Είναι 5 Αυγούστου 2010.
Μια τεράστια κατολίσθηση στο ορυχείο χαλκού Σαν Χοσέ στη βόρεια Χιλή
έχει εγκλωβίσει 33 άνδρες στα 800 μέτρα,
δυο φορές το ύψος του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ,
κάτω από ένα από τα σκληρότερα πετρώματα στον κόσμο.
Κατευθύνονται προς ένα μικρό καταφύγιο σχεδιασμένο για το σκοπό αυτό,
όπου επικρατεί αποπνικτική ζέστη, βρωμιά,
και αρκετό φαγητό για δύο άντρες για περίπου δέκα μέρες.
Στην επιφάνεια, δεν παίρνει πολλή ώρα στους ειδικούς
να συνειδητοποιήσουν πως δεν υπάρχει λύση.
Καμία μέθοδος διάτρησης δεν είναι ικανή να διαπεράσει πετρώματα
τόσο σκληρά και τόσο βαθιά αρκετά γρήγορα για να σωθούν οι ζωές τους.
Δεν είναι απολύτως σίγουρο πού βρίσκεται το καταφύγιο.
Δεν είναι γνωστό αν οι μεταλλωρύχοι είναι ζωντανοί.
Επίσης είναι άγνωστο ποιος είναι επικεφαλής.
Κι όμως, σε 70 ημέρες και οι 33 άντρες θα ανέβουν στην επιφάνεια ζωντανοί.
Η ιδιαίτερη αυτή ιστορία αποτελεί περίπτωση μελέτης
για τη δύναμη του συνασπισμού.
Τι είναι «συνασπισμός»;
Ο συνασπισμός είναι η συνεργασία στο πόδι.
Είναι συντονισμός και συνεργασία ατόμων
πέρα από σύνορα κάθε είδους,
-ειδικότητας, απόστασης, ζώνη ώρας, και ό,τι άλλο σκεφτείτε-
ούτως ώστε να επιτευχθεί πρόοδος.
Σκεφτείτε την αγαπημένη σας ομάδα, γιατί αυτό είναι διαφορετικό.
Οι ομάδες λειτουργούν ως σύνολο: η μαγεία οι ενέργειες που σώζουν αγώνες.
Οι αθλητικές ομάδες κερδίζουν επειδή προπονούνται.
Αλλά για να προπονείσαι πρέπει να έχεις σταθερά μέλη για καιρό.
Έτσι μπορείτε να δείτε το συνασπισμό ως...
Οι αθλητικές ομάδες είναι ο ορισμός της ομάδας,
ο επίσημος ορισμός.
Είναι σταθερές, δεμένες, με μικρό αριθμό αλληλοεξαρτώμενων ατόμων
που στοχεύουν να πετύχουν ένα κοινό αποτέλεσμα.
Σκεφτείτε τον συνασπισμό σαν ένα τυχαίο αγώνα στο πάρκο,
σε αντίθεση με την επίσημη καλοπροπονημένη ομάδα.
Τώρα ποιος πιστεύετε ότι θα κέρδιζε στα πλέι οφ;
Η απάντηση είναι προφανής.
Άρα γιατί μελετάω το συνασπισμό;
Επειδή είναι ο τρόπος που όλο και περισσότεροι από μας
καλούμαστε να εργαστούμε σήμερα.
Με αδιάκοπες ταχύρυθμες διαδικασίες σε παγκόσμιο επίπεδο,
τρομερά μεταβαλλόμενα ωράρια,
και μεγαλύτερη εξειδίκευση από ποτέ,
όλο και πιο πολλοί χρειάζεται να συνεργαστούμε με διαφορετικούς ανθρώπους
για να γίνει η δουλειά.
Δεν υπάρχει η πολυτέλεια σταθερών ομάδων.
Τώρα, όταν έχετε αυτή την πολυτέλεια, ασφαλώς, κάντε το.
Αλλά για την περισσότερη δουλειά που κάνουμε σήμερα,
δεν υπάρχει αυτή η επιλογή.
Ένα μέρος όπου αυτό ισχύει είναι τα νοσοκομεία.
Σ' αυτά έχω κάνει πολύ έρευνα για χρόνια.
Είναι γεγονός ότι τα νοσοκομεία πρέπει να είναι ανοικτά συνεχώς.
Και οι ασθενείς διαφέρουν.
Είναι διαφορετικοί με περίπλοκους και μοναδικούς τρόπους.
Ένας μέσος νοσηλευόμενος ασθενής έρχεται σε επαφή με περίπου 60 νοσηλευτές
στη διάρκεια της νοσηλείας του.
Προέρχονται από διαφορετικές βάρδιες, διαφορετικές ειδικότητες,
διαφορετικούς τομείς ειδίκευσης,
μπορεί να μην ξέρουν καν ο ένας το όνομα του άλλου.
Αλλά πρέπει να συντονιστούν για να λάβει ο ασθενής ποιοτική φροντίδα.
Και όταν δεν το καταφέρνουν τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τραγικά.
Προφανώς στον συνασπισμό, το διακύβευμα δεν είναι πάντα η ζωή και ο θάνατος.
Σκεφτείτε τι απαιτείται στη δημιουργία μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων,
μια βραβευμένη ταινία κινουμένων σχεδίων.
Είχα την τύχη να επισκεφθώ την Disney Animation
και να μελετήσω πάνω από 900 επιστήμονες, καλλιτέχνες,
παραμυθάδες, επιστήμονες υπολογιστών,
καθώς συνεργάζονταν σε μονίμως μεταβαλλόμενες ομάδες
για να δημιουργήσουν εκπληκτικά αποτελέσματα όπως το «Frozen».
Απλώς δουλεύουν μαζί, και ποτέ η ίδια ομάδα δύο φορές,
μην γνωρίζοντας τι θα συμβεί μετά.
Τώρα, το να φροντίζεις ασθενείς στα επείγοντα
και το να σχεδιάζεις ταινίες κινουμένων σχεδίων
είναι προφανώς πολύ διαφορετικές δουλειές.
Κι όμως, πέρα από τις διαφορές τους, έχουν πολλά κοινά.
Πρέπει να διαθέτεις διαφορετική εξειδίκευση σε διαφορετικές στιγμές,
δεν υπάρχουν προσυμφωνημένοι ρόλοι, προσυμφωνημένα παραδοτέα,
θα χρειαστεί να κάνεις πολλά πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ πριν,
και δεν μπορείς να τα κάνεις με σταθερή ομάδα.
Tώρα, αυτός ο τρόπος εργασίας δεν είναι εύκολος,
αλλά όπως είπα, είναι ο τρόπος που πρέπει να δουλεύουμε πολλοί από εμάς,
οπότε πρέπει να τον κατανοήσουμε.
Πιστεύω ότι χρειάζεται ιδιαιτέρως
σε δουλειές που είναι σύνθετες και απρόβλεπτες
και για την επίλυση μεγάλων προβλημάτων.
Ο Πολ Πώλμαν, ο διευθύνων σύμβουλος της Unilever, το έθεσε πολύ ωραία:
«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τόσο μεγάλα και απαιτητικά,
που γίνεται σαφές ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι,
συνεπώς αποτελεί πράξη σεμνότητας το να ξέρεις
ότι πρέπει να ζητήσεις βοήθεια».
Προβλήματα όπως η έλλειψη νερού και τροφής δεν μπορούν να λυθούν ατομικά,
ούτε καν από μεμονωμένες εταιρίες ή από μεμονωμένους τομείς.
Έτσι κινούμαστε προς τον πολύπλευρο συνασπισμό μεγάλης κλίμακας.
Πάρτε το παράδειγμα των έξυπνων πόλεων.
Ίσως έχετε ακούσει κάποια ρητορική:
πολυχρηστικός σχεδιασμός, κτίρια μηδενικού ενεργειακού αποτυπώματος,
έξυπνη κινητικότητα,
πράσινες, κατοικήσιμες, θαυμάσιες πόλεις.
Έχουμε το λεξιλόγιο, έχουμε το όραμα,
δεν αναφέρω καν την ανάγκη.
Έχουμε την τεχνολογία.
Δύο μαζικές τάσεις
-αστικοποίηση, γινόμαστε ταχέως ο πιο αστικοποιημένος πλανήτης,
και κλιματική αλλαγή-
αυξανόμενα απαιτούν από τις μεγαλουπόλεις
να γίνουν καθοριστικά πεδία καινοτομίας.
Παγκοσμίως σε πολλές τοποθεσίες, οι άνθρωποι συνασπίζονται
για να σχεδιάσουν και να δημιουργήσουν πράσινες, κατοικήσιμες, έξυπνες πόλεις.
Είναι μια τεράστια πρόκληση για καινοτομία.
Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό,
μελέτησα μια νεοφυή επιχείρηση
που αναπτύσσει λογισμικό για έξυπνες πόλεις -
καθώς αυτή συνεργαζόταν με έναν μεσίτη ακινήτων,
μερικούς πολιτικούς μηχανικούς, έναν δήμαρχο,
έναν αρχιτέκτονα, μερικούς χτίστες, κάποιες εταιρίες τεχνολογίας.
Στόχος τους να χτίσουν μια δοκιμαστική έξυπνη πόλη απ' το μηδέν.
Πέντε χρόνια μετά δεν είχαν κάνει κάποια αξιοσήμειωτη πρόοδο.
Έξι χρόνια, τίποτα ακόμα.
Φαινόταν ότι ο συνασπισμός διαφορετικών κλάδων
ήταν πραγματικά δύσκολος.
Λοιπόν...
Από αυτό το πρότζεκτ άθελά μας είχαμε ανακαλύψει
αυτό που ονομάζω «σύγκρουση επαγγελματικής κουλτούρας».
Οι μηχανικοί λογισμικού και οι μεσίτες σκέφτονται διαφορετικά,
πολύ διαφορετικά:
Άλλες αξίες, άλλα χρονικά περιθώρια, τα χρονικά περιθώρια είναι μεγάλη διαφορά,
και διαφορετική ορολογία, διαφορετική γλώσσα.
Συνεπώς δεν καταλαβαίνονται πάντα.
Νομίζω ότι είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα απ' ό, τι καταλαβαίνουμε οι πιο πολλοί.
Στην πραγματικότητα, νομίζω η σύγκρουση επαγγελματικής κουλτούρας
είναι ένα μείζον εμπόδιο στη δημιουργία του μέλλοντος που ονειρευόμαστε.
Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να κατανοήσουμε,
ένα πρόβλημα που πρέπει να βρούμε τρόπο να το ξεπεράσουμε.
Πώς είσαι σίγουρος ότι ο συνασπισμός πετυχαίνει,
ειδικά ο ευρύς συνασπισμός;
Αυτό το ερώτημα προσπαθώ να απαντήσω με την έρευνά μου
εδώ και χρόνια σε διαφορετικούς χώρους εργασίας.
Για να σας δώσω μια ιδέα της απάντησης στην ερώτηση αυτή,
ας πάμε πίσω στη Χιλή.
Στη Χιλή, γίναμε μάρτυρες δέκα εβδομάδων συνασπισμού
εκατοντάδων ανθρώπων,
διαφορετικών επαγγελμάτων, διαφορετικών εταιριών,
διαφορετικών τομέων, διαφορετικών εθνικοτήτων.
Καθώς αυτή η διαδικασία εκτυλισσόταν,
είχαν πολλές ιδέες, δοκίμασαν πολλά πράγματα,
πειραματίστηκαν, απέτυχαν,
βίωναν συντριπτική καθημερινή αποτυχία,
αλλά δεν το έβαζαν κάτω, επέμεναν,
και συνέχιζαν.
Πραγματικά, αυτό που παρατηρήσαμε εκεί
ήταν ότι μπόρεσαν να παραμείνουν ταπεινοί
μπροστά στην πραγματική πρόκληση που υπήρχε μπροστά τους,
περίεργοι, όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι,
ειδικά διαφορετικών ειδικοτήτων, καθώς και εθνικότητας,
ήταν πολύ περίεργοι για το τι κουβαλάει ο καθένας.
Πρόθυμοι να πάρουν ρίσκα για να μάθουν γρήγορα πώς θα ξεπεράσουν το πρόβλημα.
Και τελικά,
μετά απο 17 ημέρες σε αυτή την αξιόλογη ιστορία,
οι ιδέες έρχονταν από παντού.
Ήρθαν από τον Άντρε Σούγκαρετ, έναν λαμπρό μηχανικό εξόρυξης
που ορίστηκε από την κυβέρνηση να ηγηθεί της διάσωσης.
Ήρθαν από τη NASA.
Από της χιλιανές Ειδικές Δυνάμεις.
Από εθελοντές απ' όλον τον κόσμο.
Και ενώ πολλοί από μας, μαζί κι εγώ,
παρακολουθούσαμε από απόσταση,
εκείνοι έκαναν μια αργή, επίπονη πρόοδο με το βράχο.
Την 17η μέρα, έφτασαν στο καταφύγιο.
Ήταν μια αξιομνημόνευτη στιγμή.
Με μια πολυ μικρή τομή, μπόρεσαν να το βρουν
μέσω ενός πλήθους πειραματικών τεχνικών.
Για τις επόμενες 53 ημέρες,
εκείνη η στενή γραμμή ζωής θα αποτελούσε το μονοπάτι
από όπου τρόφιμα, φάρμακα και επικοινωνία θα ταξίδευαν,
ενώ πάνω από το έδαφος, για 53 μέρες ακόμα συνέχισαν τον συνασπισμό
για να βρουν έναν τρόπο να δημιουργήσουν μια πολύ μεγαλύτερη τρύπα
και για να σχεδιάσουν μια κάψουλα.
Αυτή είναι η κάψουλα.
Και τελικά την 69η μέρα, σ' ένα διάστημα 22 δραματικών ωρών,
κατάφεραν να βγάλουν έξω έναν-έναν τους μεταλλωρύχους.
Πώς όμως ξεπέρασαν τη σύγκρουση επαγγελματικής κουλτούρας;
Με μια λέξη, είναι η ηγεσία, αλλά θα γίνω πιο συγκεκριμένη.
Όταν ο συνασπισμός αποδίδει,
είσαι σίγουρος ότι κάποιοι ηγέτες,
ηγέτες κάθε επιπέδου,
έχουν πλήρη συνείδηση ότι δεν έχουν τις απαντήσεις.
Ας το πούμε «περιπτωσιακή ταπεινότητα». Είναι η κατάλληλη ταπεινότητα.
Δεν γνωρίζουμε πώς να το κάνουμε.
Είναι σίγουρο, όπως είπα πριν, ότι οι άνθρωποι ήταν πολύ περίεργοι
και αυτή η περιπτωσιακή ταπεινότητα
συνδυασμένη με περιέργεια
δημιουργεί μια αίσθηση ψυχολογικής ασφάλειας
που επιτρέπει να ρισκάρεις με αγνώστους,
γιατί ας το παραδεχτούμε:
Είναι δύσκολο να μιλήσεις και να ζητήσεις βοήθεια, σωστά;
Είναι δύσκολο να διατυπώσεις μια ιδέα που μπορεί να είναι χαζή ιδέα
αν δεν ξέρεις τα άτομα πολύ καλά.
Απαιτείται ψυχολογική ασφάλεια για να το κάνεις.
Έτσι κατάφεραν να ξεπεράσουν
αυτό που μου αρέσει να αποκαλώ τη βασική ανθρώπινη πρόκληση:
είναι δύσκολο να μάθεις αν ήδη ξέρεις.
Δυστυχώς είμαστε προγραμματισμένοι να νομίζουμε ότι ξέρουμε.
Γι' αυτό πρέπει να θυμίζουμε στους εαυτούς μας,
και γίνεται να το κάνουμε, να είμαστε περίεργοι.
Να είμαστε περίεργοι τι κουβαλάνε οι άλλοι.
Και ότι η περιέργεια γεννά και ένα είδος γενναιοδωρίας στην κατανόηση.
Αλλά υπάρχει και άλλο ένα εμπόδιο, που όλοι το ξέρετε.
Δεν θα ήσασταν στο δωμάτιο αυτό αν δεν το γνωρίζατε.
Για να το εξηγήσω, θα κάνω μια παράθεση της ταινίας «Όλα για το πτυχίο».
Επί τη ευκαιρία, έτσι πιστεύει το Χόλιγουντ
πρέπει να μοιάζει ένας καθηγητής του Χάρβαρντ. Γίνετε εσείς οι κριτές.
Ο καθηγητής στην περίφημη σκηνή.
Καλωσορίζει τους πρωτοετείς στη νομική, λέγοντας,
«Κοιτάξτε αριστερά. Κοιτάξτε δεξιά. Ένας από σας δεν θα 'ναι εδώ του χρόνου».
Τι μήνυμα τους πέρασε; «Ή εγώ ή εσύ».
Για να επιτύχω εγώ, εσύ πρέπει να αποτύχεις.
Δεν πιστεύω ότι πολλοί οργανισμοί καλωσορίζουν πλέον τους καινούργιους έτσι,
αλλά ακόμη κι έτσι
πολλές φορές οι άνθρωποι καταλήγουν με αυτό το μήνυμα ανεπάρκειας.
Ή εγώ ή εσύ.
Είναι δύσκολο να συνασπιστείς αν βλέπεις ακούσια τους άλλους ως ανταγωνιστές.
Άρα πρέπει να ξεπεραστεί και αυτό επίσης,
και όταν ξεπεραστεί, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.
O Αβραάμ Λίνκολν είπε κάποτε,
«Δεν μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος πολύ. Πρέπει να τον γνωρίσω καλύτερα».
Σκεφτείτε το!
Δεν μου αρέσει, σημαίνει ότι δεν τον ξέρω επαρκώς.
Είναι αναπάντεχο.
Οφείλω να πω ότι αυτή είναι η στάση που χρειάζεστε
για έναν αποτελεσματικό συνασπισμό.
Ατομικά, μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα.
Αλλά όταν κάνουμε ένα βήμα πίσω και επικοινωνήσουμε με άλλους,
μπορούν να συμβούν θαύματα.
Μεταλλωρύχοι μπορούν να διασωθούν, ασθενείς να σωθούν,
πανέμορφες ταινίες μπορούν να δημιουργηθούν.
Για να φτάσεις εκεί, δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερη συμβουλή:
Κοίτα αριστερά, κοίτα δεξιά.
Πόσο γρήγορα μπορείς να εντοπίσεις τα μοναδικά ταλέντα, τις ικανότητες,
και τις ελπίδες του διπλανού σου,
και πόσο γρήγορα με τη σειρά σου μπορείς να εκφράσεις αυτό που κουβαλάς;
Γιατί για να συνασπιστούμε
και να φτιάξουμε το μέλλον που ξέρουμε ότι είναι εφικτό
και που κανείς δεν μπορεί μόνος του, αυτή τη στάση χρειαζόμαστε.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)