11 Eylül'ün üzerinden neredeyse 20 yıl geçti.
Bulunduğumuz konumu sorgulama
ve durup düşünme vakti geldi.
Kendimize şunu sormanın vakti;
o trajik olayların ardından yaptığımız
varsayımlar ve kurduğumuz ilkeler
bizi gerçekten daha güvenli yaptı mı?
Hem Avrupa hem de Amerika'daki topluluklarımızı
daha güçlü yaptılar mı?
Hayatım boyunca güvenlik ve koruma alanında çalıştım
ve şu an her zamankinden daha çok eminim ki,
güvenliğimiz hakkında düşünüş ve davranış şeklimizi
kökünden değiştirmeliyiz, özellikle uluslararası güvenliğimiz yönünden.
Uluslararası güvenlik derken aslında demek istediğim,
ülkelerimizi dışarıdan gelebilecek
tehditlere karşı nasıl hazırladığımız
ve vatandaşlarımızı nasıl koruduğumuz.
İkisine birden giden yol,
sivilleri korumaya yönelmek,
hem kendi ülkemizdekileri
hem de güvenlikleri konusunda sorumlu olduğumuz kişileri.
Bu fikir son 20 yıldır geliştirdiğimiz
güvenlik nedir ve nasıl sağlanır konulu klişelerin
biraz dışında olabilir,
ama o hikâye kusurlu, daha da kötüsü artık ters tepiyor.
Son 20 yıldır,
hem ABD hem de Avrupa'da,
güvenliği sıfır toplamlı oyun şeklinde konuşmak zorunda olduğumuzu kabul ettik,
sanki güvenliğimizi arttırmanın tek yolu değerlerden ve haklardan
ödün vermekmiş gibi; güvenlik karşılığında insan hakları,
güvenlik karşılığında özgürlük ve gelişim.
Bu hatalı bir karşıtlık.
Bu böyle yürümüyor.
Şunu kavramalıyız ki;
güvenlik ve insan hakları birbirine karşıt değerler değil,
aslında birbiriyle bağlantılı değerler.
Sonuçta, en temel insan hakkı
yaşama ve şiddetten korunma hakkıdır
ve ülkelerin en temel sorumluluğu
bu hakkı vatandaşlarına sağlamaktır.
Diğer taraftan, eğer dünya üzerindeki bütün toplulukların
savaş ve çatışmadan etkilendiğini düşünecek olursak
toplumların özgürlüğe ve gelişime ulaşmasını engelleyen şey
güvensizlik ve şiddettir.
Şimdi, onların da bizim kadar temel güvenliğe ihtiyaçları var
ve ancak böylece normal bir yaşam sürebilirler
ve insan haklarından faydalanabilirler.
Bu yüzden değiştirmeliyiz.
Kabul etmeliyiz ki sürdürülebilir güvenliği sağlamak,
insan haklarının tesis edilmesi,
insan haklarına destek vermek ve saygı göstermekle mümkün.
Ayrıca, son 20 yılda
kendi güvenliğimizi garanti altına almanın en iyi yolunun
düşmanlarımızı mağlup etmek olduğunu kabul ettik
ve sırtımızı tamamen silahlı kuvvetlere yasladık.
Yine, bu durum benim çalışmalarım, araştırmalarım
ve sahada gördüklerimle çatışıyor.
Gördüğüm şey, sürdürülebilir güvenliği inşa etmek için
düşmanları ezmekten,
savaş alanında zafer elde etmekten,
kurbanları korumaktan ve istikrar sağlamaktan biraz daha fazlası gerekiyor.
Bunu yapabilmek için tek başına silahlı kuvvetler
tamamen yetersiz kalıyor.
Bu nedenle bu bitmez terör savaşını rafa kaldırmamız gerektiğine inanıyorum,
onun yerine
nereli olduklarına, hangi pasaporta sahip olduklarına
veya nerede yaşadıklarına bakmaksızın
sivilleri koruma prensibiyle çalışan bir programa ihtiyacımız var.
Vancouver, New York,
Kabil, Musul, Halep ya da Duma.
Ülkemizde uzun dönemli güvenliğe ancak
yurt dışındaki sivilleri korumaya odaklandığımızda
ve onların hayatlarını onurlu bir biçimde
şiddetten uzak yaşamasını sağladığımızda ulaşabiliriz.
Örneğin, IŞİD'in ortadan kaldırılmasının
bir güvenlik başarısı olduğunu hepimiz biliyoruz
Kesinlikle öyle.
Fakat yıkılmış evleri tekrar inşa etmek,
düzeni tekrar sağlamak,
katılımcı bir politik sistem oluşturmak,
sadece Irak ve Suriye'deki sivillerin güvenliği için değil
aynı zamanda bizim güvenliğimiz ve dünya istikrarı için önemli.
Esasen,
IŞİD'in tehlikesi sadece elinde bulunan silah sayısıyla değil,
kaç çocuğu okuldan uzaklaştırdığıyla
ya da beynini yıkadığıyla ölçülebilir.
Bu, güvenlik bakış açısıyla böyledir.
Güvenlik perspektifinden baktığımızda
Suriye'deki milyonlarca çocuğun
savaş içinde büyümesi ve okuldan uzak kalması
uzun dönem etkisi açısından
IŞİD'in elinde bulunan bütün silah envanterinden daha tehlikeli.
En az IŞİD'e askeri alanda verdiğimiz karşılık kadar
bu konuya zaman ve enerji harcamalıyız.
Son 20 yıldır, güvenlik politikalarımız hep kısa vadeli oluşturuldu.
Sadece buraya ve bugüne odaklanıldı.
Bugün güvenlik adı altında yaptıklarımızla
bu tercihlerimizin uzun dönemli etkisi arasındaki korelasyon
sistematik olarak küçümsendi.
11 Eylül sonrasındaki yıllarda
bazı tercihler,
uyguladığımız bazı politikalar
muhtemelen bizi uzun dönemde daha emniyetsiz hale getirdi.
Sürdürülebilir, sivil merkezli güvenlik
uzun dönemde neler olduğuna bakmalıdır.
Yine, örnek olarak
uzak ülkelerdeki düşmanları vurmak için kullanılan dronlar bir araç olabilir.
Belki de ABD'ye ani saldırı tehditlerini azaltan
veya tamamen ortadan kaldıran bir araç olabilir.
Fakat ya uzun dönemli etkisi?
Eğer siviller öldürülürse,
eğer topluluklar hedef alınırsa
bu savaş, çatışma, travma ve radikalleşme
kısır döngüsünü besleyecek
ve aslında bu kısır döngü bugün karşılaştığımız
birçok güvenlik probleminin merkezinde bulunmakta.
Bu durum bizi uzun dönemde daha güvenli hale getirmeyecek.
Sivil güvenliğine ihtiyacımız var,
sürdürülebilir sivil merkezli güvenliğe ihtiyacımız var
ve buna şimdi ihtiyacımız var.
Bu görüş çerçevesinde düşünmeye ve araştırma yapmaya teşvik etmeli
ve bunu uygulamalıyız.
Tehlikeli bir dünyada yaşıyoruz.
Çatışma ve barışa yönelik birçok tehdit bulunmakta.
Tıpkı 11 Eylül sonrası günlerdeki gibi,
uluslararası güvenliği düşünmemenin bedelini ödeyemeyiz.
Fakat son 20 yıldan ders çıkarmamız gerekiyor.
Güvenliği doğru algılayabilmek için
uzun döneme odaklanmalıyız.
Sivilleri korumaya odaklanmalıyız.
Ve istikrarlı güvenliğin insan hakları üzerine inşa edildiği gerçeğini
kabul etmeli ve buna saygı duymalıyız.
Aksi takdirde, güvenlik adına,
bulduğumuzdan çok daha tehlikeli
ve çok daha istikrarsız
bir dünya bırakma riskini alıyoruz.
Teşekkürler.
(Alkış)