Ik wed dat jullie allemaal bekend zijn met dit beeld van de oceaan,
maar het punt is:
het grootste deel ziet er beslist niet zo uit.
Onder de zonbeschenen oppervlaktewateren
is er een geheimzinnig rijk,
bekend als de schemerzone.
Tussen de 200 tot 1000 meter onder de oppervlakte
is er amper zonlicht.
Kleine deeltjes dwarrelen door de duisternis omlaag,
terwijl lichtflitsen aangeven
dat deze wateren vol leven zitten:
microben, plankton en vissen.
Ieder levend wezen hier heeft verbazingwekkende aanpassingen
aan de uitdagingen van zo'n extreem milieu.
Deze dieren ondersteunen toproofdieren,
zoals walvissen, tonijnen, zwaardvissen en haaien.
Er zou wel eens 10 keer zoveel biomassa aan vis kunnen zijn als gedacht.
Misschien wel meer dan de rest van de oceaan samen.
Er zijn ontelbaar veel onontdekte soorten in diepe wateren
en het leven in de schemerzone is verweven met het aardse klimaat.
Toch is de schemerzone vrijwel onontdekt.
We weten er nog zo weinig over.
Ik denk dat we dat kunnen veranderen.
Oceanografie trok me aan door precies dit soort uitdagingen.
Voor mij is dat de ideale combinatie van wetenschap, technologie en het onbekende,
waar zoveel grensverleggende ontdekkingen gedaan werden over het aardse leven.
Als student ging ik op expeditie op de Atlantische Oceaan
met een team wetenschappers
dat met behulp van een krachtige laser microscopisch kleine algen bestudeerde.
Het bizarre van deze reis
was dat we ontdekten wat iedereen volledig had gemist:
fotosynthetische cellen, kleiner dan iedereen voor mogelijk hield.
We weten nu dat deze kleine cellen
de meest voorkomende fotosynthetische organismen op aarde zijn.
We deden deze verbazende ontdekking, omdat we nieuwe technologie gebruikten
om het oceaanleven op een nieuwe manier te zien.
Ik ben ervan overtuigd dat de ontdekkingen die ons wachten in de schemerzone
net zo adembenemend zullen zijn.
We weten zo weinig over de schemerzone, omdat het moeilijk is haar te bestuderen.
De zone is zeer groot en reikt van de Noordpool tot de Zuidelijke Oceaan
en rond de hele planeet.
Ze is op iedere plaats weer anders.
Ze verandert snel, omdat het water en de dieren bewegen.
Ze is diep, donker en koud en de druk is er overal enorm.
Wat we wel weten is fascinerend.
Jullie denken misschien dat er enorme monsters op de loer liggen,
maar de meeste dieren zijn erg klein,
zoals deze lantaarnvis.
Deze ziet er woest uit en wordt borstelmondvis genoemd.
Geloof het of niet, dit zijn de meest voorkomende gewervelden op aarde
en vele zijn zo klein dat er een dozijn in deze buis past.
Het wordt nog interessanter,
want ondanks hun grootte zijn ze machtig, louter door hun aantallen.
Diepgaande sonar toont ons dat de dieren dichte lagen vormen.
Je ziet wat ik bedoel aan het rood en het geel
rond de 400 meter in deze data.
Deze laag kaatst zoveel geluid terug
dat men het aanzag voor de bodem.
Maar als we beter kijken kan dat niet,
want de laag is overdag diep
en ze komt 's nachts omhoog.
Dit patroon herhaalt zich dag na dag.
Dit is feitelijk de grootste dierlijke migratie op aarde.
Het gebeurt elke dag wereldwijd.
Ze bewegen door de oceanen in een enorme, levende golf,
want 's nachts reizen de dieren honderden meters
naar oppervlaktewateren om zich te voeden
en keren tijdens de dag terug naar de veiligere en donkere diepten.
Deze dieren en hun bewegingen verbinden oppervlakte en diepte
op belangrijke manieren.
De dieren voeden zich vlakbij de oppervlakte,
ze brengen koolstof uit hun voedsel in de diepte.
De koolstof kan achterblijven
en afgesloten zijn van de atmosfeer voor honderden of duizenden jaren.
Zo kan de migratie helpen
om koolstofdioxide uit de atmosfeer te houden
en de effecten te beperken van globale opwarming op ons klimaat.
Maar we hebben nog vele vragen.
We weten niet welke soorten migreren,
wat ze vinden om te eten,
wie probeert hen te eten
of hoeveel koolstof ze kunnen transporteren.
Ik ben een wetenschapper die het oceaanleven bestudeert.
Voor mij is nieuwsgierigheid een krachtige drijfveer,
maar er zijn ook andere motieven.
We moeten deze vragen snel beantwoorden,
omdat de schemerzone bedreigd wordt.
Fabrieksschepen hebben honderdduizenden
tonnen krill opgezogen.
Dit zijn garnaalachtige dieren.
Deze dieren worden vermalen tot visvoer
om aan de toenemende vraag naar zeedieren te voldoen
en voor voedselsupplementen zoals olie uit krill.
De industrie staat op het punt om grootschalig te gaan vissen
halverwege de oceaan,
waardoor er een soort schemerzone-goudkoorts kan ontstaan
buiten het bereik van nationale regulering van de visserij.
Dit kan onomkeerbare en wereldwijde invloed hebben
op het zeeleven en voedselketens.
We moeten de invloed van de visserij te snel af zijn
en eraan werken dit cruciale deel van de oceaan te begrijpen.
Op Woods Hole Oceanographic Institution
word ik gelukkig omringd door collega's die deze passie delen.
We staan samen klaar
een grootschalige verkenning te starten van de schemerzone.
We willen meteen beginnen met expedities in de Noord-Atlantische Oceaan,
waar we de grote uitdagingen aangaan
van het observeren en bestuderen van de opmerkelijke diversiteit.
Dit soort veelzijdige verkenningen
vraagt om nieuwe technologieën.
Ik zal een recent voorbeeld geven dat onze gedachtegang veranderd heeft.
Volgapparatuur via satellieten op dieren als haaien
laat nu zien dat veel toproofdieren
regelmatig diep duiken in de schemerzone om te eten.
En als we hun zwempatronen vergelijken met satellietdata,
komen we erachter dat hun voedselplekken
zijn verbonden met oceaanstromen en andere kenmerken.
We dachten vroeger dat deze dieren al hun voedsel in oppervlaktewater vonden.
We geloven nu dat ze afhankelijk zijn van de schemerzone.
Maar we moeten nog uitzoeken hoe ze de beste voedselplekken vinden,
wat ze daar eten
en hoezeer hun dieet afhangt van de soorten in deze zone.
We hebben ook nieuwe technologieën nodig om het klimaateffect te onderzoeken.
Ken je deze deeltjes nog?
Sommige worden geproduceerd door geleiachtige dieren salpen genaamd.
Salps slurpen als efficiënte stofzuigers plankton
en produceren snelzinkende poepbolletjes,
probeer dat eens 10 keer snel te zeggen,
poepbolletjes, die koolstof diep in de oceaan brengen.
We vinden soms salpen in enorme zwermen.
We moeten uitzoeken waar, wanneer, waarom en óf deze koolstofafvanging
een grote invloed heeft op het klimaat.
Om dit te kunnen, moeten we de technologische grenzen verleggen.
We zullen camera's gebruiken en slimme robots die monsters nemen,
om in de dieptes de geheime levens van dieren zoals salps te volgen.
We zullen geavanceerde sonar gebruiken
om erachter te komen hoeveel vissen en andere dieren daar beneden zijn.
We zullen DNA uit de omgeving sequencen in een soort forensische analyse
om erachter te komen welke soorten er zijn
en wat ze eten.
Met zoveel dat we nog niet weten over de schemerzone,
is er een bijna onbeperkte kans voor nieuwe ontdekkingen.
Kijk eens naar deze prachtige, fascinerende schepsels.
We kennen ze amper.
En stel je je eens voor hoeveel meer er daar beneden
op ontdekking wachten.
Er heerst een enorm enthousiasme hierover
in ons team van oceanologen, ingenieurs en communicatiedeskundigen.
Ook is er een sterk gevoel van urgentie.
We kunnen de klok niet terugdraaien
voor de decennia van overbevissing in de vele gebieden
die ooit onuitputtelijk leken.
Zou het niet geweldig zijn om dit keer een ander pad te bewandelen?
De schemerzone is mondiaal gezien echt van iedereen.
We moeten dit gebied eerst kennen en begrijpen,
voordat we het verantwoordelijk kunnen beheren
en kunnen hopen op duurzame bevissing.
Dit is niet slechts een reis voor wetenschappers.
Het is voor ons allemaal,
omdat de besluiten die we samen nemen
in het volgend decennium
zullen bepalen hoe de oceaan
er de volgende eeuwen uitziet.
Dank jullie wel.
(Applaus)