Od zamachów z 11 września minęło prawie 20 lat.
Czas zatrzymać się i zastanowić, czy nasze założenia i strategie,
które wprowadziliśmy po tych
tragicznych wydarzeniach sprawiły,
że jesteśmy bardziej bezpieczni?
Czy sprawiły, że Europa
i USA są bezpieczne?
Przez całe życie pracowałam w
sektorze bezpieczeństwa i obrony
i jestem przekonana, że obecnie
bardziej niż kiedykolwiek
musimy zmienić sposób, w jaki myślimy
i działamy na rzecz bezpieczeństwa,
zwłaszcza bezpieczeństwa międzynarodowego.
Poprzez bezpieczeństwo międzynarodowe
mam na myśli to, jak staramy się
przygotować nasze państwa
na zagrożenia z zewnątrz,
a także to jak chronić naszych obywateli.
W obu aspektach kluczem
jest chronienie obywateli,
zarówno w naszych krajach,
jak i tam gdzie zapewniamy bezpieczeństwo.
Ten punkt widzenia jest sprzeczny z tym,
co w ciągu ostatnich 20 lat ustaliliśmy
na temat bezpieczeństwa
i tego, jak je zapewnić.
Ale ten pogląd jest błędny, a co gorsze
przynosi efekt
odwrotny od zamierzonego.
W ciągu ostatnich 20 lat,
zarówno w USA jak i w Europie,
postrzegaliśmy bezpieczeństwo jako coś,
co możemy uzyskać
tylko kosztem innych wartości.
Bezpieczeństwo kontra prawa człowieka.
Bezpieczeństwo kontra wolność i rozwój.
To fałszywe przeświadczenie.
To po prostu tak nie działa.
Musimy zrozumieć, że prawa człowieka i bezpieczeństwo
nie wykluczają się nawzajem.
One są ze sobą połączone.
W końcu podstawowym prawem człowieka
jest prawo do życia i prawo
do wolności od przemocy,
a podstawowym obowiązkiem państwa
jest zapewnienie ich obywatelom tych praw.
A jeśli spojrzymy na społeczeństwa
z różnych stron świata
które są dotknięte wojnami i konfliktami,
to brak bezpieczeństwa i przemoc
nie pozwala im osiągąć całkowitej wolności
oraz możliwości rozwoju.
Ci ludzie potrzebują podstawowego poczucia
bezpieczeństwa tak samo jak my.
Potrzebują go, by móc prowadzić
normalne życie
i korzystać ze swoich praw.
Dlatego musimy zmienić
nasz sposób myślenia.
Musimy przyznać, że stan
trwałego bezpieczeństwa
opiera się na prawach człowieka,
na promowaniu i szanowaniu tych praw.
Co więcej, w ciągu ostatnich 20 lat
uznaliśmy, że najlepszą
gwarancją bezpieczeństwa
jest pokonanie naszych wrogów,
a aby to uczynić,
jesteśmy zdani na nasze armie.
Ten pogląd stoi w sprzeczności
z moją pracą, moimi badaniami,
i tym co widzę w terenie.
W zapewnianiu stałego bezpieczeństwa
nie chodzi o pokonywanie wrogów,
wygrywanie bitew,
ale na chronieniu ofiar
i zapewnianiu stabilizacji.
I aby to osiągnąć, samo wojsko
nie wystarczy.
Dlatego uważam, że trzeba
odpuścić sobie
niekończącą się wojnę z terroryzmem
i zastąpić ją modelem bezpieczeństwa
opartym na zasadzie chronieniu cywilów
bez znaczenia na to, skąd pochodzą,
jaka jest ich narodowość
i gdzie mieszkają.
Vancouver, Nowy Jork,
Kabul, Mosul, Aleppo, Duma.
Trwałe bezpieczeństwo oznacza,
że mamy większą szansę
na spokojne życie w naszych domach
jeśli skupimy się na chronieniu
ludności cywilnej w innych krajach
i postaramy się, aby ci ludzie
mogli żyć godnie i bezpiecznie.
Na przykład, wszyscy wiemy,
że pokonanie Państwa Islamskiego
jest strategicznym sukcesem.
Absolutnie.
Ale odbudowanie zniszczonych domów,
przywrócenie porządku,
zapewnienie przedstawicielskiego
systemu politycznego,
To równie ważne, jeśli nie ważniejsze sprawy.
Nie tylko dla bezpieczeństwa
mieszkańców Iraku i Syrii, ale także
dla naszego i światowego bezpieczeństwa.
Co ważne, skala zagrożenia
ISIS wynika nie tylko z ich uzbrojenia,
ale także z liczby pozbawionych
edukacji lub zindoktryzowanych dzieci.
Patrzymy na to
z perspektywy bezpieczeństwa.
Długotrwałe skutki tego,
że miliony dzieci w Syrii,
dorastały nie chodząc do szkoły,
i mając bliską styczność z wojną
są o wiele większym
zagrożeniem dla bezpieczeństwa,
niż cały arsenał Państwa Islamskiego.
Powinniśmy spędzać tyle samo czasu
i tyle samo energii pomagając ludziom,
ile spędziliśmy na walczeniu z ISIS.
W ciągu ostatnich 20 lat, nasza polityka
bezpieczeństwa była krótkoterminowa.
Skupiała się na tym,
co dzieje się tu i teraz.
W systemiczny sposób bagatelizowała
związek pomiędzy tym, co w imieniu
bezpieczeństwa robimy dziś
i długofalowymi skutkami tych decyzji.
Po zamachach 11 września
wiele naszych decyzji,
wdrożone strategie
prawdopodobnie uczyniły nasz świat mniej,
a niej bardziej bezpiecznym.
Trwałe bezpieczeństwo skupione
na chronieniu cywilów
musi brać pod uwagę dłuższą perspektywę.
Przykładowo, ataki dronami
na przeciwników mieszkających
na drugim końcu świata jest pewnym sposobem.
Drony mogą pomóc zmniejszyć ryzyko
nadchodzącego ataku na Stany Zjednoczone.
Ale co z długotrwałymi skutkami dronów?
Kiedy giną cywile,
atakowane są społeczności,
powstaje błędne koło wojny,
konfliktu, traumy oraz radykalizacji.
To błędne koło stanowi centrum
wielu dzisiejszych problemów
w kwestii bezpieczeństwa.
Ta metoda na dłuższą metę nie pomoże.
Potrzebujemy bezpieczeństwa cywilnego,
bezpieczeństwa nakierowanego na cywilów
i potrzebujemy go teraz.
Trzeba zachęcać do myślenia,
dalszych badań, wdrożenia tego konceptu w praktyce.
Żyjemy w niebezpiecznym świecie.
Mierzymy się z wieloma zagrożeniami.
Tak jak zaraz
po zamachach z 2001 roku,
nie możemy nie myśleć o bezpieczeństwie.
Ale musimy wynieść lekcje
z ostatnich 20 lat.
Aby zapewnić bezpieczeństwo,
potrzebujemy długofalowej strategii.
Musimy skupić się na chronieniu cywilów.
I musimy przyznać,
że trwałe bezpieczeństwo
opiera się na szanowaniu praw człowieka.
W przeciwnym wypadku, ryzykujemy, że w imię bezpieczenstwa
uczynimy ten świat jeszcze bardziej
niestabilnym miejscem, niż teraz.
Dziękuję.
(Brawa)