We hebben Ibukin Awosika in Nigeria, met het stoelenbedrijf.
Ze wil uitbreiden.
Ze heeft nog 20 miljoen nodig.
Ze wil nog eens 100 - 200 banen creëren.
Dus neem van hier de vraag mee, hoe je gaat zorgen
dat er geld komt in de handen van de vrouwen
die klaar staan -- zakenmensen
die willen uitbreiden en meer banen willen creëren.
En tot slot, wat ga je doen
om deel te worden van deze samenwerking tussen hulp, overheid, private sector,
en de Afrikaan als een individu?
Dank je wel (Applaus)