نزدیک بیست سال از یازدهم سپتامبر می‌گذرد.
وقت آن رسیده ببینیم کجا ایستاده‌ایم،
درنگی کنیم و بیاندیشیم.
وقت آن رسیده از خود بپرسیم،
آیا فرض‌ها و سیاست‌هایی
که در پی آن حوادث غم‌بار در‌پیش گرقتیم،
واقعاً مایه امنیت بیشتر ما شده‌اند؟
جوامع ما را چه در اروپا، چه ایالات متحده،
آیا تاب‌آور‌تر کرده‌اند؟
من همه عمرم در زمینه امنیت و پدافند کار کرده‌ام،
و بر این باورم که اکنون ما بیش ازهر زمانی
می‌بایست نگرش و رفتارمان نسبت به امنیت را اساسا اصلاح کنیم،
بویژه امنیت بین‌الملل.
منظورم از امنیت بین‌المللی درواقع این است که چه می‌کنیم،
چطور کشور را آماده می‌سازیم
تا از تهدید خارجی بهتر پیشگیری کنیم و به آن پاسخ دهیم،
و چگونه از شهروندان‌مان دفاع می‌کنیم.
کلید این هر دو
آنست که بر دفاع از مردم عادی تمرکز کنیم،
هم در کشور خود
و هم در کشور‌هایی که در آن با نام برقراری امنیت حضور داریم.
حال این اندیشه خلاف روایت پابرجایی است که
در بیست سال گذشته شکل داده‌ایم
در تعریف اینکه امنیت چیست و چگونه احراز می‌شود،
درحالیکه آن روایت نادرست است، و از همه بدتر راه به مقصد نمی‌برد.
در بیست سال گذشته
چه در ایالات متحده، چه اروپا،
به این قبول رسیده‌ایم که باید از امنیت در مفهوم سر‌جمع‌-صفر گفتگو کرد،
گویی تنها راه بدست آوردن امنیت بیشتر با مخاطره بین ارزش‌ها و حقوق است:
امنیت در مقابل حقوق بشر،
ایمنی در برابر آزادی و رشد.
این مخالفت دروغین است.
اینگونه عمل نمی‌کند.
لازم است که بفهمیم
که امنیت و حقوق بشر ارزش‌های رودررو نیستند،
بلکه از درون با هم مرتبط اند.
بهر روی، اساسی‌ترین حق بشری
حق زیستن است و از خشونت آزاد بودن،
و اساسی‌ترین مسؤلیت یک دولت
پشتیبانی از آن حق برای شهروندانش است.
بر‌عکس، اگر در پهنه دنیا جوامعی را در نظر بگیریم
که تحت اثر جنگ و مناقشه هستند،
این نا‌امنی و خشونت است
که آن‌ها را از رسیدن به آزادی و رشد یکپارچه باز‌می‌دارد.
حال، این‌ها به امنیت اساسی نیاز دارند، درست به همان اندازه که ما داریم،
و این‌ها به آن نیاز دارند، تا بتوانند یک زندگی عادی داشته‌باشند
و بتوانند از حقوق انسانی خود بهره‌مند شوند.
به این دلیل است که می‌بایست تغییر ایجاد کنیم.
ما می‌بایست اعتراف کنیم که امنیت پایدار
بر پایهٔ حقوق انسانی استوار است،
بر پایهٔ پیشبرد حقوق انسانی و احترام به آن استوار است.
همچنین، در طول دو دههٔ گذشته،
قبول کرده‌ایم که بهترین شیوه برای تضمین امنیت خودمان
از راه سرکوب کردن دشمنان‌مان است،
و برای انجام آن، می‌بایست کم و بیش منحصرا، بر نیروی نظامی متکی بود.
باز این، با کار من و با پژوهش من در تفابل است،
با آنچه که در میدان می‌بینم.
آنچه من می‌بینم این است که برپا‌سازی امنیت پایدار
هر چه کمتر با سرکوبی دشمن سروکار دارد،
هر چه کمتر با پیروزی در کارزار جنگ کار دارد،
هر چه بیشتر با حمایت از قربانیان سروکار دارد،
و با برپایی استواری و ثبات.
و برای انجام آن، خب، ارتش به تنهایی
خیلی ساده، ناکافی است.
به این دلیل است که معتقدم این جنگ بی‌پایان با ترور را لازم است کنار بگذاریم،
و لازم است جای آنرا به دستور‌کار برپایی امنیت بدهیم،
که از جایگاه اصل پشتیبانی از غیرنظامیان می‌آید،
بی توجه به آنکه اهل کجا و دارای کدام گذرنامه هستند،
یا در کجا زندگی می‌کنند:
ونکو‌ور، نیویورک،
کابل، موصول، حلب یا دوما.
امنیت پایدار به ما می‌گوید که ما شانس بیشتری خواهیم داشت
برای داشتن امنیت دراز‌مدت در سرزمین خودمان
اگر تمرکز خود را معطوف کنیم به حفاظت از غیر‌نظامیان آنسوی مرزها،
و اطمینان از اینکه آنان زندگی خود را در کرامت و بدور از خشونت می‌گذرانند.
برای نمونه، همه ما می‌دانیم که عقب راندن داعش
یک پیروزی امنیتی است.
بی هیچ تردیدی.
ولی از نو ساختن خانه‌های ویران،
برقراری نظم،
تأمین یک نظام حکومتی پارلمانی،
اگر‌نه بیشتر، همان‌قدر با اهمیت هستند.
و نه فقط برای امنیت غیرنظامیان عراق یا سوریه،
بلکه برای امنیت خود ما و برای ثبات جهانی.
اساسی‌تر از آن،
خطر داعش را نمی‌بایست صرفا بر‌حسب شمار سلاحی که در‌دست دارد، سنجید
بلکه همچنین شمار کودکانی که بدون مدرسه مانده‌اند،
یا زیر نفوذ تلقینات آن‌ها هستند.
این از یک دیدگاه امنیتی چنین است.
از دیدگاه امنیتی،
تأثیر طولانی مدت و نسل به نسل حضور میلیون‌ها کودک در سوریه
که در دنیای جنگ و محرومیت از مدرسه بزرگ می‌شوند
تهدید بمراتب خطرناک‌تری است برای ثبات
از تمام تسلیحات داعش با هم،
و ما باید همان اندازه وقت وهمانقدر انرژی صرف این مقابله کنیم
که در مقابله مسلحانه با داعش صرف می‌کنیم.
در دو دهه گذشته، سیاست‌های امنیتی ما کوتاه‌-مدت بوده‌اند.
و بر اینجا و اکنون تمرکز داشته‌اند.
طوریکه بطریق نظام‌مند ارتباط بین کاری که ما امروز می‌کنیم
بنام امنیت
و تأثیر طولانی مدت آن انتخاب‌ها را، از بین می‌برد.
در سال‌های پس از یازده سپتامبر،
بعضی انتخابها
برخی سیاست‌هایی که به اجرا در‌آورده‌ایم
باحتمال ما را در دراز‌مدت بی‌امنیت‌تر کرده‌است.
امنیت پایدار غیرنظامی-مدار
لازم است به آنچه در درازمدت رخ می‌دهد نگاه کند.
باز برای نمونه،
تکیه بر هواپیمای بی‌سرنشین برای هدف گرفتن دشمن در سرزمین‌های دور شاید یک ابزار باشد.
شاید ابزاری باشد برای محدود کردن تهدید
یک حمله حتمی به ایالات متحده
اما تأثیر آن در بلند‌مدت چیست؟
مردم غیرنظامی اگر کشته شوند،
جوامع انسانی اگر هدف حمله قرار گیرند،
این حلقه باطلی از
جنگ، مناقشه، ضربات روحی و افراط گرایی را تغذیه خواهد کرد،
و آن دور باطل نقطه مرکزی بسیاری از چالش‌های امنیتی است که
امروز پیش روی ماست.
این ما را در بلند‌مدت ایمن‌تر نمی‌کند.
ما به امنیت شهروندی نیاز داریم،
نیاز به امنیت پایدارغیر‌نظامی-مدار داریم،
و به آن حالا نیاز داریم.
نیاز داریم تفکر و تحقیق حول این مفهوم را ترغیب کنیم،
و به مرحله اجرا در‌آوریم.
ما در دنیای پرخطری زندگی می‌کنیم.
تهدید‌های زیادی برای درگیری و علیه صلح وجود دارد.
خیلی شبیه روز‌های بعد از یازده سپتامبر،
ما نمی‌توانیم هزینه بی‌توجهی به امنیت بین المللی را متحمل شویم.
و می‌باید از بیست سال گذشته درس بگیریم.
برای درست شدن کار، درست کردن امنیت،
می‌بایست بر بلند‌مدت تمرکز کنیم.
می‌بایست تمرکزما روی حفاظت از غیرنظامیان باشد.
و باید احترام بگذاریم به این واقعیت که
که امنیت پایدار بر پایهٔ حقوق بشر بنا می‌شود.
وگرنه بنام امنیت،
خطر آن می‌رود که دنیایی بجا بگذاریم
بمراتب پرمخاطره‌تر و بی‌ثبات‌تر
از آنچه در آن بسر می‌بریم.
متشکرم.
(تشویق)